ColumnTim de Wit

Nee maar, frisse lucht in Londen!

Tim de Wit woont in Londen. Hij geeft een inkijkje in zijn leven in de Britse hoofdstad tijdens de coronacrisis.

Helaas woon ik in Londen niet in het meest groene deel van de stad. Ingeklemd tussen de hoge bankgebouwen van The City en de brutaal vormgegeven betonblokken uit de jaren zestig in Southwark, kom ik geregeld groen te kort. Het gigantische Hyde Park is net buiten handbereik, voor het statige Regent’s park geldt hetzelfde.

Ook met de fiets even de stad uit is niet hoe Londen werkt. De stad heeft het oppervlak van de provincie Utrecht, maar dan met ruim 8 miljoen inwoners. Voordat ik de stedelijke buitenrand heb verlaten, ben ik zo anderhalf uur verder.

Dat gebrek aan parken in de buurt zorgde er mede voor dat ik amper mijn hardloopschoenen meer aanraakte. De grote verkeersaders rondom mijn huis zijn zo goed als de hele dag dichtgeslibd met auto’s. Na een rondje hardlopen kon ik regelmatig het zwart onder mijn neus vandaan halen van de dieselresten.
Nog los van het oneindige vliegverkeer boven m'n huis de hele dag. De luchtkwaliteit van Londen is zo abominabel slecht dat het op beroerde dagen smeriger is dan Peking. 

Daardoor gaf ik me maar over aan een veel te hippe en peperdure sportschool. Liep ik met al die andere sportende hamsters doelloos vele kilometers op een zwarte loopband terwijl je op het tv-scherm voor me Gordon Ramsey soepeltjes een aubergine fileerde. Geestdodend in overtreffende trap.

De lucht is nog nooit zo schoon geweest en dus loop ik weer hard

Maar toen kwam de coronacrisis. Op het radiostation LBC hoorde ik onlangs dat de lucht in Londen sinds 1950 niet meer zo schoon is geweest. Er zitten weer merels op mijn balkonrand. Ik heb in twee maanden geen enkele file op de Tower Bridge gezien. En dus loop ik weer hard. Iets inademend wat veel weg heeft van frisse lucht.

Pak ik de fiets in plaats van de corona-onvriendelijke metro. “Koffie op Piccadilly Circus?”, appte mijn Zweedse vriend Daniel. “Ben er over twintig minuten”, appte ik terug.

Twintig minuten! Ondenkbaar voor deze crisis. Fluitend fiets ik over Waterloo Bridge, waardoor ik eindelijk fatsoenlijk tijd heb om van het adembenemende uitzicht te genieten. De St Paul's kathedraal glinstert in de zon. Ik pak snel m’n telefoon en zet ‘Waterloo Sunset’ op van The Kinks. Londen zou voor altijd autoloos moeten blijven.

Dit is de laatste dagelijkse column in het kader van de coronacrisis. Vanaf volgende week schrijft Sofie Govaert iedere week op zaterdag.

Lees ook: 

Brexit voorbij, eindelijk andere verhalen! Maar toen kwam de coronacrisis...

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden