pinkpop

Aalgladde Bruno Mars bezorgt Pinkpoppers een smakelijk toetje

Bezoekers genieten op Pinkpop. Beeld Maarten Hartman

Met een daverende, gelikte en fonkelende popshow bracht de Amerikaanse ster Bruno Mars zondagavond de 49ste editie van Pinkpop tot besluit. Het was een editie die haast iedereen wilde plezieren, maar daar lang niet altijd in slaagde.

Dat lag beslist niet aan de 32-jarige Amerikaan, die met zijn 24K-Magic World Tour het popfestival een smakelijk toetje gaf. De organisatie was duidelijk niet bang voor een miskleun zoals vorig jaar, met de matte show van Justin Bieber, en haalde met Mars een vergelijkbare hitlijstenprins naar Landgraaf. 

Het slotconcert van Pinkpop eindigt traditioneel altijd met vuurwerk, maar Bruno begint er gewoon mee - letterlijk en figuurlijk. Hij trapt doodleuk af met z’n grootste hits, en bij ‘24K Magic’ mag de pyrotechnicus direct aan de bak.

Even dreigt Mars - rood baseballshirt, blauwe cap, guitige krullen - z’n kruid te snel verschoten te hebben, maar de tienduizenden tienermeisjes die de dagkaarten speciaal voor Bruno Mars hebben gekocht houden hem op de been. Alles wordt meegezongen, ze glijden, schuiven en swingen vanaf het begin met de aalgladde popster mee.

Het is beslist overdreven om de Hawaïaan de Michael Jackson van z’n generatie te noemen - sommigen doen dat - want daar is de show te ingestudeerd, te weinig spontaan voor. Goed: de moves zijn er, hij zingt sterk, en z’n strakke achtergrondband baant zich, met de ontspannen uitstraling van een vrolijke vriendengroep, soepeltjes een weg door de naadloze funkpop. Maar echt opstijgen? Nee, dat doet het nu ook weer niet.

Wel is er even een pracht van een saxofoonsolo, even voor de smoezelige ballade ‘Versace on the Floor’. En Mars zelf blijkt getuige zijn solo tijdens ‘Calling All My Lovelies’ zelf heel behoorlijk gitaar te kunnen spelen. Dat nummer vervolgt hij tot grote hilariteit met een in haast perfect Nederlands gezongen ‘ik wil je zien, want ik mis je’.

Vanaf dan eet Pinkpop uit z’n hand. En dan maakt het niet meer uit dat veel van zijn soulpop aan elkaar hangt van slijmerige eighties-cliché’s. Aan het slot doet Mars precies waarvoor hij naar Landgraaf is gehaald: Pinkpop afsluiten met het feestelijke ‘Uptown Funk’ - een moderne evergreen in de dop. 

Pinkpop uit het lood dit jaar

 Dat soort momenten waren er niet veel dit jaar. Maar om er toch eentje te noemen: zaterdagavond, 'Wonderwall', uit duizenden kelen. Werkelijk íedereen die erbij was blèrde de evergreen uit volle borst mee. Noel Gallagher zag het zaterdagavond vanachter zijn zonnebril onverstoorbaar aan. En toen, alsnog, heel klein, een minzaam lachje. Jammer alleen dat het overgrote deel van het publiek dit miste - het was één van mooiste momenten van Pinkpop.

Al een paar jaar tast Pinkpop flink in de buidel voor haar megaheadliners, acts die op eigen kracht een festivalweide kunnen uitverkopen. Alleen stond hierdoor de 49ste editie van het oudste popfestival van Nederland dit jaar nogal uit het lood. 

Lees verder na onderstaande afbeelding.

Dave Grohl van de Foo Fighters zaterdagavond op Pinkpop. Beeld Maarten Hartman

Het probleem is niet dat door stadionacts als Pearl Jam, Foo Fighters en Bruno Mars te weinig budget overblijft voor een sterke, actuele ‘middenprogrammering’; kwalijker is dat het zijn weerslag heeft op sfeer op het terrein. Vooral de eerste twee dagen kwam het gros van de festivalbezoekers voor die ene grote naam, de rest dwarrelde hen gelaten voorbij.

Zo kon het gebeuren dat het veld bij Oasis-broertje Noel Gallagher slechts half gevuld was. Bekant iedereen verdrong zich aan de andere kant van het terrein, wachtend op de Foo Fighters.

Die vielen tegen. Door alle lolligheid had de rockshow soms meer weg van een olijke revue, dankzij Dave ‘nicest guy in rock’ Grohl die zijn kwekkerd maar niet kon houden. Te vaak zoog alle lolligheid de energie uit het concert – ondanks een verpletterend begin met de beukende hits ‘All My Life’ en ‘Pretender’ en een prachtig slot met ‘Best of You’ en ‘Everlong’.

Allemansfestival

Een tweede observatie: Pinkpop deed dit jaar wel heel erg zijn best om iedereen te willen plezieren. De afgelopen jaren ging het affiche steeds meer richting radiovriendelijke allemanspop. Daarvoor moest je dit jaar vooral op de zondag zijn. Met haar loeisterke soulstem en dito achtergrondband had Jessie J weinig moeite het tienerpubliek voor zich te doen smelten, verder waren er in die categorie Years & Years, Sigrid en afsluiter Bruno Mars.

Lees verder na onderstaande afbeelding.

De Likt zaterdagavond op Pinkpop . Beeld Maarten Hartman

Tegelijkertijd namen de gitaren revanche: met de Foo Fighters en Pearl Jam, maar ook met de onbeschaamde, tot in de perfectie uitgevoerde Led Zeppelin-flirt doorjonge hondenband Greta van Fleet en de manisch energieke garagerock van The Last Internationale.

Daarnaast konden hiphopminnende tieners lekker gaan bij een ondermaatse Lil Kleine, die zijn eigen lettergrepen nauwelijks kon bijhouden, of bij het aanstekelijke blonde feestbeest Donnie. Voor het hardere werk waren daar de gecertificeerde tentslopers van De Likt, vol Rotterdamse bravoure.

Maar het beste uit die categorie was Ronnie Flex, die begeleid door zijn Deuxperience Band een familievriendelijke versie van zijn nummers uitvoerde. Flex bewees wederom niet alleen een van de meest entertainende, maar ook meest aimabele rappers van Nederland te zijn. Erna kwam hij ook nog even langs tijdens de show van Maan, de jonge Nederlandse zangeres die een stevig, opzwepend en sterk gezongen Pinkpop-debuut neerzette.

Er was dit weekend zelfs plek voor ziedende EDM (Oliver Heldens en Adam Walker) en wie een dosis Nederlands sentiment bliefte kon terecht bij een gedegen Bløf en Miss Montreal, die het grote festival met gemak om haar vingers wond.

Nu is dat streven om een festijn voor het hele gezin te zijn prijzenswaardig, maar het ontbreken van lijn of logica in de programmering maakte het niet makkelijk om met zijn allen op dezelfde golflengte te komen.

Lees verder na onderstaande afbeelding.

Noel Gallagher op Pinkpop. Beeld ANP

Pearl Jam

Lastig, maar niet onmogelijk, bewees Pearl Jam vrijdagavond. Het bezoek van de band in 1992 heet het meest legendarische Pinkpop-optreden ooit te zijn, en frontman Eddie Vedder toonde zich vrijdagavond bewust van de historie. Hij droeg eenzelfde bruingroen Tivoli-shirt als destijds, en blikte terug op die memorabele avond.

De band koos voor een vurige aftrap, waarbij gitarist Mike McCready alle ruimte kreeg voor zijn uitzinnige gitaarspel, duikend in zijn versterker, terwijl een scherpe Vedder zich doldriest in het zweet stond te werken.

Vooral tegen het einde toonde Pearl Jam zich de fenomenale liveband die het is: een geweldig uitgesponnen ‘Porch’, de galmende bastonen van ‘Jeremy’, maar vooral de emotie die Vedder vanuit zijn tenen in ‘Black’ stopte. De 70.000 meezingende kelen deden tijdens ‘Alive’ de rest, waarmee de band uit Seattle wederom voor duizenden prachtige Pinkpop-herinneringen zorgde.  

Dat daar volgend jaar nog vele mogen bijkomen - dan viert de grande dame van het Nederlandse festivallandschap haar gouden jubileum. 

Lees hier ook de verslagen van de Pinkpop-vrijdag en zaterdag

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden