MegastadCaïro

Egypte maakt lui en onhandig – als je geld hebt

null Beeld
Beeld
Joost Scheffers

Ik ben even in Nederland, op bezoek bij familie, vrienden en voor mijn werk. Straks heb ik een afspraak op de redactie en ik probeer nog gauw mijn overhemd te strijken dat ik verkreukt uit mijn koffer heb gevist. Telkens als ik het strijkijzer klungelig omhooghaal, lijkt het alsof ermeer vouwen bij zijn gekomen. Terwijl mijn frustratie toeneemt, denk ik aan Caïro, waar ‘een mannetje’ van de stomerij mijn overhemden thuis komt halen en de volgende dag netjes gestreken weer terugbrengt. En dat voor nog geen 30 eurocent per stuk. Zo gaat dat met meer diensten in Caïro; het maakt me wel wat lui en minder handig.

In Egypte is arbeid erg goedkoop en zijn kwalitatieve producten duur. Mijn waterkoker hield er eens mee op, waarna een ‘handig mannetje’ in de buurt hem in een mum van tijd repareerde door voor 1,5 euro aan de binnenkant een kabel te vervangen. In Nederland koop je waarschijnlijk meteen voor een paar tientjes een nieuwe.

Die goedkope arbeid biedt zeker voordelen, maar toch wringt het. In de Egyptische klassensamenleving wordt van deze diensten vooral gebruikgemaakt door de welgestelden, die dit soort klusjes steevast uitbesteden aan mensen onderaan de sociale ladder, die daar nooit weg zullen komen – en hun kinderen waarschijnlijk ook niet. Toch maak ik veel gebruik van deze dienstverleningen. Mijn schuldgevoel koop ik dan maar af met een fooi voor de bezorger of voor de spotgoedkope Uberchauffeur, die zoveel concurrentie heeft dat ik standaard binnen twee minuten een auto tot mijn beschikking heb.

In Caïro komt iemand aan huis

Tijdens elk bezoek aan Nederland merk ik dat ook daar steeds meer van dat soort de klant gemakzuchtig makende diensten zoals Gorillas als paddenstoelen uit de grond schieten. Gemak boven alles. Voor een coronatest naar een drukke testlocatie gaan? In Caïro komt iemand aan huis met in een aktetas de lange wattenstaaf en het buisje.

Ik heb net een nieuw appartement betrokken en via een Facebookgroep die fungeert als buurtapp vond ik werkers voor een aantal klussen. Dik drie uur is een professional bezig met lampen ophangen en gaten boren, waarna hij 600 Egyptische pond krijgt, ruim 30 euro. “Voor 600 pond heb ik zelf een simpele boormachine gekocht”, zegt een vriend met enige verbazing, als ik hem vertel hoe blij ik ben met de goede werkers en hoe mijn appartement steeds mooier wordt.

Tja, daar heeft hij een punt, maar iemand zoals ik met twee linkerhanden heeft liever ‘een mannetje’ over de vloer die al het lastige werk opknapt. Ik koop er mijn rust en vrije tijd mee, die ik liever aan mijn werk besteed. Het leven en werken in een drukke megastad als Caïro met meer dan 20 miljoen mensen, altijd vastlopend verkeer en afspraken die niet altijd worden nagekomen, vergen al genoeg energie.

Gratis brengen

Nu ga ik niet zover dat ik in mijn pauze de bezorgdienst één zak chips laat bezorgen, zoals sommige Nederlandse scholieren schijnen te doen. Ik ga zelf graag even de deur uit en op de fiets naar de groentewinkel. Daar zitten de wachtende bezorgers die mij met gefronste gezichten gadeslaan, terwijl ik tomaten en bananen in mijn Nederlandse fietstas laad. Even vraag ik mij af: ontneem ik ze nu hun werk, en daarmee hun fooi? Bij het afrekenen geeft de groenteboer me zijn visitekaartje en wijst naar zijn loopjongens: “Volgende keer gewoon bellen hoor, dan komen wij het gratis langsbrengen!”

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden