De MegastadJohannesburg

Is Johannesburg een wandelstad?

Zuid-Afrikanen lopen doorgaans traag. Ook nu, op zaterdagochtend op de Cradle Moon Hiking Trial, wil ik de hele tijd mensen inhalen. En dat zijn er nogal wat. Het is druk op de wandelroute die is uitgezet rond een prachtig stuwmeertje, zo’n vijftien minuten rijden ten noordwesten van Johannesburg.

De stad waar ik woon staat in Zuid-Afrika bekend als een werkstad. Johannesburg is niet mooi. Ze ligt ver van de zee, op een weinig spectaculaire hoogvlakte. Ze is ooit puur gesticht omdat er de grootste goudvoorraad ter wereld in de grond zat.

Ja, volstrekt anders dan Kaapstad. Dat is de plek met stranden om te surfen, de heuvel Lion’s Head om op een vrije ochtend te beklimmen, de Tafelberg om bij dreigend adrenalinetekort te abseilen en Signal Hill om van af te paragliden.

Vermaak in Johannesburg stond voor de coronacrisis veelal gelijk aan: een picknick in het park, een goede fles wijn op een terras of een ochtend tennissen in een sportcomplex achter hoge muren of een workout in de gym. Heel veel meer opties leken er niet.

Vanwege corona zijn alle café’s nu dicht. Restaurants mogen wel weer open, maar slechts de helft acht dat ook financieel haalbaar. Alcohol is overal verboden, een glas wit bij de lunch is er voorlopig niet bij. En voor de gemiddelde Johannesburger middenklasser is wijn op een vrije middag even essentieel als een fles champagne voor de elite. Sportscholen zijn nog altijd gesloten. En de parken heropenden recent weliswaar, maar alleen om je hond uit te laten of te joggen. Er op een kleedje gaan zitten mag niet.

Dus ging ik – en met mij zo’n beetje de hele stadse middenklasse – de afgelopen weken op zoek naar een alternatieve activiteit in het weekend. Het begon een maand geleden, toen ik opeens van allerlei verschillende vrienden tegelijkertijd lijstjes met wandelroutes rond Johannesburg kreeg doorgestuurd. Die gingen viral op Instagram. 

Zebra’s en giraffen 

De nabijheid van die wandelroutes was belangrijk. Niemand in Zuid-Afrika mag, vanwege de coronalockdown, zijn eigen provincie uit. En Johannesburg ligt in de provincie met de kleinste oppervlakte.

Het verbaasde mij hoeveel ­natuurgebieden er desondanks dicht bij Johannesburg liggen. Daar had ik me in alle jaren dat ik hier nu woon nooit in verdiept. Inclusief zebra’s en giraffen soms zelfs, zoals bij Cradle Moon.

Een zware wandeling is het niet vandaag. Maar hoe verder mijn twee vrienden en ik komen op de route, des te sneller dunt wel de mensenmassa uit. Het is mij een raadsel waarom ik deze rust, zo vlakbij de stad, nooit eerder opzocht. Waarom was daar een corona-uitbraak voor nodig?

Na tweeënhalf uur komen we uit bij het restaurant. We zoeken een plek op het terras dat uitkijkt over het stuwmeer. Er kanoën mensen. Op een aangelegd strand spelen kinderen.

Mijn vrienden en ik bestellen een alcoholvrij biertje. De winterzon voelt zacht. Ik pak mijn telefoon en scroll door Instagram. Het stikt er van de wandelfoto’s. Op een ervan herken ik de zebra’s die ook wij zojuist onderweg hebben gezien.

Alleen dan met een geforceerde filter eroverheen. Want foto’s waar niets aan hoeft te worden opgeleukt, daaraan zijn wij stadsmensen uit het betonnen Johannesburg, na slechts een paar weken in de natuur, nog niet helemaal gewend.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden