MegastadIstanbul

Zelfs in de natuur ontsnap je niet aan de almaar uitdijende stad

null Beeld
Ingrid Woudwijk

Al drie jaar woon ik met veel plezier in Istanbul, maar soms raak zelfs ik uitgekeken op de Bosporus, de Galatatoren of mijn gezellige buurtje Cihangir. Als ik niet voor werk hoef te reizen, komt het voor dat ik maanden de stad niet uitkom en dan begint zelfs de mooiste stad ter wereld te vervelen.

Ik zou ook best vaker de drukke stad en al het lawaai willen ontvluchten, maar in Istanbul is dat nog niet zo eenvoudig. Er zijn wel een aantal parken in de stad, maar om echt de natuur in te gaan, ben je of heel lang onderweg met het openbaar vervoer, of heb je een auto nodig.

Toen ik laatst echt even genoeg had van de stad, maakte ik met een vriend het plan om een dagje door de buitengebieden van Istanbul te toeren. Vol enthousiasme stapten we in de huurauto voor ons dagtripje. Mijn goede humeur was al snel verdwenen toen we eerst meer dan een half uur in de file stonden en ik daarna nog twee keer de juiste afslag miste.

Broodjes met gegrilde buffelkaas

Zodra we de stad en het verkeer eindelijk achter ons lieten, kwam de goede zin weer terug. Zonnebloemvelden, glooiende heuvels en eindelijk het groen waar we zo naar snakten. We wandelden door de weilanden, zagen waterbuffels badend in de modder, en aten op een picknickplek broodjes met gegrilde buffelkaas.

In dit soort kleine dorpjes rondom de stad, waar koeien en andere dieren vrij rondlopen, voelde de stad even heel ver weg. Toch komt Istanbul steeds dichterbij. Het ene moment waanden we ons op het platteland, het andere moment gingen we een bocht om en zagen we achter de heuvels de contouren van Istanbul alweer verschijnen.

De steeds verdere verstedelijking is vooral te zien aan de enorme woontorens die aan de rand van de stad zijn bijgebouwd. Nu wonen er meer dan 15 miljoen mensen in Istanbul, twintig jaar geleden was dat ongeveer de helft. Met een stijgend aantal inwoners worden steeds meer omliggende dorpjes opgeslokt door de stad.

Bizar plan van Recep Tayyip Erdogan

Een andere bedreiging voor dit buitengebied is een kunstmatig kanaal dat de Zwarte Zee met de Zee van Marmara moet gaan verbinden, en dat al deze dorpjes in een klap van de kaart zou vegen. Al valt nog maar te bezien of dit bizarre plan van president Recep Tayyip Erdogan ook echt zal worden uitgevoerd.

Waar we eigenlijk een frisse neus wilden halen in de natuur, zagen we vooral het lelijke gezicht van een metropool met bouwwoede. Deze buitenwijken, die in sneltreinvaart uit de grond werden gestampt, zagen er verlaten en troosteloos uit. Ik zag vooral asfalt, fabrieken en verder weinig mogelijkheden tot vermaak. Al rondkijkend snapte ik heel goed waarom Istanbul laatst nog door The Economist werd uitgeroepen tot de minst leefbare stad van Europa.

Eén plek is nog wel de moeite waard om te vermelden: een moderne ondergrondse moskee, de Sancaklar Camii. Een welkome oase van rust tussen compounds van tientallen volledig identieke, onbewoonde woningen in aanbouw. Lang konden we niet blijven, want ondanks dat we nog steeds in Istanbul waren, duurde het minstens twee uur om thuis te komen.

Uiteindelijk was het interessant om eens een ander gedeelte van de megastad te zien, maar ik blijf voorlopig toch maar weer gewoon rondhangen in mijn eigen wijk.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Lees ook:

Met een glittertamboerijn vol roze veren zette ik mezelf voor schut

Correspondent Ingrid Woudwijk nam deel aan een zogenoemde henna-avond. Dat liep uit op een gênante vertoning.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden