MegastadIlona Eveleens

De huisbazin wil de dronken chauffeur niet ontslaan

De chauffeur van mijn huisbazin wordt al weken als de pest gemeden door het andere personeel en de huurders op het erf. Het is een aardige man, maar hij heeft wel een ernstig drankprobleem. Een eigenschap die risico’s meebrengt voor zijn werkgeefster, maar nu in tijden van corona het besmettingsgevaar vergroot voor iedereen op ons woonterrein. 

Als hij zich weer eens laat vollopen met goedkope in achterkamertjes gestookte alcohol is hij bijna 24 uur van de kaart. Waar hij was en met wie is dan uit zijn geheugen gewist. Hij komt de volgende ochtend meestal gewoon naar het werk, hoewel we hem geregeld in de bosjes vinden waar hij zijn roes uitslaapt. Ook gebeurt het dat hij nog enigszins beneveld achter het stuur plaatsneemt. Dat de hoogbejaarde en vermogende huisbazin met die wetenschap hem toch een baan gaf, heeft bijna zeker te maken met haar krenterigheid. Zijn drankzucht zorgde bij vorige werkgevers telkens voor ontslag en daarom accepteert hij van haar een salaris dat lager ligt dan het minimumloon voor een chauffeur. 

Smeekbedes van collega

Toen het coronavirus in Kenia arriveerde, verzocht de huisbazin hem om zijn intrek te nemen in een van de lege personeelskamers op het erf en niet naar huis te gaan. Ze wilde hem in de gaten houden, ver van zijn drinkmaten. Dat ging een paar weken goed, tot hij zijn salaris kreeg. Ondanks smeekbeden van collega’s verdween hij tijdens zijn vrije dagen naar huis. De huisbazin hoorde ervan en belde hem op met de boodschap dat hij niet terug hoefde te komen. 

De chauffeur belde mij twee keer, hoorbaar dronken, met het verzoek een goed woordje te doen bij de huisbazin. Ik weigerde. Kort daarna kwam hij, ietwat onvast op de benen, zijn werkgeefster vragen om een nieuwe kans. Tot ieders verbazing kreeg hij die. 

Het hekwerk is zo lek als een mandje

Inmiddels is de chauffeur twee weken terug en heeft hij het coronavirus blijkbaar niet meegebracht want iedereen is gezond. Toch blijft zijn aanwezigheid zorgelijk, vooral voor het personeel – van wie de meesten op het erf wonen – omdat ze een douche- en wc-ruimte met hem moeten delen. Ook de werkgeefster wantrouwt hem want ze stapt niet bij hem in de auto. Hij heeft beloofd op het erf te blijven maar het is algemeen bekend dat het hekwerk rond het grote terrein zo lek is als een mandje. Iedereen kan ongezien in- en uitlopen. 

Toen ik de huisbazin vroeg waarom ze hem dan toch in dienst houdt, zei ze geen keuze te hebben. Ze is weliswaar als de dood om besmet te worden met het coronavirus maar ze houdt niet van veranderingen, zoals nieuw personeel aannemen. Maar het zijn vooral haar geliefde honden die de doorslag geven. 

De chauffeur is namelijk ook de succesvolle trainer van haar vier labradors die geregeld meedoen aan behendigheidswedstrijden en vaak in de prijzen vallen. Die behendigheidswedstrijden – van oorsprong Brits – zijn een populair tijdverdrijf van bejaarde, witte Kenianen of expats voor wie de sport herinnert aan hun afkomst. Het is voor mijn huisbazin, al jarenlang een weduwe, een van de weinige sociale uitjes. Die zijn voor haar belangrijker dan haar vrees voor het coronavirus.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden