Zomercolumn Niels Posthumus

Een mix van Afrikaanse stijlen in Yeoville Dinner Club

Sanza Sandile vertelt in zijn Yeoville Dinner Club over het eten dat hij serveert en de wijk Yeoville waarin zijn restaurant staat. Beeld Niels Posthumus

De Uber-chauffer is nerveus. “Weet je wel waar je naartoe gaat, naar welk adres?” Ik knik. “Oké gelukkig, want Yeoville is een klotewijk. Echt supergevaarlijk.” Hij verstopt zijn telefoon onder zijn stoel – uit het zicht van straatrovers bij de stoplichten.

Toch kan de lach van Sanza Sandile tien minuten later juist niet vriendelijker en vrolijker zijn. Zijn huiskamerrestaurant Yeoville Dinner Club zit verstopt achter een portiek met een smalle doorgang. Tussen dronken mannen loop ik een trap op naar de eerste verdieping. Sanza serveert cocktails van grapefruit, limoensap en Egyptische anijs op het balkon. Dat kijkt uit over Rockey Street: ooit de hoofdstraat van de hipste wijk van Johannesburg. Nu is Yeoville een vervallen plek voor immigranten. De wijk kende zijn gloriedagen in de jaren negentig, toen Sanza er als 17-jarige kwam wonen.

Hij dient het eten op aan de enige tafel die zijn restaurant telt. Eromheen passen twintig mensen. Aan de muur hangen posters van landen die zijn gerechten inspireerden: Ghana, Ethiopië, Congo, Angola, Mozambique. Zijn producten koopt hij vers op de markt om de hoek, vertelt hij voor het eten. De peren schudt hij gewoon uit de boom. Hij is “een gerechtensmokkelaar”. Hij lacht. “Je eet hier Nigeriaanse gerechten die in Nigeria niet eens meer te vinden zijn.” Aan zijn tafel is het eten zoals Yeoville zelf: een mix van Afrikaanse stijlen. Pan-Afrikaans eten. Sanza vertelt het verhaal van Yeoville. Hoe swingend de wijk met zijn jazzbars was. Hoe Yeoville aan het eind van de apartheidstijd een van de eerste witte wijken was die ‘gemengd’ werd. Hoe echter steeds meer witte bewoners wegtrokken. De wijk werd armer, raakte in verval en overbevolkt. De criminaliteit nam toe. Ook zwarte bewoners die het konden betalen, trokken weg. “Er wonen in Yeoville alleen nog jongeren”, zegt Sanza. “Geen ouderen. Iedereen werkt hier om te kunnen vertrekken.”

Kwaliteit heeft een prijs

Zelf bleef hij, 43 jaar oud. Want Sanza wil laten zien dat het mogelijk is: succesvol zijn en niet wegvluchten. Hij wil bezoekers van buiten naar Yeoville halen, laten zien dat de wijk ook mooie kanten heeft. Dat je er in ieder geval lekker kunt eten. Nee, goedkoop is het diner niet. Maar dat is ook niet de bedoeling. Ook in Yeoville moet kwaliteit een prijs kunnen hebben. Het eten is verrukkelijk. Als niemand aangeeft bezwaar te hebben, gaat er na het toetje van yoghurt met guave, kiwi, crème anglaise en kardemom een joint rond.

We rekenen cash af. Ik wil een Uber bestellen. Maar dat lukt niet. Uber-chauffeurs zetten alleen af in Yeoville, ze pikken er niemand op. Stilstaan en wachten is te gevaarlijk. Sanza regelt een taxi: gebarsten voorruit, geen gordel. We nemen afscheid in het donker. De straatlantaarns zijn kapot. “Wat hoop je eigenlijk te bereiken met je restaurant?”, vraag ik hem terwijl ik instap. “Wat is je ultieme doel?” Sanza kijkt me zwijgend aan. “Ik heb meer vragen dan antwoorden over wat ik aan het doen ben”, verzucht hij na een tijdje. Ik knik. Vragen zijn ook waardevoller dan stellige antwoorden. Te veel stelligheid past niet bij Johannesburg.

Trouw-correspondenten vervangen deze weken Rob Schouten en Wim Boevink. Meer van deze columns leest u op trouw.nl/dossier/zomercolumns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden