De MegastadEefje Rammeloo

Geen wonder, met die smog, dat de regenplassen pikzwart zijn

Troebel water spat tegen mijn regenlaarzen. Vervaarlijk slingert een scooter langs rechts, hij past net tussen de stoeprand en mijn fiets. Zoals alle andere fietsers en brommerrijders draagt de bestuurder een allesbedekkende regencape.

Ik weiger de cape, hoe hard het ook regent. Die houdt je droog, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is benauwd onder zo’n ding en mijn nek draaien om achterom te kijken is niet te doen. De randen blokkeren ook nog eens mijn ooghoeken en die zijn cruciaal bij het detecteren van gevaar.

Diepe poelen donker water

Shanghai is een subtropische stad, waar het een paar keer per jaar fors tekeergaat. In sommige straten staat dan een paar centimeter water. Te voet gaat het glibberend over gladde tegelvloeren langs kantoorgebouwen, voorzichtig, om maar niet uit te glijden op weg naar de metro.

Ik neem liever de fiets. Met de zenuwen strak gespannen, alert op iedere beweging, hobbel ik balancerend met een paraplu in één hand door diepe poelen met donker water – de viezigheid van de straat is nu een soort zwarte soep. In de regen functioneren mijn zintuigen in overdrive.

Niemand rijdt hard, toch is met deze nattigheid een ongeluk zo gebeurd. Je zou het niet verwachten in deze glimmende wereldstad, maar veel wegen zijn verrassend pokdalig.

Onderwaterrichels

Ik fiets over een weg waar verkeersborden me nu weer de stoep, dan weer de weg op sturen. Drie lagen beton liggen als patchwork over elkaar heen. Gevaarlijke richels zijn verdwenen onder water en ik hobbel van plas naar plas.

Me bewust van het kind achterop, prent ik mezelf in dat ik op ieder moment, in een milliseconde, de paraplu uit mijn hand kan gooien om de situatie te redden. Het is maar water.

Het duizelingwekkende tempo van de verstedelijking in China beneemt veel buitenlanders terecht de adem. Helaas was afwatering te vaak een sluitpost. Riolering kan de regen niet aan, in parken liggen verrassend veel tegels of betonnen paadjes.

Dijken van tofu

Het ontbreekt Chinese mega­steden vaak aan het minimale hoogteverschil dat nodig is om regenwater te laten weglopen in de grond, liet een Nederlandse ingenieur me ooit zien. Het weghalen van stenen randen langs de perkjes met planten zou al een hoop schelen.

Bij grote overstromingen in 1998 klaagde premier Zhu Rongji over ‘dijken van tofu’. Steden zijn sindsdien in een dikke laag beton gegoten, maar dat heeft de situatie er niet beter op gemaakt. En wat te denken ook van de smog, die met het regenwater naar beneden komt? Geen wonder dat de plassen pikzwart zijn. Eigenlijk is het dus helemaal niet ‘maar water’.

Voorsorteren

Nihao!” roep ik hard als ik een bakfiets inhaal. In China is een weggebruiker alleen verantwoordelijk voor wat er vóór hem of haar gebeurt. Een blik over je schouder werpen voor je voorsorteert, doet niemand.

Ik leer het mijn fietsende dochter: niemand let op jou, dus jij moet op iedereen letten. Trots merkte ze laatst op dat ze waarschijnlijk de enige achtjarige in heel Shanghai is die op de weg fietst. Ik denk het ook. Maar in de regen gaat ze achterop of blijft ze thuis. Er zijn grenzen.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden