ColumnKlassiek & zo

Aan mij de keus: enorm orkest of eenzame pianist?

Het had gekund. Afreizen naar Salzburg waar de Salzburger Festspiele ondanks alles toch begonnen zijn. Met een volledig opgetuigde operaproductie nog wel. Dus inclusief koor en een orkest van ruim honderd musici in de bak. Nou is de orkestbak van de Felsenreitschule wel gigantisch ruim en groot, maar dan nog. 

De Oostenrijkse autoriteiten hebben strenge maatregelen genomen. De musici van de Wiener Philharmoniker worden elke week op corona getest, evenals de solisten, de koorzangers en alle anderen voor en achter de bühne. Kaartjes staan op naam, zodat iedereen te traceren is, mocht het misgaan. Men wilde per se dat het festival door zou gaan, want het werd precies honderd jaar geleden opgericht. Bij die oprichting waren vooral componist Richard Strauss en schrijver Hugo von Hofmannsthal betrokken.

Prachtig dus dat de Festspiele een week geleden geopend werden met ‘Elektra’, de opera waarmee hun samenwerking begon. Meegenomen dat het om een eenakter (anderhalf uur) gaat, en een pauze niet nodig is. 

Het had gekund dus, om erheen te gaan, maar ik deed het niet. Elders in deze krant is te lezen over de angst onder liefhebbers om naar het theater of de concertzaal te gaan. Ook in Salzburg is het lang niet uitverkocht. Ik herken die angst wel. Dus keek ik veilig thuis naar Elektra, die live werd uitgezonden. Het was mooi.

Bak bloederige herrie of jolige zwier

Ik had vandaag ook in Pesaro kunnen zijn, waar het Rossini Opera Festival begint met ‘La cambiale di matrimonio’. Het piepkleine theatertje is aangepast. De stoelen in de zaal zijn verwijderd. Daar zit nu het orkest, op een verhoogde vloer die doorloopt in de toneelvloer. Bezoekers, die net als in Salzburg mondkapjes op moeten, zitten daarboven in de rijen loges. Overige concerten vinden in de openlucht op het mooie Piazza del Popolo plaats.

Hannes Minnaar aan het begin van zijn tournee met Bachs Goldbergvariaties in Zwolle.Beeld Gerard van der Sluijs

Maar omdat ik me verre hield van de bak bloederige herrie van Strauss en de jolige zwier van Rossini, kon ik donderdagavond in alle stilte genieten van een bijzondere en eenzame pianist. In de Waalse Kerk in Amsterdam speelde Hannes Minnaar de Goldbergvariaties van Bach. Minnaar begon deze pianistenmarathon op 1 juli in Zwolle, en speelde Bach al tien keer in verschillende kerken in Nederland. Begin deze week nam hij het werk in de Waalse Kerk op voor cd. Het concert daar was dus de afsluiting van een groots project. Ik ben ervan overtuigd dat die cd met accolades overladen zal worden. Want het was groots wat de Zeeuwse pianist hier presteerde.

Mooi in tijdsduur gevangen

Minnaar neemt de tijd voor zijn interpretatie. De symmetrie van de compositie wordt door hem bewust of onbewust ook mooi in tijdsduur gevangen. De beide delen nemen bij hem elk veertig minuten in beslag. Als scharnier in deze symmetrie fungeert ‘Gedanken zu Bach’, een fantasierijk stuk van tien minuten van Daan Manneke, dat hij speciaal schreef voor deze Goldberg-tournee en dat hij aan Minnaar opdroeg. Als er iemand is die op een eigengereide, eigentijdse en respectvolle manier tegen de heilige noten van Bach aan kan kruipen, dan is het Manneke wel. Wederom een heel geslaagd stuk van de Zeeuwse meester.

De manier waarop Minnaar Bach benaderde was ook al vol respect. Een magistrale opbouw naar die 25ste variatie zo ongeveer op de gulden snede van het geheel was fenomenaal. Anderhalf uur pure muziek, net zo lang als die Elektra in Salzburg. Ik was blij hier te zijn.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden