ReportageIndia

Na verkrachting en moord 9-jarig meisje voelen de Dalit in India zich niet meer veilig

Simran (r) met de andere buurvrouwen bij de al dagen durende protestbijeenkomst in Delhi. Beeld Aletta Andre
Simran (r) met de andere buurvrouwen bij de al dagen durende protestbijeenkomst in Delhi.Beeld Aletta Andre

India treedt strenger op tegen verkrachtingen, maar in de praktijk komt het zelden tot een veroordeling. Zeker als het slachtoffer een Dalit is.

Het is een verhaal dat zich om de zoveel tijd herhaalt in India. Wéér zou een meisje zijn verkracht en vermoord door een groep mannen, en wéér wordt er dag in, dag uit geprotesteerd.

“We willen gerechtigheid, en we willen die snel”, zegt Simran die haar achternaam liever niet geeft, een buurvrouw van het slachtoffer. Ze zit in kleermakerszit op de grond bij de permanente protestplek naast de wijk waar het gebeurde, van oorsprong een oud dorp omringd door kazernes en ommuurde woonwijken van het Indiase leger in het zuidwesten van New Delhi. “De daders moeten worden opgehangen.”

Ze ging water halen bij een crematorium

In India staat sinds 2018 de doodstraf op het verkrachten van een kind jonger dan twaalf jaar. Maar tot nu toe ontbreekt nog het bewijs dat het negenjarige meisje, die een Dalit is en dus van de laagste groep uit het Indiase kastensysteem, werkelijk is verkracht. Zeker is dat zij rond zes uur ’s avonds water ging halen bij een crematorium tegenover de buurt en nooit meer thuiskwam.

In plaats daarvan klopten de hoofdpriester van het crematorium en drie medewerkers aan bij haar moeder. Haar dochter zou zijn geëlektrocuteerd bij de waterkoeler. Eenmaal ter plaatse zag de moeder tekenen van mishandeling op het lichaam. Daarom vermoedde zij al gauw dat het viertal haar dochter had verkracht en vermoord. Maar voordat dit onderzocht kon worden, besloot de priester het meisje te cremeren – ondanks protesten van haar moeder en tientallen buren.

De beste inspecteurs

Het viertal zit inmiddels vast en zou aan de politie hebben bekend het lichaam te hebben gecremeerd, zonder de politie te waarschuwen. Delhi’s eerste minister, Arvid Kejriwal, heeft beloofd de beste inspecteurs op de zaak te zetten. Die onderzoeken nu of er dna-sporen zijn die op verkrachting of moord wijzen.

Zelfs met dit soort bewijs achten Simran en andere buurvrouwen die om haar heen zitten, de kans op gerechtigheid klein. Onlangs werd de dader van een verkrachting op een vijfjarig meisje binnen 26 dagen schuldig bevonden en kreeg hij de doodstraf opgelegd, maar dit is een uitzondering. Meestal duren rechtszaken jaren. “En dan gebeurt er uiteindelijk niets”, zegt Simran, terwijl de andere vrouwen knikken. “Hierdoor voelt geen van ons zich nog veilig”, zegt Anjum Parveen, een andere buurvrouw.

Bij alle verkrachtingen die in 2018 in India werden gerapporteerd, was ruim een kwart van de slachtoffers minderjarig. Ongeveer 3 procent was onder de 12 jaar, wat neerkomt op ongeveer 1000 jonge slachtoffers in dat jaar. De afgelopen weken alleen al verschenen in Indiase media berichten over verkrachtingen van onder anderen een 2-jarige meisje in de deelstaat Himachal Pradesh, een 6-jarig meisje in Kerala en een 7-jarig meisje in Punjab.

De doodstraf wordt vrijwel nooit uitgevoerd

De doodstraf wordt zelden gegeven, en vrijwel nooit uitgevoerd. De laatste keer was eind 2020, toen de daders van de beruchte groepsverkrachting in 2012 werden opgehangen. Critici geloven dat de doodstraf daders mogelijk motiveert hun slachtoffer te vermoorden, zodat ze niet tegen hen kunnen getuigen. Ook leidt die straf er toe dat slachtoffers huiveren om aangifte te doen, omdat de dader meestal een bekende is.

Wanneer slachtoffers wel aangifte doen, komt hen dit vaak duur te staan. “Daders en hun familieleden bedreigen het slachtoffer”, zegt Rajat Kalsan, een advocaat die in de deelstaat Haryana vooral slachtoffers van een lage kaste vertegenwoordigt. De daders in zijn zaken zijn volgens hem meestal van een hoge kaste of de dominante kastengroep in hun omgeving.

“Ze zorgen ervoor dat de ouders van het slachtoffer geen werk meer krijgen, dat ze hun dorp moeten uitvluchten, of erger. Daarom trekken slachtoffers nog weleens hun getuigenis in. En omdat rechtszaken vaak jaren duren, is de kans groot dat de dreigingen hen te veel worden voordat er een uitspraak is.”

Elektrocutie

Slechts een kwart van de gerapporteerde misdaden tegen vrouwen eindigt in een veroordeling. Soms komt het niet eens tot een rechtszaak, omdat het politieonderzoek nergens toe leidt. Als het slachtoffer Dalit is, dan kiest de politie vanuit de eigen vooroordelen vaak de kant van de daders, zegt Kalsan, die ook voorzitter is van de Nationale Alliantie voor Dalit Mensenrechten. Ook de ouders van het negenjarige slachtoffer beschuldigen de politie in Delhi hiervan. Ze vertelden lokale verslaggevers bij de protestplek dat de politie hen urenlang vasthield en hen ervan probeerde te overtuigen het verhaal van de priester, over de elektrocutie, te bevestigen.

De politie ontkent dit. Tegen de New York Times vertelde Ingit Pratab Singh, ondercommissaris van de politie in Zuidwest-Delhi, dat het nu eenmaal lang duurt voordat een aanklacht is opgetekend en voorgelezen voor de lokale magistraat. De ouders kwamen na middernacht het bureau binnen, en gingen de volgende avond weer naar huis. Volgens Singh beschuldigden ze de priester niet meteen van verkrachting, maar voegden ze deze beschuldiging toe nadat ze met een organisatie voor de rechten van de Dalit spraken.

Dalit-activisten en leden van de oppositie hebben de zaak aangegrepen voor protesten in het centrum van Delhi. Tot massale volkswoede, zoals na de groepsverkrachting in 2012, leidde de zaak echter nog niet. Omdat het slachtoffer een Dalit-meisje is, dat met haar moeder aan de rand van Delhi bedelde voor hun levensonderhoud, staat het letterlijk ver weg van de elite in het centrum van Indiase hoofdstad. Maar aan de rand van Delhi houden haar ouders en hun buurvrouwen vol. Onder een tentdoek bezetten ze een drukke doorgaande weg en het verkeer wordt omgeleid. “We hopen dat er iemand luistert”, zegt Simran. “Zolang dat niet het geval is, gaan we hier niet weg.”

Lees ook:

Hoogste tijd om het zwijgen over verkrachting te doorbreken, vindt Sohaila Abdulali.

Maar al te vaak is het het slachtoffer, niet de dader, die door een verkrachting in een kwaad daglicht wordt gesteld. Daarom houden veel vrouwen hun mond. Hoogste tijd om dat zwijgen te doorbreken, aldus Sohaila Abdulali, auteur van ‘Waar we over praten als we over verkrachting praten’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden