De Megastad Shanghai

Een betaalbaar bloemetje past niet in beschaafd Shanghai

Beeld Reuters

De bloemenmarkt in het district Changning was echt zo’n plek die je pas ontdekt als je de stad ­beter leert kennen. In de chaos van het verkeer, achter de winkels, huizen en kantoren, lag een oud warenhuis – tenminste, daar leek het op. Het gebouw was zo vervallen dat niemand de roltrap nog op durfde, dus alleen de begane grond was in gebruik.

Tientallen handelaren en handelaartjes van buiten de stad brachten er dagelijks verse bloemen. De tegelvloer was glibberig van het water en afgesneden stelen. Sommige ondernemers breidden hun assortiment uit en verkochten ook schildpadden en goudvissen. Anderen bekwaamden zich in het bloemschikken en leverden de stukken die ter felicitatie op een soort schildersezel bij de ingang van nieuw geopende restaurants staan. Voor omgerekend een paar euro onderhandelde ik hier geregeld een bosje ­pioenrozen of tulpen bij elkaar.

De bloemenmarkt is niet meer. Zuur grapten de buitenlanders onder elkaar dat het natuurlijk weer té leuk werd. Alles wat buitenlanders leuk, gezellig of mooi vinden, is in China geen lang leven beschoren, verzuchtten we.

Alleen nog boeketten met lampjes erin

De welgestelde Chinees struint liever niet een bouwvallige, viezige markt af op zoek naar een bosje van ’t een of ander. Na koffiezaakjes en hondenkapsalons illustreren elegante, schone bloemenwinkeltjes de volgende fase in de groeiende rijkdom van de inwoners van Shanghai. Bloemen zijn alleen nog verkrijgbaar in chique zaakjes die nog het meest op een diepe ­inloopkast lijken. Een simpel bosje rozen krijg je er niet, wel boeketten met een lint erom, lampjes erin of andere tierlantijnen.

De elegante winkeltjes vragen natuurlijk ook een passende prijs. Een vriend was laatst op zoek naar een mooie hortensia voor zijn jarige vrouw. Op goed geluk liep hij een bloemenzaak in en wees een uit de kluiten gewassen hortensia aan. “Jiu jiu jiu,” lachte de verkoopster vriendelijk: 999 yuan (150 euro). Hij kwam thuis met zonnebloemen.

Er is een alternatief. Sommige verkopers rijden rond op een met emmers behangen fiets, waar van alles in staat, van bosjes chrysanten tot exotische paradijsvogelbloemen. Een van de handelaren positioneert zijn fiets iedere middag bij de poort van mijn appartementencomplex. Hier valt nog af te dingen, en soms een leuk bosje op de kop te tikken. Maar na een debacle met een bosje chrysanten dat, toen ik het papier eraf haalde, een bij elkaar geraapt zooitje bleek, fietste ik liever een stukje naar de bloemenmarkt.

Shanghai knipt de rafelrandjes van de stad

Wie nu een markt zoekt, moet naar de dorpen aan de randen van de stad. Zo maakt de overheid Shanghai aan kant. Eerder duwde ze al de bouwmarkt in een rij verlaten loodsen achter het tankstation aan het eind van de straat, de stad uit. Voor de paar planken waarvan mijn man een balkonkast zou timmeren, zochten we stad en land af.

Maar wie bouwt er dan ook zelf een kast als je er een kant en klaar kunt kopen? En wie wil er nu een bosje wilde rozen, als je ook een gesorteerd boeket kunt krijgen? Shanghai knipt steeds meer rafelrandjes van de stad, tot er een smetteloze beschaving overblijft.

De simpelste oplossing voor mijn kale eettafel lijkt nu om maar gewoon wat zaadjes in een pot te steken en mijn eigen bloemen te kweken. Moet ik wel even uitvinden waar ik potgrond vandaan haal.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden