InterviewsDuitsland

‘In de modder in mijn huiskamer dreven de babyfoto’s van mijn kinderen’

Jasmin Glasmacher, van de Frankenstrasse 81 in Bliesheim.  Beeld Erik van Zwam
Jasmin Glasmacher, van de Frankenstrasse 81 in Bliesheim.Beeld Erik van Zwam

Drie bewoners uit het Duitse dorp Bliesheim vertellen over de impact van de overstromingen, en over de chaos waar ze in achterbleven.

Bliesheim is een dorpje van 3800 inwoners en behoort bij de gemeente Erftstadt, die in het Eifelgebied ligt. Naast Bliesheim stroomt het riviertje de Erft. Zes dagen geleden veranderde dit kabbelende stroompje in een woeste brede rivier die het hele gebied onder water zette. Bliesheim overstroomde. Huizen stonden onder water. De Frankenstrasse kreeg een enorme vloedgolf te verwerken. Drie bewoners uit de straat vertellen terwijl ze puinruimen.“Ik krijg die sirenes niet uit mijn oren”

Jasmin Glasmacher,  Frankenstrasse 81 Beeld Erik van Zwam
Jasmin Glasmacher, Frankenstrasse 81Beeld Erik van Zwam

‘Ik blijf maar sirenes horen’

Jasmin Glasmacher

Frankenstrasse 81, Bliesheim

“Ik sliep beneden in huis toen ik wakker werd van paardenhoeven op de straatklinkers om een uur of zeven in de ochtend. Ik deed de voordeur open om te kijken wat er aan de hand was. Boeren waren in paniek op de vlucht voor het water dat hen op de hielen zat. Mijn buurman riep dat we weg moesten.

“Ik draaide me om en zag het water, van de Erft die achter het huis loopt, razendsnel mijn woning binnenkomen. In 30 seconden stond het al een paar decimeter hoog in de woonkamer en de keuken. Onmiddellijk heb ik mijn drie kinderen gewekt en mijn man die net uit avonddienst bij de brandweer was gekomen. Op blote voeten zijn we naar onze twee auto’s gerend. Een begaf het onderweg in het hoge water. Met de andere auto reden we naar een heuveltop. We hadden niets bij ons.”

Ze wijst op een stapel keukengerei op de binnenplaats. “Dat is alles wat er over is. En daar mijn televisie aan de muur, die hing hoog genoeg. Zelfs de vloer moet eruit”, verzucht ze. “Weet je wat mij het meest schokte toen ik na twee dagen weer terugkwam? In de modder in mijn huiskamer dreven de babyfoto’s van mijn kinderen.”

Ze kijkt de kale woonkamer in en zegt: “We leven nog, dat is het belangrijkste”. Ze zal dit zinnetje nog vele keren herhalen. De waterpompen brommen luid en halen het laatste water uit de kelder. Ze veegt een paar tranen weg. “Elke dag een stapje.” Ze doelt op opruimen en het weer opknappen van haar huis.

Haar ogen dwalen rond. “Ik hoor steeds maar sirenes. Ze zitten in mijn oren. Er zijn geen sirenes meer, dat weet ik, maar ik blijf ze horen. Ik moet nu werken, later komt het verwerken wel.” Dan herneemt ze zich. “Blessem, een ander dorpje van Erftstadt, is veel zwaarder getroffen, huizen zijn daar ingestort en er zijn doden gevallen.”

“We kregen overal vandaan hulp. Er was een vrouw uit Berlijn die me kwam helpen. Renate heet ze. Er stonden zoveel vreemde mensen in mijn huis om alle troep eruit te halen. Zonder hen had ik het nooit gered. We hebben iedereen in het dorp nu ook zo goed leren kennen.” Ze kust haar man Marcus op zijn wang. “Als dit voorbij is gaan we elk jaar een groot feest geven in de Frankenstrasse voor het hele dorp en iedereen die geholpen heeft.”

Maria Kreütner, Frankenstrasse 102 Beeld Erik van Zwam
Maria Kreütner, Frankenstrasse 102Beeld Erik van Zwam

“De jeugd was geweldig”

Maria Kreütner

Frankenstrasse 102, Bliesheim

“Het water spoelde door de straat mijn huis binnen. Mijn zoon kwam me halen, want ik woon hier alleen. Vroeger hadden we een bakkerij in de winkel, waar nu mijn woonkamer was. Het achterdeel van het huis is gelukkig gespaard gebleven.”

Ze staat in de deuropening en achter haar breken zes man sterk de vloer eruit. “Gelukkig heb ik een grote familie en iedereen komt helpen. Ach, we leven allemaal nog. Mijn volwassen dochter kwam thuis en moest huilen toen ze de ravage zag. Huilen helpt niet. Ik heb haar getroost. Misschien begrijp ik nog niet helemaal wat er is gebeurd en komt dat later. Vannacht werd ik wel wakker met een beklemmend gevoel.”

Nuchter vervolgt ze met een glimlach: “Nu gaan we alles weer opbouwen samen met de familie. Oh ja, dat wil ik wel graag zeggen: de jeugd heeft zo enorm geholpen. Overal waren ze bezig. Ze kwamen met vrachtwagens alle troep ophalen. Gewoon geweldig.”

Edgar Zimmermann, Frankenstrasse 123 Beeld Erik van Zwam
Edgar Zimmermann, Frankenstrasse 123Beeld Erik van Zwam

‘Zoveel dode vogels, dat doet wat me je’

Edgar Zimmermann

Frankenstrasse 123, Bliesheim

Op de binnenplaats aan de straatkant zit zijn familie verweesd op krukjes. Op een afdakje boven de keukendeur scharrelen enkele kippen. Sierkippen fokken en houden is zijn lust en zijn leven. “Ik heb al twee keer zilver gewonnen bij wedstrijden met sierkippen.”

De meeste kippen waren in de lange tuin achter zijn huis, die bijna uitkomt op de Erft. “45 zijn er dood.” Hij zwijgt even. “Het water kwam in twee golven. Bij de eerste dacht ik, dat redden we wel, maar de tweede!” Zimmerman schudt zijn hoofd. “Pompen had ook geen zin, want de elektriciteit viel uit. Zoveel dode vogels. Ja, dat doet wat me je.”

Het pluimvee dat het overleefde staat deels binnen of loopt alweer door de opgedroogde tuin. “We hoorden koeien en schapen, die in weiden langs de rivier graasden loeien en blaten van angst, die zijn allemaal verdronken. Vreselijk, ik houd van dieren.”

Hij kijkt eens rond. “Om alles weer in de oude staat te brengen, meubels kopen, een nieuwe keuken en badkamer bouwen, dat gaat zeker 25.000 euro kosten. Ik ben hier nog wel drie maanden aan het werk. Met mijn bloedarmoede heb ik niet veel energie.

“Ik had vakantie toen dit gebeurde. Mooie vakantie”, zegt hij cynisch. “Ik ben kok bij de Bundeswehr, het leger, en mijn baas zei meteen dat ik buitengewoon verlof krijg, dat is erg aardig. Eerst was mijn chef bezorgd over mij toen hij me de eerste dagen van overstroming niet kon bereiken. De telefoon werkte niet meer hier in Bliesheim en ik had mijn mobieltje in het water laten vallen. Mijn baas gaf me op als vermist en dus kreeg ik politie aan de deur om mij te zoeken. Maar ik ben er nog.”

Lees ook:

In de grauwe ravage van Bad Münstereifel lijkt puinruimen zinloos. ‘Het had nog slechter kunnen aflopen’

Steden en dorpen in de rivierdalen van de Duitse Eifel werden zwaar getroffen door het wassende water. In de stad Bad Münstereifel langs de rivier de Erft is alles besmeurd onder een dikke laag drek en zwerft de huisraad van woningen en restaurants over straat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden