De MegastadNairobi

De Keniaanse Uberchauffeur is ingenieur, antropoloog of onderwijsdeskundige

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereld­bevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen ­wekelijks verslag uit hun eigen ­megastad. Vandaag Ilona Eveleens in Nairobi. 

Een rit door Nairobi met een Uber biedt grote kans op een goed gesprek op academisch niveau. Dat merkte ik toen mijn oude auto een langdurige motorrevisie onderging en de Uber mijn voorkeursvervoermiddel werd. Op een dag zat het verkeer in Nairobi erger vast dan gewoonlijk en ik maakte een opmerking tegen de chauffeur over het asociale gedrag van menig automobilist. “Je moet dat onverantwoorde gedrag van weggebruikers zien binnen een sociale, economische en politieke context”, reageerde hij.

Dat taalgebruik, in perfect Engels, had ik niet verwacht van een taxichauffeur. Hij bleek afgestudeerd in culturele antropologie en had ook nog eens een master gedaan. De jonge man met korte rastalokken vertelde dat hij al ruim twee jaar zonder succes solliciteerde, terwijl hij een inkomen verdient met zijn Uberauto. “Organisaties geven de voorkeur aan buitenlanders om ons, Kenianen, te bestuderen”, merkte hij op met een knipoog.

Het grapje was slechts camouflage voor zijn frustratie dat hij geen baan in zijn vakgebied kan vinden. Nog erger vond hij het voor zijn familie. Ouders, broers, zussen, ooms en tantes hadden meegeholpen zijn studie te financieren in de hoop dat hij een goedbetaalde baan zou krijgen en hij op zijn beurt hen met geld kon bijstaan. Inmiddels mijdt de antropoloog zijn familie zoveel mogelijk, vertelde hij, en gaat hij zelden naar zijn geboortedorp. Hij schaamt zich.

De antropoloog is niet de enige academicus die zijn heil zoekt in de Uber, merkte ik in de weken zonder eigen auto. Het is onbekend hoeveel Keniaanse academici zonder werk zitten, maar wel is zeker dat de werkloosheid in het land het hoogst is onder mensen die 35 jaar en jonger zijn. Zij vormen driekwart van de bevolking. Ik trof dan ook menig afgestudeerde achter het stuur; van onderwijsdeskundig tot accountant en ingenieur.

Niet dat het zo’n vetpot is, want Ubers zijn spotgoedkoop in Kenia. Een gemiddelde chauffeur met een gehuurde auto verdient in Nairobi zo’n 300 euro per maand. Zij die een eigen auto bezitten, komen op zo’n 700 euro.

Een van de academici die ik tegenkwam, was een jonge vrouw met een master in bedrijfskunde. Ze vertelde dat ze zoveel mogelijk uren werkte om geld opzij te leggen voor een tweede Uberauto. Die wilde ze aan een andere chauffeur verhuren om op die manier een bedrijfje te beginnen. Liever had ze een baan in het bedrijfsleven, maar dat was ruim een jaar na haar afstuderen – als beste van haar klas – nog steeds niet gelukt. Ze gaf haar achtergrond daarvan de schuld: haar ouders behoren tot een lage-inkomensgroep zonder connecties en dat is in Kenia een bijna onoverbrugbaar obstakel. Solliciteren heeft er weinig zin als je niemand kent die als kruiwagen kan dienen.

Maar, dacht de jonge vrouw, in haar tussenbaan lag misschien wel de oplossing voor precies dat probleem. Want ritten met Ubers worden in Nairobi vooral gemaakt door mensen met een vaste baan en een voor Keniaanse begrippen redelijk inkomen. De bedrijfskundige had er dan ook het volste vertrouwen in dat er op een dag een passagier in haar auto zou stappen die haar aan een baan zou helpen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden