Een jonge Afghaanse migrant zoekt naar eten en drinken in een afgebrande supermarkt in het oude Moria-kamp.

ReportageMoria

Na de brand in Moria volgt de honger: ‘De Lidl is dicht. Hoe komen we aan eten?’

Een jonge Afghaanse migrant zoekt naar eten en drinken in een afgebrande supermarkt in het oude Moria-kamp. Beeld Joris van Gennip

De voedseldistributie na de branden in Moria is een ramp. Veel mensen hebben honger. ‘De Lidl is dicht. Hoe moeten we aan eten komen?’

Een zee van blauw plastic vult de straat vlak bij de Lidl. Het dagelijkse uitdelen van voedsel is al even aan de gang. Het is half vier en Zaher Kerimi heeft zijn zakje met eten ondertussen mee. Anderen zullen nog een tijdje in de rij moeten staan. Die wordt om half vijf niet kleiner, want er stromen voortdurend mensen toe.

Kerimi inspecteert de inhoud van zijn enige maaltijd vandaag: vier losse stukken Afghaans brood, twee appels, twee kleine kant-en-klaar maaltijden, een beetje honing. Voor een familie van vier. Kerimi geeft een portie aardappelpuree met iets dat op een stukje vis lijkt onmiddellijk aan een vrouw die voor haar tent op de stoep staat. “Dat eten is echt niet goed. We zijn er gisteren allemaal ziek van geworden. Het is Moria food.” De maaltijden worden geleverd door cateringbedrijf Elaitis, net als vóór de brand. Het leger dat verantwoordelijk is voor de voedseldistributie heeft er een overeenkomst mee.

De witte bestelbusjes met de naam van het bedrijf komen elke namiddag naar een parkeerplaats vlak bij het dorpje Panagiouda. Daar verdelen vrijwilligers van verschillende ngo’s alles. Eén ervan, in het rode T-shirt van EuroRelief, toont enthousiast wat de pot vandaag schaft. Hij raakt Afghaans brood aan om te laten zien wat er in het zakje zit. Zonder handschoenen.

Op eigen houtje

De georganiseerde voedseldistributie kwam pas vier dagen na de branden in kamp Moria op gang. Daarvoor probeerden ngo’s en vrijwilligers het voedsel op eigen houtje uit te delen. Zoals de Nederlander Nick Zweers, die de ochtend na de brand spontaan aan de slag ging: “We reden met de auto naar de Lidl. Die was toen nog open. We hebben er twee karren water, een kar bananen, koeken en brood ingeslagen en dat uitgedeeld. Bij het eerste ritje ging alles vlotjes, maar toen we het nog een keer hebben gedaan begonnen mensen te duwen en trekken. Toen zijn we ermee gestopt”.

Nadat de politie de wegen had afgezet, werd het moeilijk om tot bij de op straat gestrande mensen te komen. De vluchtelingen moesten dus vier dagen lang hun eigen plan trekken. Diegenen die voor de brand in Moria als vrijwilligers werkten, bijvoorbeeld voor ‘Stand By Me Lesvos’, konden rekenen op de voedselpakketjes van de organisatie. Anderen vroegen vrienden en families om eten in Mytilini of het nabije dorpje Panagiouda voor hen te kopen. 

Zo bracht Ahmad, die vanwege zijn veiligheid niet met zijn echte naam in de krant wil, rijst, pasta, bonen in blik, sigaretten en koekjes voor kinderen in de buurt van de Lidl. Het zou niet gelukt zijn zonder een bevriende Griekse journalist die probleemloos naar binnen kon. Op zondag ging het al moeilijker – sindsdien mag de pers niet meer in de buurt van de Lidl komen wegens een ‘militaire operatie’ die gaande is.

Ze hoeft geen voedselpakket meer, gisteren werd ze er ziek van

Een vrouw verdeelt behendig het stukje vlees in kleinere hapjes en gooit ze in een pot. Sinds vrijdag koken sommigen op dezelfde manier als voorheen in Moria – op een vuurtje van hout omringd door een paar stenen waar ze een pot op zetten. Maar niet Maryam Nasiri - ze heeft geen kookgerei. Ze is vandaag ook niet voor het voedselpakket in de rij gaan staan. “Ik heb gisteren moeten overgeven door dat eten.” Bovendien wordt er geduwd en getrokken in de rij, voegt ze toe. Ze blijft liever in de schaduw, onder een stukje witte canvas op rieten stokken. Het is beter om rustig aan te doen. Ze is zes maanden zwanger.

Ook een groepje Somalische mannen heeft het vandaag opgegeven. In de buurt van het nieuwe kamp schuilen ze onder een van de weinige bomen voor de brandende zon. Mohamed Hashi heeft daarstraks 10 euro aan zijn broer gegeven die wat eten in Panagiouda is gaan halen. Een bakje rijst en brood verdwijnen snel. Ze zijn er met vijf. “In de rij staan vooral Afghanen. Ze duwen ons weg. Dus we doen er niet meer aan mee.” Ze hebben ook niets te drinken. “Sister, sister, water, water”, vragen ze aan iedereen die voorbij komt.

“In het nieuwe kamp wordt het voedsel voorzien”, verzekerde UNHCR in een appje dat naar de vertegenwoordigers van verschillende gemeenschappen werd verstuurd. Eén van de mannen die er de eerste dag gehuisvest werd, stuurt een foto van zijn maaltijd: een appel, yoghurt, een slap stokbroodje en een verpakking met een kant-en-klaar maaltijd. “Voor de hele dag.”

De echte naam van Ahmad is bekend bij de redactie. 

Lees ook:

‘Ik ben niet boos op de vluchtelingen, maar op de Griekse regering’

Bewoners van het eiland Lesbos zijn klaar met het vluchtelingenkamp op hun eiland. ‘Je kan moeilijk blijven geven als je morgen misschien zelf niet genoeg gaat hebben.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden