ReportageNederzettingen

Israël bouwt de Westoever onverstoorbaar vol

Yishai en Nessia Rossenblatt in de tuin van hun huis in Eli, een Israëlische nederzetting op de Westoever.Beeld Geert van Kesteren

De groei van Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever komt voorlopig niet ten einde. De regering geeft groen licht voor bijna vijfduizend extra woningen, ook al zijn die volgens het internationaal recht illegaal. 

“Kijk, daar komen ze te staan”, wijst burgemeester Ariel Elmaliach naar een van de heuvels in het pastorale landschap. Zeshonderd nieuwe huizen mogen er hier bij komen, in de Israëlische nederzetting Eli, midden op de Westelijke Jordaanoever. Volgens de burgemeester is er veel animo voor. “Ik verwacht nieuwe bewoners vanuit heel Israël. En mijn zes kinderen moeten straks ook ergens wonen.”

Vanuit zijn auto laat de burgemeester zien hoe groot Eli al is, met een omtrek van maar liefst 26 kilometer. We passeren een winkelcentrum, bushokjes en rotondes met palmbomen. Her en der lopen soldaten rond, machinegeweren in de hand. Onderweg stapt Rivkah Green in, die hier al dertig jaar woont. “Toen ik aankwam was er geen verharde weg, geen bomen, alleen een zandpad”, vertelt de Joodse kolonist in het Nederlands – ze werd geboren in de Achterhoek in 1947. “Als je dit nu ziet, is dat fantastisch. Het groeit en het groeit maar.”

En aan die groei komt voorlopig geen einde. Over het hele jaar zijn er zelfs 12.000 nieuwe huizen goedgekeurd. Dat is het hoogste aantal in zeker acht jaar, volgens de Israëlische actiegroep Peace Now.

Houten caravans van kolonisten werden hele wijken

Veel Palestijnen zien het met lede ogen aan. Aan de andere kant van de snelweg ligt het dorp Al-Lubban. De 30-jarige Falastin Noubani zit er in de gemeenteraad. Vanaf het dorpshuis kan ze de Joodse nederzetting goed zien liggen. “Toen ik klein was, stonden daar op die heuvel een aantal houten caravans van kolonisten”, zegt ze. “Toen dacht ik: die kunnen nog wel weg. Maar door de jaren heen zijn het hele wijken geworden.”

Ze loopt een trap op naar het dak van het gebouw. Vanuit de naastgelegen moskee klinkt een gebedsoproep, op straat voetbalt een groepje jongens. “De huizen die je daar ziet liggen, aan de rand van ons dorp”, wijst Noubani, “die staan op de nominatie om gesloopt te worden. En iets verderop heeft mijn familie een olijfgaard. Door de uitbreiding van de nederzetting kunnen we daar steeds moeilijker bij komen.”

De Palestijnse Falastin Noubani ziet de Israëlische uitbreiding met lede ogen aan. "Bijna niemand neemt het nog voor ons op."Beeld Geert van Kesteren

Omstreden annexatieplan

De groei van de nederzettingen gaat door, ondanks een akkoord dat Israël vorige maand sloot met de Verenigde Arabische Emiraten. In ruil voor diplomatieke betrekkingen met de Golfstaat zette premier Netanyahu een omstreden annexatieplan in de ijskast. Hij had aangekondigd alle nederzettingen officieel bij Israël in te lijven, maar ziet daar voorlopig van af. Hoewel die formele annexatie dus van de baan is, blijft Israël wel gewoon bouwen op de Westelijke Jordaanoever, zelfs in een hoger tempo dan voorheen. Binnen een paar jaar hoopt Eli de nieuwe bewoners te verwelkomen.

Het is voor steeds meer Arabische landen geen obstakel meer om de banden met Israël aan te halen. Na de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein tekende ook Soedan dit weekend een diplomatiek akkoord met de Joodse staat. Eerder hadden de Arabische landen nog afgesproken Israël pas te erkennen na de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat.

De diplomatieke deals met de Arabische landen kwamen er door bemiddeling van Donald Trump. De Amerikaanse president is bijna nergens zo populair als in Israël, na een reeks pro-Israëlische beslissingen tijdens zijn eerste termijn. “Hij is de beste president die ik me kan voorstellen”, zegt de burgemeester Elmaliach van de nederzetting. “We hopen van harte dat hij volgende week herkozen wordt.”

‘We worden steeds eenzamer’

Intussen raken de Palestijnen in de regio verder geïsoleerd. “We worden steeds eenzamer”, zegt het Palestijnse raadslid Noubani. “Het is triest. Bijna niemand neemt het nog voor ons op. En als ze dat wel doen, dan alleen in woorden.”

Als jonge ongetrouwde vrouw is Noubani in de Palestijnse politiek een zeldzaamheid. Aan de gevel en op de gang van het gebouw hangen foto’s van Mahmoud Abbas, al ruim vijftien jaar de Palestijnse president en intussen 84 jaar oud. “Ik ben eerlijk: ik ben niet tegen hem, maar hij en zijn collega’s zitten er al wel heel lang”, zegt Noubani. “Als ze iets hadden kunnen doen voor ons, was dat tientallen jaren geleden. Het is tijd voor een nieuwe generatie.”

Zelf hoopt ze volgend jaar gekozen te worden als voorzitter van de dorpsraad. “Al vraag ik me wel eens af hoeveel zin het allemaal heeft. Mijn naam is Falastin, dat betekent Palestina. Het is een ongelukkige naam. Kijk om je heen, is Palestina gelukkig? Veel jongeren zijn gewend geraakt aan de Israëlische bezetting, geloven niet meer dat het ook anders kan zijn. Maar ik wil er niet aan gewend raken, dat weiger ik.”

Lees ook:

De Palestijnen voelen zich verraden door de VAE, maar een deal met Israël was al lang in de maak

De Palestijnen voelen zich in de steek gelaten door de Verenigde Arabische Emiraten, nu de Golfstaat diplomatieke banden aanknoopt met Israël. Maar een deal tussen Israël en de VAE zat er al heel lang aan te komen. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden