CoronadagboekLonden

Ik ging twijfelen: sloeg ik niet een beetje door?

Lang kon hier in Groot-Brittannië nog van alles. Terwijl in Europa overal steeds verder de rolluiken dichtgingen, zaten ze hier nog schouder aan schouder in de pub. Zongen tienduizenden de muziek mee van de band Stereophonics in een concerthal in Cardiff, zwetend en springend tegen elkaar aan. En kon je zonder problemen nog met duizenden hardlopers meedoen aan de halve marathon van Bath.

Half maart voelde het hier onwerkelijk aan. Als een losgeslagen eiland, midden tussen alle gesloten Europese buren.

De metro’s in Londen zoefden nog overvol onder de stad door. Restaurants draaiden prima omzetten. Hoe kunnen ze hier zo laks zijn?, zei ik hoofdschuddend tegen mezelf terwijl ik door mijn eigen Londense buurt wandelde. Bermondsey, een oude arbeiderswijk net onder de Theems waar langzaam maar zeker de havermelk-latte drinkende klasse de dienst uit begint te maken.

Britse laissez-faire-houding

Zien mijn buurtgenoten niet wat er in Italië aan de hand is? Frankrijk? Spanje? Denken ze dat het allemaal wel zal overwaaien? Ik kreeg in die periode nog uitnodigingen om in het café af te spreken, terwijl ze in Nederland al lang dicht waren. Ik was één van de eersten die mijn sportschool vroeg of ik mijn abonnement tijdelijk stil kon zetten. De medewerker snapte niet goed waar ik me druk over maakte. “We blijven gewoon open zolang de regering het toestaat hoor, er is niks om je zorgen over te maken”, zei ze.

Toen ik mijn schoonmaakster vroeg om voorlopig niet meer te komen, zei ze dat er nog geen enkel ander schoonmaakadres hetzelfde had verzocht. De Britse laissez-faire-houding straalde een rare vorm van arrogantie uit. Zeker omdat de regering nog hardop zei dat alles onder controle was. Iets in de Britse genen geeft ze wel vaker het gevoel dat ze anders zijn dan de rest van de wereld. Ik ging bijna aan mezelf twijfelen: sloeg ik niet een beetje door?

Maar nog geen twee weken later bleek dat het virus de Britten allesbehalve spaarde. Pas toen wetenschappers vuistdikke rapporten bij Boris Johnson op tafel gooiden waarin stond dat deze houding weleens tot een half miljoen doden zou kunnen leiden, kwam er een omslag. En sindsdien zijn ook hier de rolluiken dicht. Kent het land inmiddels het hoogste dodental in Europa. En zijn de Britse sportscholen misschien wel de laatsten in Europa die weer open kunnen.

Tim de Wit woont in Londen. Hij geeft een inkijkje in zijn leven in de Britse hoofdstad tijdens de coronacrisis.

Lees ook:

Aan de Bollywood-danspasjes moet nog flink gewerkt worden

“Shake, stretch, bend, twist, shift/slide.” De moed zakte me in de schoenen bij het lezen van deze woorden. Ze kwamen via Whatsapp van juf Priyanka, de danslerares van school.

Koning Auto gaat in Brussel in quarantaine

Ik moet een paar keer met de ogen knipperen als ik het bericht lees. Het hele centrum van Brussel wordt omgevormd tot ‘woonerf’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden