Brief aan VK

Een afscheidsbrief aan de Britten: Lief Verenigd Koninkrijk,

Beeld Maus Bullhorst

Na jaren van mitsen en maren is het zover: het Verenigd Koninkrijk verlaat de Europese Unie. Onze correspondent Christoph Schmidt kroop in de huid van de 27 achterblijvers en schreef een afscheidsbrief aan de Britten.

Brussel, 31 januari 2020

Now is the winter of our discontent’. William Shakespeare schreef dat zo’n 425 jaar geleden. Het zijn de eerste woorden van zijn treurspel ‘Richard III’.

Treurspel. Winter. Ontevredenheid. Welk woord volgt hierop, logischerwijs? Ik weet het wel. Brexit. Vanavond is het zo ver.

Wie ik ben? Sorry, ik heb me niet voorgesteld. Ik ben de Europese Unie. Jazeker, in hoogsteigen persoon. Ben je niet gewend, hè? Dat de EU een stem heeft, eigenlijk net een mens is, met emoties, plus een olifantengeheugen. In jouw ogen is de EU een anonieme grijze brij van ongekozen, vileine ambtenaren in vergaderbunkers in Brussel, waarbij dat ‘Brussel’ uit jouw mond steevast klinkt als een braakgeluid.

Niets menselijks is mij vreemd, lief koninkrijk. Ook ik maak fouten, maar ik heb altijd het beste met de wereld voorgehad. Als ik me omdraai, zie ik de Nobelprijs voor de Vrede uit 2012 op mijn schoorsteenmantel staan.

Vandaag staat het huilen mij nader dan het lachen. Decennialang duurde mijn charmeoffensief. Maar tegen alles wat ik te bieden had, zei je vaker nee dan ja. Mijn handige munt bliefde je niet, Schengen moest wat jou betreft vooral dat ingeslapen grensdorpje in Luxemburg blijven.

Toch had ik je nodig. Mijn lichaam en geest waren niet compleet zonder jou. En vanavond trek je met een knapzak over de schouder en een tik tegen de pet de deur achter je dicht, onder een wassende maan, een ongewisse toekomst tegemoet.

Bijna een halve eeuw ben je mij toegewijd geweest. Als het niet aan Charles de Gaulle had gelegen, had ik je zelfs al veel eerder in mijn armen kunnen sluiten. Excuus nog daarvoor. Je wilde zo graag, weet je nog? Verliefd tot over je oren. En kijk nu eens naar je.

Dit is zo’n dag dat alle mooie en lelijke momenten uit die 47 jaar als een flits aan je voorbijschieten. Je diplomatieke ervaring, tact, humor, gevoel voor understatement, doortastendheid, afkeer van humbug. Kom daar maar eens om bij de Duitsers en Fransen. Vooral mijn vrienden in Nederland gaan dat missen.

Ik noem één naam: Margaret Thatcher. Als zij er niet was geweest, was mijn interne markt nooit zo snel van de grond gekomen. Mijn bliksemsnelle groei met al die landen in het oosten, eerder deze eeuw? Ondenkbaar zonder jou.

Maar – en daar heb je mijn olifantengeheugen weer – een tikkie suf ben je soms ook wel eens geweest, nietwaar? Dat je geen gebruik hebt gemaakt van de overgangsperiode van twee jaar bij het toelaten van werknemers uit diezelfde oostelijke landen, zoals veel anderen hebben gedaan… beetje dom, hè? De afgelopen jaren, tijdens die vreselijke vechtscheidingsgesprekken bij mij in de keuken, maakte je ook al geen snuggere indruk.

En hoe verdrietig ik jaar in jaar uit niet werd van die onzinverhalen in jouw kranten, over bananen die zogenaamd niet te krom mochten zijn van mij, of Turkije dat zogenaamd morgen tot mij toetreedt.

Die humbug ga ik niet missen, nee. Geldt ook voor dat dronkemansgebral van achter die zielige Union Jackjes op de bankjes van sommige Europarlementariërtjes. Opgeruimd staat netjes.

Sorry, liet me even gaan.

Ik kan nu wel heel melodramatisch afsluiten met ‘We’ll meet again, don’t know where, don’t know when’ van Vera Lynn, maar dat ga ik dus lekker niet doen. Daar ben ik dan kennelijk toch iets te nuchter voor.

Morgen is er weer een dag, met 27 in plaats van 28 mij toegewijde landen. Vanavond wordt je vlag hier voor de deur gestreken, maar eigenlijk verandert er niets. We blijven tot elkaar veroordeeld, zeker dit jaar. Want we moeten het nog steeds over onze toekomst hebben. Waarom zou ik minder vriendschappelijke gevoelens koesteren tegenover jou dan tegenover mijn Noorse en Zwitserse vrienden?

No hard feelings.

Ik wens je wel veel sterkte. Je zult het nodig hebben.

Eternally yours,

X

Europese Unie

Lees ook:

‘Vanaf vandaag zijn we geen remainers meer, maar returners’

Trouw nodigde schrijver Julian Barnes uit om op deze bijzondere dag een afscheidsbrief te schrijven aan Europa. Dat deed hij graag. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden