NaschriftTony May

Tony May (1937-2022) leerde de New-Yorkers wat echt Italiaans eten is

Een kok maakt de lunch klaar in de Rainbow Room in New York, het exclusieve restaurant waar Tony May opklom van ober tot eigenaar.  Beeld AP
Een kok maakt de lunch klaar in de Rainbow Room in New York, het exclusieve restaurant waar Tony May opklom van ober tot eigenaar.Beeld AP
Pauline Valkenet

“Toen ik in 1963 in New York aankwam, bestond de Italiaanse keuken daar niet. Ze kookten wel iets dat ze Italiaans noemden, maar dat leek in de verste verte niet op wat de Italianen in Italië aten. Het was eten dat werd gekookt door Italianen die aan het begin van de twintigste eeuw naar Amerika waren gekomen en die geen koks waren, maar wel restaurants hadden geopend. Hun kinderen zetten die voort terwijl ze nog nooit een voet in Italië hadden gezet. Ze improviseerden maar wat. Authentieke, Italiaanse ingrediënten waren er niet. Ze gebruikten bijvoorbeeld ook geen olijfolie, maar boter. Ik heb mezelf toen beloofd dat als ik ooit de kans kreeg, ik daar iets aan zou doen.”

Die indrukken en ervaringen, die Antonio Magliuolo aan het begin van zijn leven in de Verenigde Staten opdeed, lijken de motivatie achter zijn verdere loopbaan te zijn geweest. Magliuolo was in New York een halve eeuw lang een zeer succesvolle eigenaar en manager van Italiaanse toprestaurants; het koken liet hij aan koks over.

Magliuolo was in 1937 geboren in Torre del Greco, vlak bij Napels, als de eerste van acht kinderen. Zijn vader was kapitein in de scheepvaart. Als veertienjarig jongetje ging Antonio naar de hotelschool. Drie jaar later begon hij te werken als ober, en later als maître, op de schepen waarmee verarmde Italianen, die in de jaren vijftig en zestig massaal emigreerden, naar Noord- en Zuid-Amerika voeren.

Tony May Beeld
Tony May

Op slag verliefd

New York deed Magliuolo voor het eerst in 1960 aan en hij was op slag verliefd. In een interview vertelde hij later: “Het na-oorlogse Italië had jonge mensen niets te bieden. Ik vond New York opwindend en vol energie. Het leek me de ideale plek om te gaan werken.” Drie jaar later, op zijn vijfentwintigste, zette hij de stap. Op een schip had hij een Italo-Amerikaanse vrouw leren kennen; hij trouwde haar in 1963 in 1971 kregen ze dochter Marisa.

In zijn nieuwe woonplaats begon de pientere en ambitieuze Magliuolo als ober. Hij wisselde elke maand van restaurant om de Amerikaanse manier van werken te doorgronden. In 1964 kwam hij in Rainbow Room terecht, een beroemde tent op de 65ste verdieping van het Rockefeller Center. Binnen no time werkte hij zichzelf op tot maître. Maar hij wilde hogerop: manager worden. Dat lukte. In 1968, als general manager van Rainbow Room, veranderde hij zijn naam in het makkelijker uit te spreken Tony May – naar de maand waarin hij in de Amerikaanse hoofdstad was aangekomen.

Tien jaar later nam hij Rainbow Room over. Een tv-interviewer constateerde ooit bewonderend: “Binnen een decennium van ober naar eigenaar. Jij verpersoonlijkte de Amerikaanse droom.” May bouwde het succes van het exclusieve restaurant, waar filmsterren als Sophia Loren, Michael Douglas en Harrison Ford kwamen eten, verder uit. De horeca-ondernemer opende in de decennia erop een dozijn Italiaanse restaurants in New York. San Domenico, geopend in 1988, was op zeker moment een van de vijfentwintig beste Italiaanse restaurants ter wereld.

Kookboek

Italiaanse restaurants runnen en daarmee de Italiaanse eetcultuur uitdragen, waren voor Tony May veel meer dan een smakelijk belegde boterham verdienen. Tussen de partijtjes golf door deed hij nog van alles om de Amerikanen te leren wat écht Italiaans eten is. Hij schreef een kookboek voor Amerikaanse aspirant-koks en ging ieder jaar met een groep Amerikaanse restauranteigenaren en journalisten naar Italië om daar te eten, wijn te drinken en met mensen uit de voedselindustrie te praten. Hij haalde getalenteerde koks uit Italië naar New York, en gaf studiebeurzen aan veelbelovende Amerikaanse koks waarmee zij een tijdje in Italië konden studeren. Voor al die inzet werd May in 1997 beloond met een onderscheiding van de Italiaanse president Oscar Luigi Scalfaro.

Volgens May konden de New Yorkers pas ergens eind jaren zeventig een beetje behoorlijk Italiaans eten omdat Italiaanse voedselproducten als olijfolie, in Italië gemaakte pasta, groenten en verse kazen toen werden geïmporteerd. “In de Italiaanse keuken zijn de juiste ingrediënten buitengewoon belangrijk. Once you bring the products, then you bring the taste.” Nadat hij in 2015 met pensioen was gegaan, concludeerde May dat hij de perceptie van de Italiaanse keuken in Amerika niet had veranderd, maar daar zeker aan heeft bijgedragen.

Tony May werd geboren op 6 december 1937 in Torre del Greco en stierf op 3 april 2022 in New York.

Trouw beschrijft het leven van onlangs overleden heel gewone of bekende mensen. Heeft u zelf een tip voor Naschrift? Mail ons via naschrift@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden