De MegastadDelhi

In India is gelukkig geen plek voor coronadiscussie

“Zou u het erg vinden uw contactgegevens achter te laten?”, vroeg de jongen van de ijssalon uiterst beleefd. Voordat ik bevestigend kon antwoorden, protesteerde zijn vrouwelijke collega. “Nou, dat hoeft denk ik niet hoor. Ze zijn de enige klanten.”

De twee gingen in discussie terwijl ik tussenbeide probeerde te komen. “Ik vind het geen enkel probleem, hoor.” Na de derde keer hoorden ze me, en het meisje kwam met een notitieboekje aan ons tafeltje staan. “Ja, we moéten het officieel vragen”, zei ze nog een aantal keer, met een ernstig verontschuldigende blik.

Ik woon inmiddels zo lang in Delhi dat ik me tijdens een bezoek aan Nederland vaker verwonder dan andersom. En dat geldt des te meer in coronatijd. Waarom deed het personeel van die ijssalon in Breda zo moeilijk? Ze moeten het vragen, dat weet iedereen onderhand wel, dus waarom die pogingen om er namens de klant onderuit te komen? Het kunnen traceren van contacten is belangrijk, dus waarom die verontschuldigingen?

In Delhi is dit scenario ondenkbaar. Sinds maart weigeren winkeliers al klanten zonder mondkapje en voor elke winkel- of restaurantdeur staat een bewaker met een grote spuitbus desinfecteermiddel en een adressenlijst. Hier doet niemand moeilijk over. Er worden geen vragen over gesteld. Het is geen gespreksonderwerp tijdens Zoom-borrels. Wil je je nummer niet geven uit privacy-overwegingen? Dan winkel je maar online. Gezellig een ijsje buiten de deur eten is geen mensenrecht en al helemaal niet tijdens een pandemie.

De Hollander in mij

Nu moet ik zeggen dat de inwoners van Delhi in het pre-coronatijdperk ook al redelijk kritiekloos hun contactgegevens deelden. Bij winkels wordt altijd kortaf om je telefoonnummer gevraagd alsof het een standaard onderdeel van het afrekenen is en in de rij voor mij zie ik nooit iemand weigeren. De Hollander in mij is de enige die de arme kassajongen een ‘waarvoor?’ toewerpt en een uitgebreide uitleg eist, terwijl ik stiekem allang weet dat ik mijn nummer toch niet ga overhandigen.

En natuurlijk is de strenge lockdown niet altijd ‘intelligent’. Toen ik met de auto ging pinnen en mijn mondkapje was vergeten, bood de bewaker mij in plaats van de sjaal voor mijn mond een onverpakt mondkapje uit de bank aan. Ik kon hem niet wijsmaken dat dit voor niemand veiliger was dan die sjaal. De agenten die bij een wegblokkade volhielden dat ik in mijn eentje in mijn eigen auto een mondkapje op moest, hadden het nut ook niet helemaal begrepen. En bij thuiskomst wachtte mij op het vliegveld van Delhi een chaotische rij zonder afstand voor een thuisquarantainestempel die na één keer douchen al van mijn arm verdwenen was.

Toch is de gehoorzaamheid van mijn stadsgenoten na een paar weken Nederland best een verademing. Een ‘intelligente lockdown’ wekt de suggestie dat iedereen intelligent genoeg is om te bepalen hoe de pandemie verslagen moet worden, en dat wordt ook voortdurend besproken. In Delhi laten we dit aan de politici en journalisten over en kunnen we het in het park, met mondkapjes op, over andere dingen hebben.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden