Een van de banen van Kenrho tennis club in Rhodes Park, Kensington, met op de achtergrond het clubhuis. Beeld Niels Posthumus

Zomercolumn Niels Posthumus

De vergane glorie van de Kenrho Tennis Club in Johannesburg

Kenrho Tennis Club ligt middenin een park. Geen hoge muren en geen slagboom voor de ingang, zoals je dat bij veel andere tennisclubs in Johannesburg ziet. Het clubhuis kijkt uit over zes hardcourtbanen. De paden van het park lopen er vrijelijk tussendoor. Het clubhuis heeft een veranda met zes pilaren. Alan Collins drinkt er zondag, na een paar sets in de ochtendzon, vaak een Miller’s bier. Hij is onlangs de zeventig gepasseerd en herstelde eind vorig jaar van een heupoperatie. Sinds 1976 is hij lid. Hij was jarenlang clubvoorzitter en penningmeester.

Ik zit er soms ook, herstellende van een rughernia. Ik kijk graag naar Alans ouderwetse slag – geen topspin, enkelhandige backhand. Als ik hem zie tennissen, waan ik het racket nog van hout.

In maart kwam er een e-mail: op de komende ledenvergadering moest worden beslist of we de tennisclub zouden opheffen. Het teruglopende ledenaantal was al langer een probleem. Alan maakte in 2004 mee hoe buurclub Kensington (vernoemd naar de wijk) fuseerde met zijn Rhodes Park (vernoemd naar het park in de wijk waar de banen liggen). Dat rekte het bestaan van fusieclub Kenrho met vijftien jaar.

“De jeugd groeit tegenwoordig anders op”, legde Alan me uit, toen we onlangs weer eens zo samen op de veranda zaten. “Vroeger waren er geen computerspelletjes en geen shoppingmalls waar jongeren nu hangen. Toen was de tennisclub bij uitstek de plek waar hele gezinnen de weekenden samen doorbrachten. Mijn vrouw en ik kwamen en namen onze zoon mee. Zo is hij gaan tennissen en mijn kleinkinderen ook.”

Slaapplaats voor daklozen

Het hart van Kenrho is inderdaad altijd een handjevol families geweest. In de mail werd de veiligheid op de tennisbanen – vooral rond de schemering – als punt van zorg aangedragen. Ook de frequente stroomuitval, gevolg van koperkabeldiefstal in de omgeving, was een probleem. De veranda bleek een steeds populairdere slaapplaats voor daklozen.

De wijk Kensington was tijdens de apartheid een plek voor de witte middenklasse. Maar in de 25 jaar na de afschaffing van dat segregerende politieke systeem kreeg zij een sterk gemengd karakter. Ook economisch gezien. Sommige straten bleven luxe, andere verpauperden.

Het Rhodes park raakte begin deze eeuw in verval. Paden brokkelden af. Het toezicht verminderde. Het park werd berucht nadat er in 2015 twee stelletjes werden beroofd: de overvallers verkrachtten de vrouwen en verdronken de twee mannen in de parkvijver. 

En toch wil Serge Fookune Kenrho per se redden. “Het is een van de mooist gesitueerde clubs in Johannesburg”, legt hij uit. “Alles ligt er goed bij. Het is pure verspilling wanneer we de boel sluiten en de banen en het clubhuis laten verpieteren. Er gaat al zoveel stuk in Johannesburg.”

Hij wil van Kenrho een buurtcentrum maken, niet langer uitsluitend een tennisclub. “Iemand wil er tangodanslessen geven en culturele avonden organiseren”, zegt hij enthousiast. “Ik nodig iedereen die langsloopt uit om een kijkje te komen nemen. Dit kleine sportcomplex kan van grote waarde blijven voor de gemeenschap in Kensington. En dan gaan vanzelf misschien ook weer meer mensen tennissen.”

Ik hoop het. Alan hoopt het. En Heraclitus schreef ooit al: “Niets duurt voort behalve verandering.”

Trouw-correspondenten vervangen deze weken Rob Schouten en Wim Boevink. Meer van deze columns leest u op trouw.nl/dossier/zomercolumns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden