ColumnBas den Hond

Terwijl de concurrentie vastzit in Washington, deelt Tulsi Gabbard toffees uit

Als senator heb je normaal gesproken een streepje voor als je probeert de Democratische presidentskandidaat te worden. Behalve als er in de Senaat toevallig net een afzettingsprocedure tegen de president in behandeling is. 

Dan vallen je naamsbekendheid en je macht weg tegen de harde eis dat je op alle dagen, behalve zondag, in Washington moet zijn, en het grootste deel van die tijd stil moet zitten, je mond moet houden en zelfs van Twitter moet wegblijven.

En dat is dus een buitenkansje voor iemand als Tulsi Gabbard. 

Afgelopen woensdag deed dit lid van het Huis van Afgevaardigden in het plaatsje Charlestown in New Hampshire wat elke kandidaat nu al weken, zo niet maanden, probeert: een zaal vol mensen een idee geven wie ze is en waar ze voor staat. En ze ervan te overtuigen dat ze heel goed president van de Verenigde Staten zou kunnen zijn.

In het echt komt Gabbard een stuk beter over – tegelijk vriendelijker en stoerder – dan tijdens de tv-debatten waar ze de afgelopen maanden aan mee mocht doen. Inmiddels staat ze daar niet meer in – haar achterstand in donaties en in de peilingen betekenden haar verbanning. Landelijk haalt ze nog maar 1,1 procent onder Democratische kiezers.

Presidentskandidate Tulsi Gabbard, tijdens een townhall-meeting. Beeld AP

Maar in New Hampshire staat ze op 4,9 procent, en kennelijk heeft ze zelfs hoop dat het voor de voorverkiezingen in die staat, op 11 februari, nog een flink stuk hoger kan worden. Want ze gaat er voor. Staande voor een enorme Amerikaanse vlag begroet ze het vijftigtal kiezers die zijn komen kijken als oude vrienden. “Toen ik hier binnenkwam, herinnerde ik me opeens deze zaal en wist: ik ben hier al een keer geweest!”

Als kandidaat uit de achterhoede moet je niet aankomen met gedetailleerde programmapunten over gezondheidszorg of belastingheffing. Als je geen Joe Biden heet en acht jaar vice-president bent geweest, moet je geen voorstellen doen, maar jezelf voorstellen.

Gabbard werd geboren in Amerikaans Samoa, en groeide op in de staat Hawaï. Daar gaan ze op een speciale manier met elkaar om, en dat heeft Gabbard naar Washington meegebracht toen ze, na een stevige carrière in de krijgsmacht, in het Huis van Afgevaardigden werd gekozen. Haar moeder maakt heerlijke, harde en met chocola overdekte toffees. Ze was zo lief er 434 dozen van te bakken, die Gabbard aan elk van haar nieuwe collega’s gaf. 

“In de grote zaal kwamen mensen daarna naar me toe om me te bedanken en dat leidde tot gesprekken. Tot contacten, tot samenwerking. Dat kleine begin, met aloha, met respect, maakte dat ik in recordtijd mijn eerste wet aangenomen kreeg: over onderwijs voor de oorspronkelijke inwoners van Hawaï.”

Terwijl er ook in Charlestown een doos met toffees rondgaat – niet gemaakt door haar moeder, maar wel volgens haar recept door een campagnevrijwilliger, zo blijkt later – beantwoordt Gabbard vragen uit de zaal. Die zijn soms behoorlijk kritisch, lang niet iedere aanwezige is al een aanhanger.

Hoe verklaart Gabbard bijvoorbeeld haar blanco stem over de impeachment-aanklachten tegen Donald Trump, waarmee ze een van de drie Democraten was die er niet voor stemden? Trump moet weg, daar laat ze geen twijfel over bestaan. “Ik stond voor een middenweg. Ik heb veel gelezen over impeachment, artikelen van de schrijvers van de Grondwet. Daarin las ik dat ze niet wilden dat impeachment van maar één partij uit zou gaan.”

Toen ze haar campagne begon, had Gabbard nog veel meer uit te leggen. Haar vroegere verzet tegen het homohuwelijk bijvoorbeeld, waar ze meermalen haar excuses over heeft aangeboden. En haar besluit om de Syrische president Bashar al-Assad te ontmoeten, ook al was die beschuldigd van het gebruik van chemische wapens tegen opstandelingen.

Tulsi Gabbard naast haar grootste concurrent Joe Biden. Beeld AFP

Terugtrekking van Amerikaanse troepen

Maar wat ze het liefst uitlegt, is wat ze vindt van de militaire inzet van de VS in het buitenland. Juist als majoor in de nationale garde van Hawaï, die gelegerd is geweest in Koeweit en Afghanistan, kan ze goed beoordelen wat een verspilling die inzet is. “We geven in Afghanistan vier miljard dollar per maand uit. Als je aan binnenlandse problemen iets wilt doen, dan hoor je altijd: ja, maar daar is geen geld voor. Gek genoeg hoor je dat nooit als er weer militairen naar het buitenland moeten - voor oorlogen die ons niet veiliger maken.”

Terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Afghanistan en het Midden-Oosten zou een cadeau zijn voor concurrerende grootmachten, zeggen Gabbards critici. De Democratische kandidaat van 2016, Hillary Clinton, ging zelfs zo ver haar een paar maanden geleden een ‘aanwinst voor de Russen’ te noemen. Net die woensdag werd bekend dat Gabbard dat niet pikt, en een proces tegen smaad begint tegen Clinton. Ze eist vijftig miljoen dollar.

De kans is heel klein dat ze die zaak wint, in de VS moet een publiek figuur veel kunnen verdragen, vinden rechters. In een gesprek met journalisten na afloop in Charlestown wil Gabbard er niet veel over zeggen – “Lees de aanklacht maar.” En dat is vermoedelijk verstandig. Ze zal willen dat niet de juridische haalbaarheid van haar aanklacht in de media centraal staat, maar dat de aanklacht er is. Dat zij er dus is. Nog even.

Trouw-correspondent Bas den Hond (standplaats Boston) schrijft wekelijks een column over de Amerikaanse politiek. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden