Bericht uitKiev

Olena is niet van plan Kiev te verlaten. ‘In deze strijd zal iemand de winnaar moeten zijn, en iemand de verliezer’

In Kiev is er de laatste weken een grote vrijwilligersbeweging opgestaan.  Beeld EPA
In Kiev is er de laatste weken een grote vrijwilligersbeweging opgestaan.Beeld EPA

De Oekraïense bevolking zucht onder een nietsontziend militair offensief. Trouw volgt een aantal inwoners in verschillende delen van het land. Vandaag: Olena in Kiev.

Isabel Bolle

Olena slaapt tegenwoordig op haar kantoor, in het centrum van Kiev, waar het wat veiliger is. Haar eigen appartement dat iets verder uit het centrum ligt is geen optie meer – er wordt er gevochten, huizen in de buurt zijn verwoest en er komt geen water meer uit de kraan. Het geweld dreef haar naar de binnenstad. Iedereen is moe – het luchtalarm gaat ook ’s nachts constant af – maar de sfeer is er goed.

De inwoners willen graag hun steentje bijdragen, vertelt Olena, die vanwege veiligheidsoverwegingen niet met haar achternaam en foto in de krant wil. “Er is hier een gigantische vrijwilligersbeweging op de been gekomen. Sommigen helpen met het graven van verdedigingslinies, anderen met het koken van maaltijden of met het verzorgen van oudere mensen die hun huis niet uit kunnen.” Het gevoel van eenheid en solidariteit in de stad is groot, “ongelooflijk groot”.

In de binnenstad voelt het nog redelijk veilig, in ieder geval een stuk veiliger dan waar Olena de eerste weken van de oorlog verbleef. Toen de Russische invasie begon was ze naar het huis van haar ouders afgereisd, in een dorpje buiten Kiev. Daar zouden ze een plan maken, bedenken wat te doen. “Maar de volgende dag werd duidelijk dat we vastzaten, het gebied was opeens bezet door Russische troepen. Het dorp werd bestookt met luchtaanvallen, sommige huizen zijn in brand gezet. De Russen lijken echt bang te zijn voor Oekraïense burgers. Ze begrijpen dat wij hen haten, daarom zijn ze bang.”

‘Wij hebben geluk gehad, wij hebben het gehaald’

Twee weken lang zaten ze vast in het dorp. De elektriciteit was afgesneden, er was geen verwarming, het eten moest gekookt worden op het haardvuur. En er was ook geen internet, waardoor al het nieuws van buiten het dorp alleen via sms binnensijpelde. Op straat bleef het onveilig. “Je weet toch hoe bang dieren worden van bombardementen? Er was een man in onze straat met een kat. Die kat vluchtte een keer uit angst naar buiten, die man erachteraan om dat beest te zoeken. Hij werd geraakt door een luchtaanval en overleefde het niet.”

Uiteindelijk besloten Olena en haar ouders het erop te wagen. In de buurt van hun dorp was een ‘groene corridor’ – een evacuatieroute voor burgers – geopend, maar om daar te komen, moesten ze door Russisch bezet gebied rijden. Met een witte vlag vastgebonden aan de auto gingen ze op pad. Na een nagelbijtende tocht bereikten ze uiteindelijk veiliger gebied. “Wij hebben het gehaald, maar niet iedereen heeft zoveel geluk gehad.”

Haar grootmoeder van 82, die twee weken lang in haar eentje vastzat in een dorp verderop, heeft het ook gered. Toen er een evacuatieroute naar haar dorp werd geopend is ze op de bus gezet door vrijwilligers, en zo naar Kiev gebracht. Daar trof Olena haar huilend aan. “Ze was vergeten de foto’s van mijn opa mee te nemen. Hij leeft niet meer, en mijn oma wilde linea recta terug om die foto’s op te halen. Maar dat kon niet.”

Voorlopig is ze van plan om in Kiev te blijven. Haar geliefde heeft, net als veel Oekraïense mannen, de wapens opgepakt. Enige hoop over de onderhandelingen tussen Oekraïne en Rusland heeft ze niet. “Het heeft geen zin om te onderhandelen: geloof me, zij haten ons, en wij haten hen – daar kan niet over onderhandeld worden. In deze strijd zal iemand de winnaar moeten zijn, en iemand de verliezer”.

De achternaam van Olena is bekend bij de hoofdredactie.

Lees ook:

Deze Oekraïense hulpverleenster reisde vroeger naar het front – nu is het front naar haar gekomen

De Oekraïense bevolking zucht onder een nietsontziend militair offensief. Trouw volgt een aantal inwoners in verschillende delen van het land. Vandaag: Inna Achkasova in Charkov.

Zeeman Vitali Oplatsjko (83) wacht in Odessa op de Russen: ‘Het kan ze niet schelen wie ze doden’

De Oekraïense bevolking zucht onder een nietsontziend militair offensief. Trouw volgt een aantal inwoners in verschillende delen van het land. Vandaag: Vitali Oplatsjko (83) in Odessa.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden