Beeld Thijs Kettenis

ZomercolumnThijs Kettenis

Online ‘even’ een fiets kopen, dat gaat in Griekenland net even anders

Na een noodgedwongen fietsloos bestaan van meer dan zes jaar in het drukke centrum van Athene, biedt mijn nieuwe huis aan de kust ineens mogelijkheden. Direct voor mijn voordeur langs loopt een kilometerslange promenade aan zee. Ik beeld me in hoe ik daar elke dag rond zons­ondergang overheen zoef. Ik ga een fiets kopen! Na enig zoekwerk blijkt het gewenste type alleen online verkrijgbaar. De goede beoordelingen van een webwinkel in de havenstad Patras trekken me over de streep.

“Bedankt voor uw order”, staat er, nadat ik eind van de middag heb besteld en betaald. Niks over leverdatum of ­levertijd. De volgende ochtend, een zaterdag, bel ik. “Uw fiets heeft het magazijn vandaag verlaten, zie ik, dus hij zal na het weekend wel komen”, zegt een man vanuit Patras aan de lijn. “U krijgt maandagochtend een e-mail.”

Verstreken

Maandagochtend is er geen e-mail. Dus ik bel weer. Dit keer antwoordt een vrouw. “Uw fiets staat hier nog hoor, in het magazijn. Morgenochtend komt de koerier hem halen.”

En warempel, op dinsdag volgt de mail, met een link waarmee ik de ­status van de levering kan volgen. Als een bezetene ververs ik hem elk kwartier. “Order op transportwagen”, blijft er maar staan. De maximale levertermijn van drie dagen is inmiddels verstreken, dus ik bel maar eens met de koerier.

“O, maar dit is een pakket van meer dan tien kilo. Dat moet op een speciale vrachtwagen. En die is er nu niet”, is de uitleg. “Wanneer is die vrachtwagen er dan wel?” vraag ik. “Dat weet je nooit. Bovendien staat niet in het systeem waar het pakket nu is. We zijn het dus kwijt. Ik start een onderzoek en bel u terug.” Mijn hart gaat sneller kloppen van de stress. “Oké, en wanneer belt u dan terug?” wil ik weten. “Dat weet je nooit. Als ik nieuws heb. Dat kan over een uur zijn, maar ook aan het eind van de dag.” Ze belt niet terug.

Naam

De volgende morgen hang ik bij openingstijd weer aan de lijn. “Wie heeft u gesproken gisteren? Dat weet u niet meer? U moet natuurlijk wel een naam vragen”, zegt een bitse stem. “Ik zoek dit uit en bel u terug”, belooft ze. “Wat is uw naam?” vraag ik. “Ik bel u vandaag terug”, is het antwoord. Ze belt niet ­terug.

Dezelfde middag vlieg ik voor werk naar het eiland Samos. Me druk maken haalt niets uit, prent ik mezelf in. Desnoods draai ik de creditcardbetaling terug. De volgende ochtend sta ik in een stinkend kamp tussen vluchtelingen, die vertellen hoe ze die nacht opnieuw gezelschap hadden van ratten. Mijn ­telefoon gaat. “Ik sta hier met een fiets voor uw deur. Kunt u die nu aannemen?” vraagt een mannenstem. “Hij is nogal groot en ik moet ervan af.”

Terwijl acht paar ogen mij vanuit tentjes vragend aankijken, leg ik uit dat dat lastig gaat. De man reageert begripvol. “Wij slaan hem wel op tot u weer thuis bent bent.”

Fietsenmaker

Bij terugkomst maak ik een afspraak voor levering, tussen acht en twaalf uur ’s ochtends. Om twee uur ’s middags staat de koerier voor de deur. Ik voel me een kind van zes, zo blij ben ik met mijn nieuwe fiets. Ik ruk het bubbeltjesplastic er vanaf. Meteen wil ik een ritje maken langs de zee, maar het voorwiel draait niet goed. Er zit een slag in en daardoor blokkeert de rem.

De fietsenmaker in mijn straat heeft de volgende ochtend goed nieuws: “Het wiel hoeft niet vervangen te worden!” Wel moet hij het voor 20 euro repareren. Wat kan het mij schelen. Ik koop meteen ook een slot en een pomp. Ik kan fietsen.

Trouw-correspondenten vervangen deze weken Rob Schouten en Wim Boevink. Meer van deze columns leest u op trouw.nl/dossier/zomercolumns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden