null Beeld
Beeld

De MegastadCaïro

Zelfs de rijke elite kan de uitbreiding van het metrosysteem in Caïro niet tegenhouden

Vlak voordat de deuren van de metro sluiten, moet ik twee passen naar achteren zetten om de verkoper met zijn grote tassen door te laten. In zijn hand heeft hij sokken en meteen begint hij door de wagon te roepen: “Drie paar sokken voor slechts 10 pond! Volwassen- en kindermaten!” Als hij door de metro schuifelt, legt hij bij alle passagiers een set van drie paar sokken op schoot om de kwaliteit te laten zien.

In de metro van Caïro stapt om de haverklap een verkoper in met allerlei spullen, van snoepgoed tot schoolschriften en elektronica zoals powerbanks. Je ziet aan ze dat het om arme mensen gaat die zo aan wat inkomsten proberen te komen. Ik voel vaak sympathie voor ze, omdat ze écht hun best doen met het aanprijzen van hun waar en niet willen bedelen. Zo slaan de verkopers van broekriemen deze tijdens hun verkooppraatje altijd over de stangen heen en gaan eraan hangen om te laten zien dat hun riemen onbreekbaar zijn.

Soms heb ik het idee dat bedelaars, afhankelijk van het verhaal dat ze vol emotie aan de reizigers vertellen, meer geld ophalen dan de verkopers. Dus koop ik zo nu en dan iets wat ik eigenlijk niet nodig heb en liggen er onder meer setjes ballonnen en felgekleurd inpakpapier in mijn kast.

Om de uitdijende stad bereikbaar te houden, worden de lijnen uitgebreid en moet het gebruik van de metro over vier jaar zijn toegenomen tot zes miljoen passagiers per dag, tegenover nu zo’n 3,5 miljoen. Daar zet de overheid flink op in: maar liefst 93 procent van het budget voor openbaar vervoer voor heel Egypte gaat op aan het kapitaalintensieve metrosysteem van de hoofdstad.

Arbeidersklasse

De metro behoort net als de oneindige stroom van microbusjes onmiskenbaar aan de arbeidersklasse toe. Meer welvarende Egyptenaren beschikken doorgaans over een auto en laten die niet staan om zich in overvolle metrowagons te persen. Sommige vrienden vragen mij vaak waarom ik toch altijd de metro neem: “Jij kunt toch makkelijk een Uber betalen?” Tja, vanuit de rustige buitenwijk waar ik woon, ben ik met de metro in twintig minuten in het centrum. Een Uber doet daar met het drukke verkeer gemakkelijk twee keer zo lang over.

Dat klassenaspect leek ook mee te spelen in de bezwaren die inwoners van de chique wijk Zamalek hadden tegen de aanleg van een nieuw metrostation in hun buurt. Hun relatief geïsoleerde eiland, dat ook 90 procent van de ambassades huisvest, zou opeens voor lagere sociale klassen een wel heel makkelijk bereikbare plek worden. Deze rijke elite heeft de metro zelf niet nodig, maar de ontelbare schoonmakers die zij in dienst hebben, naast chauffeurs, koks en ander personeel, hebben er wel baat bij.

Geen stevige grond

Daar hadden de rijke bewoners geen boodschap aan: een belangengroep opende zelfs rechtszaken tegen de staat om de aanleg te voorkomen. Het daarbij gebruikte argument was dat de grond niet stevig genoeg zou zijn, iets waar ze later wrang genoeg gelijk in kregen: drie hoge gebouwen verzakten en moesten worden ontruimd toen het boren onder de grond begon.

De bezwaren van de inwoners van Zamalek ten spijt blijft de metro zich uitbreiden. En ik verkies ’m waar het kan boven een Uber. Altijd handig: vorige keer kocht ik onderweg nog zo’n langwerpige aansteker om de oven mee aan te steken, de oude was toevallig net leeg.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden