MegastadRio de Janeiro

Een grote harige spin zit plots in mijn slaapkamer

null Beeld
Wies Ubags

Even dacht ik dat ik hallucineerde, maar het was echt waar: rechts van mijn slaapkamerraampje zat een harige zwarte spin ter grootte van mijn hand. Doodslaan was geen optie, het ding was veel te dik en groot en ik had verhalen gehoord over een substantie die ze afscheiden als ze in gevaar zijn. Mijn buren bleken niet thuis en vrienden in de straat die ik ijlings belde, namen niet op.

Wat nu? Een foto met mijn mobiel maken en op Facebook zetten: help, wat moet ik doen? De reacties waren vooral grappen en grollen; de meest bruikbare was nog om er een groot glas overheen te zetten en dat dan af te dekken met papier zodra je het van de muur haalt. Maar het hoefde gelukkig al niet meer. De buren waren opeens wél bereikbaar, en buurman Gil had Amazone-ervaring, dus ook met beesten en beestjes. Met onverstoorbare kalmte wist hij het gevaarte met een opgerolde krant het open raam uit te schuiven.

Niet lang daarna hoorde ik een raar geritsel in de badkamer: een aapje. Nu vinden veel mensen in Rio aapjes schattig en voeren ze die fruit en dergelijke. Anderen hebben kippengaas om hun balkon gespannen om te voorkomen dat ze het huis in komen. Ik ben vooral bang dat ik gebeten word en hondsdolheid oploop. Hop, de badkamerdeur dicht en in godsnaam maar een paar uur wachten in de hoop dat het dier door het open raampje weer naar buiten zou gaan. In de badkamer is tenslotte niks eetbaars te vinden.

Krokodillen in het riool

Dat waren mijn eerste twee ervaringen met exotische beesten in de negen jaar die ik in Rio de Janeiro woon. Aapjes zijn er in overvloed en je ziet ze bijvoorbeeld vaak over de elektriciteitsdraden rennen. Spinnen zie je gelukkig veel minder vaak. In het westen van de stad loop je kans een krokodil tegen te komen. Met regelmaat duiken de beesten op in het riool, verdwaald vanuit de lagunes, op zoek naar eten.

Maar de meeste hoofdbrekens geven eigenlijk nog de straathonden en -katten die een aanzienlijk deel van de bevolking van de stad vormen. Zij zijn net als wij mensen indringers; de andere dieren zijn de oorspronkelijke bewoners, die door de verstedelijking in de knel gekomen zijn.

Veel inwoners van Rio trekken zich het lot van de straatbeesten aan en geven hun eten. Ze zijn welkom gezelschap voor de daklozen, die hun schaarse eten met hen delen. Maar dat heeft met name bij de katten als gevolg dat die zich met een moordend tempo vermenigvuldigen, ook in onze wijk.

Wil wil adopteren?

Ik erger me groen en geel aan de eetbakjes voor de zwerfkatten die ik op de stoepen zie staan. Elke week zie ik weer nieuwe kattenexemplaren rondrennen. ‘Oh zo schattig, kijk dan toch’, klinkt het dan op de buurtapp. ‘De kat hier beneden heeft kleintjes gekregen. Wie wil er een adopteren?’

Alsof er nog overvloed aan ruimte is voor huisdieren. De mensen komen om in de katten en de honden, net als in Nederland. Mijn bovenburen hebben er minstens vijf. ’s Ochtends als ik de deur van mijn patio opendoe, schieten ze weg uit hun slaapplaats. De wasmachine, mijn wasmand, alles wat maar een beetje comfortabel is, gebruiken ze om er een dutje op te doen. Als ze niet ook de boel zouden onder pissen, zou ik het nog tot daaraan toe vinden. Maar inmiddels weet ik uit (te veel) eigen ervaring: kattenurine stinkt heel erg.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden