SITE artikel column Bas den hond blauw Beeld Trouw
SITE artikel column Bas den hond blauwBeeld Trouw

ColumnBas den Hond

Rechtse media en politici ruiken corruptie, terwijl Hunter Biden erop los schildert

Bas den Hond

In de toespraak waarmee president Joe Biden zijn democratietop donderdag opende, kwam het woord democratie uiteraard veel voor: ruim veertig keer. Maar als je wilt weten waar de democratie het van moet hebben, of voor heeft te vrezen, moet je naar de woorden kijken die daarna in de ranglijst komen. Vijf keer noemde hij ‘vrijheid’. En vijf keer ‘corruptie’.

Het bestrijden van corruptie is een van de politieke stokpaardjes van Biden. Des te vervelender is het, dat rond zijn familie, en dan met name zijn zoon Hunter, een geur van corruptie hangt.

“Hunter Biden gaat onderzocht worden, en de gevolgen voor president Joe Biden, zijn regering en zijn reputatie zullen enorm zijn”, voorspelde de Republikeinse pitbull Newt Gingrich, voormalig Republikeins voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, afgelopen week op de website van Fox News. De New York Post eiste deze week ‘volledige openheid’ van het Witte Huis, nadat Hunter Biden bekend maakte dat hij zijn belangen in een Chinees bedrijf had verkocht.

Niet dat er ooit sprake is geweest van aantoonbare omkoping door, laat staan een rechtszaak tegen, de zoon of een van de broers van Biden. Maar een recent boek van Politico-verslaggever Ben Schreckinger, waarvan een geactualiseerde samenvatting op die site verscheen, somt een waslijst op van gevallen waarin een Biden zich liet voorstaan op zijn familieband met de senator, de vice-president of nu de president. Zijn broer James deed het toen hij investeerders zocht in een bedrijf dat ziekenhuizen exploiteert. Zijn broer Frank is lobbyist en schroomde niet zijn broer in te schakelen om een wet op het welzijn van dieren door de Senaat te krijgen, waar Joe Biden toen nog lid van was.

Het zwarte schaap van de familie

Maar de meeste aandacht van de Amerikaanse media gaat uit naar Hunter Biden. Zonder twijfel is die het zwarte schaap van de familie. Zo braaf en veelbelovend als zijn in 2015 overleden broer Beau was, zo struikelend ging Hunter door het leven. Waarbij hij vaak dankzij zijn vader weer overeind kwam. Hij en Beau waren de enige overlevenden van het auto-ongeluk waarbij hun moeder en zus omkwamen. Joe Biden forensde jarenlang met de trein tussen Washington en Wilmington om voor het avondeten thuis te zijn bij zijn jongens. En na zijn rechtenstudie had Hunter telkens goedbetaalde banen of klussen bij bedrijven die maar wat graag bij Joe Biden in een goed blaadje wilden staan. Dat begon bij de bank MBNA, die ook geld gaf aan de campagne-organisatie van Biden. Hunter werkte vervolgens een tijd op het ministerie van transport en werd daarna lobbyist. President George W. Bush was in 2006 zo vriendelijk hem te benoemen in de raad van bestuur van spoorwegmaatschappij Amtrak. Toen zijn vader in 2008 vice-president werd gaf Hunter die functie op, maar werd hij gevraagd als bestuurder bij het Oekraïense energiebedrijf Burisma. Niet dat hij verstand had van energie, maar zijn vader had van Barack Obama opdracht gekregen de corruptie in Oekraïne te helpen bestrijden. Tijdens het presidentschap van Donald Trump deden een aantal van zijn afgezanten alle moeite om corrupte acties van Joe Biden aan te tonen, waarbij de positie van Hunter Biden een van de motieven zou zijn geweest. Het leverde niet de gevraagde bewijzen op, wel een impeachment van Trump door het Huis van Afgevaardigden wegens machtsmisbruik. Hij werd daarvan echter vrijgesproken door de Senaat.

En vlak voor de presidentsverkiezingen van 2020, toen het ernaar uitzag dat zijn vader die ging winnen, dook bij een reparatiebedrijf een laptop op die iemand – volgens de eigenaar van het bedrijf was het Hunter Biden – daar had gebracht, maar nooit afgehaald. Emails erop leken te suggereren dat Joe Biden meer te maken had gehad met Hunters Oekraïense bezigheden dan bekend was, en na bemiddeling van zijn zoon misschien met een Oekraïense zakenman, Vadim Pozjarski, had gesproken. Over de echtheid van die emails bestaat veel onduidelijkheid, maar Republikeinse politici komen er graag mee aanzetten.

Terwijl hij zakelijk elke keer goed terechtkwam, ging Hunter persoonlijk door diepe dalen. Hij was verslaafd aan alcohol en drugs. Zijn huwelijk liep op de klippen. In een wilde periode daarna verwekte een kind bij een vrouw die hij zich later niet zei te herinneren – maar een dna-test bewees het.

Een nieuw begin als schilder

Daarna ging het voor zover we weten een stuk beter. In 2019 hertrouwde hij, vorig jaar werd zijn zoon Beau gebeuren. In 2021, kort na het aantreden van zijn vader als president, publiceerde Hunter een openhartig boek over zijn leven. En ontpopte hij zich als schilder. Dat had hij jarenlang als hobby gedaan, maar galeriehouder Georges Bergès in New York nam hem serieus en organiseerde een tentoonstelling. Zijn schilderijen worden door sommige kunstcritici voorzichtig positief besproken, maar ze brengen tonnen op.

Is dat omdat hij toch gewoon heel goed is, of omdat de kopers op die manier een wit voetje bij zijn vader proberen te behalen, net zoals buitenlandse regeringen toevallig blokken kamers gingen afhuren in het Trump International Hotel in Washington DC, in de jaren dat de exploitant van dat hotel ook president was?

Het is een terechte vraag. De Bidens en de juristen in het Witte Huis hebben er iets op gevonden, maakten ze bekend. De verkoop van de schilderijen wordt geregeld door Bergès. Hunter Biden noch Joe Biden krijgen te horen wie de kopers zijn.

Nietzsche

Maar specialisten in corruptiebestrijding lachen om die regeling. “Bezopen”, zei hoogleraar bestuursethiek Kathleen Clark van de Washington Universiteit in St. Louis tegen Schreckinger in Politico. “Het idee dat je de identiteit van de kopers of de prijs geheim houdt, is geen manier om het openbaar belang te beschermen of het publiek vertrouwen te geven dat er geen sprake is van corruptie”.

Inmiddels is al duidelijk dat het systeem inderdaad helemaal niet werkt, en dat Hunter wel degelijk contact heeft met personen die interesse hebben in zijn schilderijen.

Hijzelf trekt zich van al die verdenkingen niets aan, vertelde hij deze week in een sympathiek portret aan magazine Vanity Fair. De verslaggever zocht hem op in zijn studio, waar ‘s ochtends zijn zoontje Beau zijn eigen ‘werkplek’ heeft, en hij verder de hele dag bezig is met papier, verf en inkt. Soms in stilte, soms luisterend naar een politiek televisieprogramma, of naar een podcast over filosofie. Hij houdt zich vast een een uitspraak van Nietzsche, vertelt Hunter, waarin die zegt dat hij de mensen waarom hij geeft leed, eenzaamheid en vernederingen toewenst, omdat ze daar sterker uit kunnen komen. “Toen ik eindelijk eraan toe was om een keuze te maken, toen ik besefte dat het leed dat me eerst redde nu niet alleen mij, maar ook de mensen om me heen leed toebracht, moest ik een uitweg zoeken. En waar ik op uitkwam, was het meest waarachtige dat ik ooit heb gedaan, en dat is schilderen.”

Trouw-correspondent Bas den Hond (standplaats Boston) schrijft wekelijks een column over de Amerikaanse politiek. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden