ReportageIndia

Het leven is goed op het Indiase platteland, tot je geld, school of medicijnen wilt

De overstroomde dorpsweg in Sirhulli, Bihar. Beeld Aletta André
De overstroomde dorpsweg in Sirhulli, Bihar.Beeld Aletta André

Indiërs trokken aan het begin van de lockdown massaal naar het platteland. Daar is het goed wonen, maar er is geen werk en ook geen school.

Na negen jaar als automonteur te hebben gewerkt in Gurugram, een stad die ten zuiden van Delhi aan de Indiase hoofdstad is vastgegroeid, verloor Kanaya Prasad (42) in maart van de ene op de andere dag zijn baan. Zijn baas gaf geen gehoor aan de oproep van premier Narendra Modi om salarissen door te betalen tijdens de landelijke lockdown die hij op 24 maart aankondigde.

En dus zit Prasad nu voor zijn ouderlijk huis in het dorp Sirhulli in de oost-Indiase deelstaat Bihar, zo'n 1200 kilometer van Gurugram. De mintgroene verf bladdert van de muren af en de zandweg voor het huis staat onder enkel-hoog water na een regenbui die ochtend. "Als de lockdown ons iets geleerd heeft, dan is het wel dat het leven in de stad keihard is. Als ik hier in het dorp iets zou kunnen verdienen, al is het minder, dan zou ik hier blijven.”

Speciale treinen

Het probleem is dat hier niets te verdienen valt. Ooit was het dorp omringd door weverijen en papierfabrieken, maar die sloten in de jaren tachtig en negentig een voor een de deuren. Overheidsprogramma’s voor werkverschaffing op het platteland - bijvoorbeeld het graven van waterputten - bieden lang niet de beloofde honderd dagen werk per jaar, en dan nog is de dagvergoeding zo minimaal dat niemand ervan kan rondkomen.

Daarom werkt zo'n 80 procent van alle volwassen mannen uit Sirhulli in grote steden. Bijna allemaal keerden ze terug tijdens de lockdown - te voet of fietsend, liftend met vrachtwagens of, zoals Prasad, met een van de speciale treinen die door de regering werden ingezet voor arbeidsmigranten. Het kostte hem tien dagen op en neer naar het politiebureau lopen voor de verplichte registratie, voordat hij tickets wist te bemachtigen voor hemzelf, zijn vrouw en drie zoons.

Lening bij geldschieter


De jongens, van 8, 10 en 12 jaar, zitten zich op het erf te vervelen. School hebben ze niet. Na terugkomst in het dorp konden ze zich niet inschrijven bij de lokale overheidsschool. "Die is dicht, ze zullen het schooljaar moeten overdoen", zegt Prasad. Pogingen om de kinderen thuis van onderwijs te voorzien zijn, ondanks de wet Recht op Onderwijs, niet ondernomen.

Zes maanden thuiszitten, zonder het maandsalaris van zo'n 185 euro dat Prasad in Gurugram verdiende, heeft er financieel ingehakt bij het gezin. "We hebben hier een eigen huis en rijst en peulvruchten krijgen we voorlopig gratis van de regering. Maar onze zoons hebben ook groenten en kip nodig, en kleding." Zoals veel dorpsgenoten sloot Prasad daarom een lening af bij een lokale geldschieter.

Suikerziekte

Ook zijn buurvrouw Geeta Devi moest geld lenen, boven op de schuld van 2300 euro die ze al had na de huwelijken van haar vier dochters. Zij en haar man Vijay Prasad, die ruim 2000 kilometer naar het zuiden in de stad Chennai in een leerfabriek werkt, hebben beiden suikerziekte en hun zoon van zestien heeft last van zijn lever. Aan medicijnen alleen al zijn ze maandelijks zo'n 60 euro kwijt.

Gelukkig kon haar man in juni alweer in de fabriek terecht, en hij keerde dus terug naar de stad. "Ik maak me veel zorgen om het coronavirus daar", zegt Geeta. In het dorp kent ze niemand die ziek is geweest, terwijl ze op het nieuws horen dat het aantal besmettingen in Chennai en andere steden blijft toenemen. "Mijn man heeft al last van suikerziekte, en van zijn hart. Het is niet heel veilig voor hem nu in een fabriek. Maar vanuit daar kan hij maandelijks 120 euro sturen. En we kunnen echt niet zonder."

Prasad keerde in augustus terug naar Gurugram, maar daar wachtte hem een bittere pil. Zijn baas wilde hem alleen terugnemen voor de helft van zijn oude salaris, tegenover flink meer werkuren. "Vanwege de regels voor sociale afstand", weet Prasad. Hierdoor is nu op veel werkplaatsen plek voor minder arbeiders. Maar de bedrijven willen toch dezelfde productiviteit en winst.

"Me voor minder dan 100 euro uit de naad werken, dat heeft geen zin, want ik moet daar ook huur betalen", zegt Prasad. Hij kijkt met een zucht om zich heen, van zijn huis naar een man die met zijn lendendoek opgetrokken over de overstroomde dorpsweg fietst. "Ik zou graag gewoon hier blijven. Maar er is écht geen werk. Volgende maand probeer ik het weer in de stad."

De Indiase economie heeft een flinke deuk opgelopen door de coronamaatregelen. Over het kwartaal van april tot juni werd een krimp van 23,9 procent geregistreerd. Verwacht wordt dat de groei van het bruto binnenlands product (bbp) over het hele financiële jaar tot 31 maart 2021 op met 4,5 procent krimpt. Dit is meer een schatting dan een meting, aangezien zeker 40 procent van het bbp in India uit de informele sector komt en dus onmeetbaar is.

Zeker is wel dat de grootste slachtoffers van de krimp de kleine, informele ondernemers en huishoudens met lage lonen zijn. Onder hen zitten tientallen miljoenen arbeidsmigranten, die na het ingaan van de lockdown eind maart massaal terugkeerden naar hun dorpen.

Lees ook:

Dit Indiase ziekenhuis ligt naast een open-riool, en de coronapatiënten blijven maar komen

De coronapandemie heeft India zwaar getroffen. https://www.trouw.nl/buitenland/dit-indiase-ziekenhuis-ligt-naast-een-open-riool-en-de-coronapatienten-blijven-maar-komen~bcf3737f/Ziekenhuizen, vaak in een slechte staat, zijn onderbemand, zodat familieleden van patiënten noodgedwongen moeten bijspringen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden