null Beeld

MegastadCaïro

Stiekem zondigen in vastend Caïro

Een kwartier voordat het vasten wordt verbroken, delen twee mannen aan weerszijden van de weg kleine zakjes met dadels uit. Mijn Uberchauffeur neemt er een met veel dank aan, terwijl ik het aanbod vriendelijk afsla. Het is ramadan, en dat betekent dat het dagelijkse leven om de iftar draait: de eerste maaltijd van de dag, die de vastende moslims bij zonsondergang verorberen en waar hun dagelijkse ritme op is toegespitst. Met dat ritme moet ook ik als niet-moslim rekening houden.

Overdag ligt er een deken van rust over de stad: de straten zijn leger en mensen praten minder met elkaar of doen dat heel zachtjes om hun energie te sparen. In de anders zo luidruchtige metro staart iedereen in stilte voor zich uit. Rond half 7 gaat de zon onder en klinkt gelijktijdig de gebedsoproep uit de 114.000 moskeeën in Egypte, het teken om te gaan eten. Op dat moment komt Caïro met zijn meer dan twintig miljoen inwoners even helemáál tot stilstand en zijn de straten uitgestorven. Die zeldzame stilte is mijn favoriete moment voor een ommetje, lopend of op de fiets.

Rekening houden met de ramadan

Ondanks dat ik zelf niet vast, moet ik wel rekening houden met de ramadan. Eten bestellen is bijvoorbeeld lastig, net als een plekje in een restaurant bemachtigen. Je moet zeker 45 minuten van tevoren aan een tafeltje zitten en je bestelling doorgeven om na zonsondergang iets te eten te krijgen.

Overdag is dat bijna onmogelijk: eetgelegenheden zijn dicht. Slechts een paar theehuizen zijn geopend, verscholen vanaf de straat achter gordijnen. Hier spreek ik overdag wel eens af met buitenlandse of niet-vastende vrienden. Soms schiet er iemand binnen om heel snel een kop thee te drinken en een broodje naar binnen te werken, om zich daarna gauw uit de voeten te maken.

Sommige bezoekers zijn overdag en vroeg op de avond Koptische christenen, die zo’n 5 procent van de honderd miljoen Egyptenaren uitmaken. Zij zijn herkenbaar aan het kruisje dat veel Kopten op hun pols getatoeëerd hebben en aan hun voor moslimmannen verboden gouden ringen. Ze vasten niet, maar uit respect voor de moslims eten en drinken ze niet in het openbaar. “Soms drink ik heel snel uit het zicht van anderen een pakje sap leeg”, vertelde een Koptische vriend. Zelf drink ik mijn koffie in deze tijd ook alleen achter een gordijn.

Vooral moslims in de theehuizen

Maar in de theehuizen zijn overdag toch vooral moslims, valt me op, en dan is spanning te voelen. Het is duidelijk dat zij stiekem zondigen en zich eigenlijk totaal niet op hun gemak voelen tussen de koffiedrinkende en rokende mannen. Constant kijken ze schichtig om zich heen, bang om herkend te worden als een bekende zou binnenstappen. Uit de speakers van sommige theehuizen klinken dan opmerkelijk genoeg wel Koran-recitaties.

’s Avonds is de sfeer er een stuk gemoedelijker als iedereen zit uit te buiken na het eten. In de meeste theehuizen hebben ze dan alle tafels voorzien van een rood ramadan-tafelkleed, met verschillende patronen bezet. Huizen en straten zijn versierd met lampjes en boven veel deuren hangt een fanous, een traditionele ramadanlamp, die lijkt op een oosterse lampion. Ook voor mij en mijn christelijke vrienden is dit toch het leukste en meest ontspannen moment om eropuit te gaan.

Lees ook:

Salma Elrouby is deze ramadan in Delft, haar ouders thuis in Caïro. Naar Egypte reizen is nu geen optie

De Egyptische familie Elrouby viert ramadan dit jaar, zoals veel families, op afstand. Dochter Salma, die in Nederland studeert, blijft vanwege het coronavirus hier. ‘Het is wat het is.’ Een dubbelinterview.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden