null Beeld

MegastadNew Delhi

Een prik kan je in India alleen krijgen als je dag en nacht online bent

Half vijf. Rond twee uur. Drie uur. Dat zijn de nachtelijke tijdstippen waarop de mensen met wie ik in de rij sta hun vaccinatieafspraak konden maken in Delhi. Voor mij was het vier uur. Dat was het moment waarop mijn baby wakker werd voor een voeding, en ik ondertussen besloot even op mijn telefoon te kijken. Tientallen berichten in Whatsapp-groepen wezen mij erop dat er die nacht nieuwe vaccinatiecentra werden geopend, met honderden lege plekken. Tegen de ochtend waren ze gevuld. Voor het eerst in maanden was ik blij met het niet doorslapen van mijn dochter.

De volgende ochtend parkeer ik m’n auto om de hoek van een overheidsschool aan het einde van een doodlopende weg. SUV’s en sedans vullen de marktstraat vol houtbewerkingswerkplaatsen, in een lage-middenklasse wijk waar de inwoners zelf alleen scooters rijden. Door de weg naar de school slingert al een lange rij wachtende mensen, gekleed in poloshirts en zomerjurken, hun gezichten bedekt door N95-mondkapjes, spatschermen en zelfs gasmaskers. De traditioneel geklede bewoners bekijken hun duidelijk welvarende stadsgenoten vanaf hun balkons, terwijl ze de was ophangen.

Het contrast is illustratief voor de digitale kloof die het vaccinatiebeleid heeft blootgelegd. Voor de onvoorstelbare taak India’s volledige bevolking van een coronaprik te voorzien heeft de regering een digitaal platform in het leven geroepen. Tot nu toe konden mensen zich ook offline bij een vaccinatiecentrum registeren. Fijn in een land vol laaggeletterden dat geplaagd wordt door stroomstoringen en een slecht netwerk.

Een oververhit systeem

Maar toen op 1 mei het vaccineren werd opengesteld voor alle volwassenen vreesde de regering verdrukkingen en besmettingshaarden bij vaccinatiecentra, en werd besloten dat mensen tussen de 18 en 44 jaar toch echt online een afspraak moeten maken.

Het resultaat was een oververhit systeem op de eerste registratiedag. Ik vulde enthousiast mijn telefoonnummer in, maar het benodigde sms-wachtwoord volgde pas twee uur en vele pogingen later. Vervolgens bleek het onmogelijk een afspraak te maken. Een dag nadat dit eindelijk lukte, kreeg ik een sms dat deze weer geannuleerd was. Een telefoontje naar het vaccinatiecentrum onthulde de niet heel verrassende werkelijkheid: er zijn niet genoeg vaccins beschikbaar voor alle volwassenen. In India zijn dat zeker 900 miljoen mensen en in Delhi alleen al ruim 9 miljoen.

Voor nu is het maken van een afspraak een kwestie van heel veel online zijn. De vele dagloners, die nu werkloos thuis zitten en geen geld hebben voor internetdata op hun telefoon, worden hierdoor vrijwel automatisch gediskwalificeerd. Dat terwijl juist zij straks, zodra de lockdown voorbij is, geen andere keus hebben dan de straat weer op te gaan. En dan niet met hun eigen SUV, maar per overvolle bus.

Dit maakt dat ik na drie uur wachten met een dubbel gevoel mijn bovenarm ontbloot in een vrolijk beschilderd klaslokaal, dat al ruim een jaar geen kinderen heeft gezien. Opluchting, jazeker, te midden van de oneindige nieuwe golf besmettingen in Delhi. Maar ook blijvende onzekerheid, in de wetenschap dat we pas veilig zijn als we allemaal veilig zijn, en dat tot die tijd ook mijn zoon geen vrolijk gekleurd klaslokaal van binnen zal zien.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden