null Beeld
Beeld

Cd-recensieHappy in Hindsight

Achteraf bleek Bertolf toch wel heel gelukkig

POP
Bertolf | Happy in Hindsight (Excelsior/V2)
★★★★

Ja, het nieuwe album van Bertolf is inderdaad al een paar weken uit, maar Happy in Hindsight blijkt achteraf gezien te goed om te laten liggen. In zekere zin dacht Bertolf Lentink er hetzelfde over toen hij het titelnummer schreef. Hij luisterde naar oude liedjes, zag zichzelf op oude foto’s: verteerd door overpeinzingen, twijfels. Maar achteraf bleek hij toch wel heel gelukkig.

Natuurlijk is alles op zijn zevende plaat weer mooi terug te voeren op de late 60’s en de vroege 70’s. Neem Misery Magnet en je hoort de kenmerkende ritmes van Jeff Lynne van Electric Light Orchestra. Je hoort in We Don’t Get Along een a capella-meerstemmigheid alsof Bertolf lid is van de Wilson-broers. En in Sunday Child laat hij die Beach Boys eventjes met gemak overvloeien in The Beatles. Een knipoog naar Abbey Road: Golden Slumbers tot en met The End. Het parelstuk van de plaat.

null Beeld
Beeld

Zonder dat het er ook maar een beetje te dik bovenop ligt trouwens. Het is werkelijk zo achteloos allemaal, een absolute muzikale beheersing; de melodieën en tempowisselingen. En natuurlijk zijn warme, melancholische stem. Zonder dat hij allerlei capriolen uithaalt, blijft hij charmeren. Vrij naar het adagium van Trouw: Happy in Hindsight is misschien wel het beste album van Bertolf.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden