null Beeld

MegastadNairobi

Zelfs zonder handicap zijn de straten van Nairobi levensgevaarlijk

Ilona Eveleens

Een gat van ongeveer een meter diep, gevuld met water, ligt middenin het oneffen voetpad dat langs de poort van mijn woonerf loopt. Gemeentewerkers constateerden een maand geleden een gesprongen waterleiding maar deden verder niets. Ook werd geen versperring rond het gat geplaatst en menig voetganger is er in het donker in getuimeld. Met enkele buren hebben wij er ten slotte een stapel bougainville-takken omheen gelegd.

Deze situatie is zeker geen uitzondering in Nairobi, waar straten ontsierd worden door gaten in het asfalt en effen trottoirs een zeldzaamheid zijn. Voor mensen zonder handicap is Nairobi al een hindernisbaan maar voor mensen met een lichamelijk gebrek is het een ware nachtmerrie. Rolstoelgebruikers zijn aangewezen op de wegen omdat ze op trottoirs vast komen te zitten. Een hachelijke onderneming om de straat te delen met automobilisten in Nairobi, berucht om het roekeloze rijgedrag.

10 procent van de bevolking heeft een handicap

Aangepaste toegang voor rolstoelgebruikers ontbreekt in de meeste openbare gebouwen. De Keniaanse overheid laat zich weinig gelegen liggen aan de ongeveer 10 procent van de eigen bevolking die volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) een handicap heeft. Een kennis die op 5-jarige leeftijd blind werd nadat een voetbal keihard in haar gezicht werd geschopt, weet dat het anders kan. Zij heeft, op uitnodiging van de Japanse overheid, in Tokio een opleiding gevolgd voor shiatsumasseur, een vak dat daar alleen uitgeoefend mag worden door blinde mensen. Zij vond het eenvoudiger om in Tokio alleen de straat op te gaan en zonder risico’s haar weg te vinden dan in haar geboortestad Nairobi.

Een baan vinden is sowieso moeilijk voor mensen met een handicap in Kenia, dat een hoog werkloosheidspercentage heeft. Meestal wordt de voorkeur gegeven aan een sollicitant zonder lichamelijk gebrek. Ik was dan ook verrast toen ik onlangs door een vriendin werd uitgenodigd voor een lunch in het Pallet Café, waar al het bedienend personeel doof is.

Het is een eenvoudig restaurant in een ruime groene tuin op een steenworp afstand van twee winkelcentra. Het bedienend personeel draagt zwarte T-shirts, die op de rug bedrukt zijn met ‘I am deaf’. Op de achterkant van de menukaart staan enkele bruikbare voorbeelden van gebarentaal en het overwegend jonge personeel heeft altijd een blocnote met een pen bij zich voor meer communicatie. De bestellingen worden net zo snel opgenomen als in elk ander restaurant.

Op de stapel

Al is Nairobi een megastad, nieuws verspreidt zich er als een dorps lopend vuurtje en dagelijks kloppen dan ook dove mensen aan bij het restaurant op zoek naar een baan. De eigenaar neemt alle cv’s aan, ook als hij geen vacature heeft. Hij legt die stapel open sollicitaties voortdurend voor aan zijn leveranciers met het dringende verzoek een doof iemand aan te nemen. Een enkel bedrijf heeft er gehoor aan gegeven.

De vriendin die me uitnodigde voor de lunch heeft multiple sclerose (MS) en wordt steeds minder mobiel. Toch neemt ze vaak vrienden, kennissen en zakencontacten mee naar het restaurant. “Ik wil dat mensen zonder handicap zich ervan bewust worden dat wij mensen met een lichamelijk gebrek niet zijn uitgerangeerd in de maatschappij en aandacht verdienen in het overheidsbeleid.”

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden