ReportageCaïro

Voor de labrador en chihuahua is het in Caïro beter toeven dan voor de gemiddelde Egyptenaar

De luxekennel East Wind in Caïro is een waar hondenwalhalla. Hier krijgt een beagle aqua-therapie na een operatie aan zijn achterpoot.Beeld René Clement

In de Egyptische samenleving groeit het aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft, terwijl de bovenlaag steeds rijker wordt. De elite geeft graag geld uit aan hobby’s, zoals de verzorging van hun honden.

Wie naar binnen stapt, heeft eerder het gevoel een vijfsterrenresort te betreden dan een hondenkennel. Er is een zwembad, er zijn loopbanden, een massageruimte en een plek voor schok- en fysiotherapie voor de dieren. Kosten noch moeite zijn gespaard om in het hondenverblijf een huiselijke situatie na te bootsen met een airco en een televisie waarop ‘Tom and Jerry’ te zien is. “Kijk, dit zijn de kamers met uitzicht”, grapt hondenfysiotherapeut Mohamed Adam, als we langs de kennels lopen die uitkijken op een strak grasveld met vijver en fontein.

In het islamitische Egypte, waar het salafistische verbod op het in huis houden van honden vaak wordt genegeerd, zijn honden erg populair in de rijke bovenklasse. Populair zijn golden retrievers en labradors als familiehond, terwijl mannen vaak een Duitse herder hebben als statussymbool. Een gouden handel voor East Wind, een hondenkennel in Caïro waar de viervoeters worden gebracht en gehaald met een busje voor dagopvang, verzorging en fysiotherapie.

De speelwei is hondenresort East Wind.Beeld René Clement

Een dag de hond onderbrengen kost 200 tot 300 Egyptische pond, zo’n 12 tot 16 euro, een bedrag waar een doorsnee arbeider in Egypte minstens twee dagen voor moet werken. Een uurtje fysiotherapie voor de hond kost 400 pond. In het winkeltje op de hoek van het terrein kost een grote zak hondenbrokken ongeveer evenveel als een maand huur van een appartement in een arbeiderswijk.

Zulke prijzen vertalen zich in Egypte zelden naar het loon van het personeel. Vragen naar het salaris zorgt voor een ongemakkelijke grijns op de gezichten van de vijftien medewerkers die dagelijks met de honden in de weer zijn. “Het is voor Egyptische standaarden iets boven het gemiddelde”, vertelt Adam aarzelend. Liever praat hij, net als de anderen, over hoe leuk het is om bij East Wind met de honden te werken.

Dat is ook duidelijk te zien: personeel dat zo toegewijd en vrolijk bezig is, zie je in Egypte maar weinig. Voor veel Egyptenaren geldt: waarom zou ik hard werken als ik toch maar weinig betaald krijg? Dat houdt ook het systeem in stand dat je op veel plekken, vooral bij overheidsinstanties, een fooi in de handen van een medewerker moet drukken om iets voor elkaar te krijgen.

In East Wind kunnen honden eveneens fysiotherapie krijgen. Hier loopt een herdershond op de loopband om zijn spieren te verstevigen.Beeld René Clement

De armoedegrens

Jezelf uit je lagere sociale klasse opwerken is voor Egyptenaren vrijwel onmogelijk. Onderzoek van de Amerikaanse Universiteit van Caïro wijst uit dat economische ongelijkheid parallel loopt aan sociale ongelijkheid. De salarissen van mensen uit de arbeidersklasse en in de grote informele sector zijn laag, waardoor hun kinderen niet het goede privaatonderwijs kunnen volgen en zodoende ook niet de betere banen krijgen. Daardoor zitten de mensen ‘vast’ in hun sociale klasse, aldus de Wereldbank.

Trouwen in Egypte vindt uitsluitend plaats met iemand uit dezelfde sociale klasse. Iedere klasse heeft zijn eigen omgangsnormen en standaarden en leeft volledig in de eigen wereld. De rijke bovenklasse heeft dure privéscholen, koopt kleding in shopping malls en de westerse cafés waarin men samenkomt, zijn voor de lagere klassen van de maatschappij onmogelijk te betalen.

De verschillen in persoonlijke omgang tussen de sociale klassen zijn zelfs zo groot, dat alle medewerkers bij East Wind een speciale sociale training krijgen om op respectvolle manier met de hondeneigenaren om te gaan.

Volgens een recent Oxfam Novib-rapport zijn de verschillen tussen de klassen sinds de coronapandemie bovendien alleen maar groter geworden. De afgelopen vijf jaar groeide het aantal Egyptenaren dat onder de armoedegrens leeft met tien miljoen, waardoor nu een derde van de 103 miljoen Egyptenaren moeite heeft om in basisbehoeften te voorzien.

Hier worden de honden gewassen en gekamd.Beeld René Clement

Sparen voor een motor

De 25-jarige Mahmoud Saad werkt in de zogeheten ‘Paris Hilton-hoek’ waar alle kleine honden zitten, zoals chihuahua’s en cocker spaniels. Hij dirigeert een mopshond die te veel aandacht vraagt naar binnen om zijn handen vrij te maken voor de andere viervoeters.

Saad is vanuit de provincie Qena naar de hoofdstad gekomen om hier met de honden te werken en is daar duidelijk trots op. “Ik houd enorm van honden, daarom is het fantastisch om hier te mogen werken”, vertelt hij stralend. Na een jaar intensieve training werkt hij nu in de dagopvang, later hoopt hij te worden opgeleid tot trainer van de honden. 

In het dagverblijf van East Wind kan geslapen worden, of gekeken worden naar ‘Tom and Jerry’.Beeld René Clement

Voor trouwen en kinderen heeft hij nu geen geld, wel heeft hij genoeg opzij kunnen zetten om een motor te kopen waardoor hij niet meer afhankelijk is van openbaar vervoer.

De meeste medewerkers van East Wind worden dagelijks met een bus van het bedrijf opgehaald voor hun werk. Autobezit is kostbaar in Egypte, waardoor het alleen voor de hogere klassen is weggelegd. Op het parkeerterrein van de kennel staan onder meer twee BMW’s en een glimmende Mercedes.

Daar kunnen de medewerkers van East Wind alleen maar van dromen. Met een optimistische levenshouding proberen ze er het beste van te maken. “Mijn vrouw en kinderen zijn gezond, dat is voor mij het belangrijkste en daar dank ik God elke dag voor”, vertelt Adam. Het is te hopen dat dat zo blijft, want mocht er iets gebeuren, dan komt de familie van Adam terecht in een Egyptisch ziekenhuis waar de zorg voor mensen van beduidend lager niveau is dan hier voor de honden. Adam moet erom lachen en geeft er een positieve draai aan: “Het laat vooral zien hoe goed wij hier met de honden omgaan.”

Een stagiaire van East Wind (ze verzorgt de social media) met de honden.Beeld René Clement

Lees ook:

Chef buitenland Iris Ludeker: ‘Ik wil de andere kant van het buitenlandnieuws laten zien’

Voor ze chef van de buitenlandredactie werd, reisde Iris Ludeker zelf de hele wereld over. ‘Ik ben op heel veel plekken geweest waar je anders niet komt.’

De King Salman fly-over loopt dwars door een Egyptische woonwijk

Autominnend Egypte legt kilometers nieuw asfalt aan om de extreem drukke hoofdstad Cairo bereikbaar te houden. Dat bewoners minder blij zijn met een snelweg aan hun balkon, werd niet in de plannen meegenomen. Een reportage.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden