null Beeld

MegastadShanghai

De pyjama is eigenlijk gewoon de Chinese variant op de campingsmoking

Het was de ochtend na terugkomst van een lange reis toen ik ontdekte dat er geen water meer was. Zo’n ochtend dat je koffie wilt zetten en rustig aan wilt doen. Een wasje draaien, het nieuws doornemen en genieten van de relatieve stilte. Nu komt drink­water hier zoals in zoveel landen niet uit de kraan, maar koop je het in flessen van 5 of 10 liter. Ik haal eens per week twee grote flessen bij het zaakje aan de rand van mijn wijk.

Erg lang wilde ik niet nadenken over mijn gebrek aan drinkwater. Ik wilde koffie. En dus trok ik een pyjamabroek aan onder mijn slaapshirt, en stapte in een paar slippers. Zo sjokte ik langs de buren, 100 meter door mijn wakkere wijkje naar de drukke straat. Auto’s raasden langs, mensen lieten de hond uit, maakten een praatje of keken rond in de fruitwinkel.

In de winkel trok ik twee flessen uit het schap en rekende af. Met een vijfliterfles in iedere hand liep ik zo nonchalant mogelijk terug naar huis. Op dat moment realiseerde ik me – in mijn pyjamabroek, met ongekamde haren en een gezicht vol slaaprimpels – dat ik misschien wat te lang in China woon als ik nog maar zo weinig gevoel voor decorum over heb.

Nu kan niemand dat hier iets schelen. Geen wenkbrauw ging omhoog, geen blik te veel in mijn richting. De portier knikte vriendelijk. Men is wat gewend. Mijn wijkje is zoals zoveel van die oude buurtjes een soort familie. Van oudsher wonen in de rijen geschakelde woonhuizen, met een gemeenschappelijke ingang en een servicebureautje, alleen werk­nemers van één bedrijf. Iedereen kent elkaar en houdt elkaar in de gaten, is het idee.

In je boxershort op de stoep

Nu gaat dat niet meer helemaal op, want tegenwoordig ­kunnen ook mensen die niet bij de danwei, de werkeenheid, in dienst zijn er een huis kopen of huren – maar nog altijd vindt ­niemand het gek om in pyjama een beetje op de stoep voor de deur te hangen. Of – als het warm is – in boxershort. Kan jou het schelen.

Die uiterst comfortabele gewoonte hebben de Chinezen vervolgens doorgetrokken naar de straat. Nu kun je in een grote stad in iedere outfit over straat – pantoffels en een kamerjas zijn echt niet het gekste wat je tegenkomt. Maar het lijkt alsof de mode zich erop heeft aangepast. De pyjama’s die je in Chinese winkels koopt, zijn multifunctioneel. De dikke, gevoerde of flanellen pyjama’s zijn lekker warm in bed, en in het ouderwetse jasje en lange broek zie je er nog vrij decent uit ook.

Als er trouwens wel héél veel pyjamadragers op straat of in de supermarkt zijn, zou het zomaar kunnen dat er een ziekenhuis in de buurt is. Zeker als iemand een infuus meetorst of ondersteund wordt door een familielid. In een Chinees ziekenhuis moet je zelf voor je eten zorgen, dus dan moet een patiënt er weleens uit voor een boodschapje. De pyjama is ­eigenlijk gewoon de Chinese ­variant op de campingsmoking. Supercomfortabel. En waarom niet?

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden