null Beeld
Beeld

De MegastadNew Delhi

Een huis vol ouders, ooms en tantes: ineens is het best een aantrekkelijke optie met een vijfjarige thuis

‘We houden het heel klein, hoor”, zo stelt de moeder van een schoolvriendinnetje van mijn zoon me gerust. “Maximaal twee of drie van haar beste vrienden, met jullie erbij.”

Nu de coronapiek voorbij is, durven we een klein feestje wel weer aan. Groot is onze verbazing dan ook wanneer we een paar dagen later het verjaardagspartijtje binnenstappen. Een poort van ballonnen leidt ons richting een kelder, waar een soort van evenementenhal is ingericht met drie grote hoekbanken, een speelhoek met glijbaan en ballenbak en een enorme ronde eettafel.

“Dit is onze gezamenlijke ruimte”, vertelt de moeder. “Hier koken we en eten we elke dag samen.” Ze wijst naar een lift. “Boven wonen we. Elk gezin heeft zijn eigen appartement.”

Wanneer ze me begint voor te stellen aan talloze ooms, tantes en oma’s gaat er een belletje rinkelen. We zijn niet in een bijzondere woongroep beland, maar gewoon bij een typische Indiase ‘joint family’. Zeker de helft van de klasgenootjes van mijn zoon woont in één huis met hun grootouders en ten minste een oom. En in het geval van dit meisje, ruim dertig familieleden.

Volledig afhankelijk van de fulltime-oppas

Samenwonen met mijn schoonouders… persoonlijk moet ik er niet aan denken. Toen ik trouwde was het een opluchting dat zij in een andere stad wonen, ver weg van Delhi, zodat dit niet eens een optie was waar ik mezelf uit zou moeten redden. Het verzoek om tijdelijk in te trekken tijdens mijn zwangerschap kon ik vriendelijk afwijzen met allerlei praktische argumenten.

Toch ziet het huis vol ooms en tantes er nu best aantrekkelijk uit. Een jonge oom leidt een dansspelletje voor de kinderen, terwijl een groep tantes de lunch op tafel zet en de ouders van de jarige job gezellig aan het kletsen zijn. Ook de andere dagen brengt het meisje veel tijd met haar uitgebreide familie door, vertelt haar moeder. Soms zit haar oma bij de onlineschool, of loopt ze even naar haar oom die boven thuiswerkt, of speelt ze met een ouder neefje beneden in de ballenbak. Al met al kunnen ze dankzij alle familieleden thuis prima hun werk doen, ook sinds de lockdown.

Wij, daarentegen, zijn volledig afhankelijk van de fulltime-oppas thuis of, in noodgevallen, de tablet voor tekenfilms en spelletjes. Het moment van rust met koffie en krant nadat de vijfjarige op school is afgezet bestaat niet meer. We denken na anderhalf jaar nog steeds dat dit slechts tijdelijk is, maar wat als dat niet zo blijkt te zijn? Wat als thuisonderwijs, thuiswerken en weinig activiteiten buitenshuis permanente factoren in ons leven blijven? Zouden we het dan anders inrichten?

De lockdown inspireert veel mensen tot een nieuwe levensstijl, met dingen als een moestuin, een speciale puzzeltafel, of een puppy. Een huis vol familieleden voor steun en gezelschap past ook best in dit rijtje. Familieleden die het huis met scherpe kruidengeuren vullen, het meubilair aanpassen en ongevraagde opvoedadviezen geven. Het gezellige, drukke verjaardagsfeest brengt me bijna aan het twijfelen of dit ook niets iets voor ons is.

Bijna.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden