Een man met een mondkapje bij de brug over de Yangtze na het opheffen van de lockdown in Wuhan.

ReportageWuhan

De Chinese aanpak van het coronavirus was kil, maar hij heeft wel gewerkt

Een man met een mondkapje bij de brug over de Yangtze na het opheffen van de lockdown in Wuhan.Beeld Reuters

China is allerminst bescheiden in het delen van zijn ervaringen bij het bestrijden van het coronavirus. Het is niet eerlijk om al te kritisch terug te kijken, vindt ziekenhuisdirecteur Zhang Dingyu.

Eefje Rammeloo

De spijkers zijn er in een noodvaart in geramd, er zitten kieren tussen de schotten. Roestige metalen bedden zijn in allerijl uit leegstaande migrantenpensions getrokken en in lange rijen op de kille betonnen vloer gezet. Naast ieder bed een bureautje en een plastic opbergdoos voor persoonlijke spullen.

De conventiezaal met 1500 bedden is van alle menselijkheid ontdaan. Leeg getrokken, op een paar Chinese vlaggen en wat briefjes van dankbaarheid na. Het is een van zestien noodhospitalen in Wuhan, waar mensen opgevangen werden die besmet waren met het coronavirus en milde symptomen vertoonden. Hier moesten ze hun tijd uitzitten tot ze weer beter waren. Dit is hoe China de donkerste dagen van de epidemie doorstond.

Om de zaal binnen te komen slingert het door een container bij de ingang. Paskamerspiegels bieden een blik om de hoek, om er zeker van te zijn dat een patiënt of verpleger niemand te dicht nadert.

Quarantainehotel

Zo’n drie weken bleven patiënten hier. Ze mochten pas weg na twee testen met negatief resultaat, één week geen koorts en geen longklachten meer. Dan ging het naar een quarantainehotel waar de oud-patiënten nog eens twee weken in afzondering wachtten om te zien of de klachten wegbleven.

Leuk is anders, geeft arts Zhang Junjian toe. Hij stond de afgelopen weken aan het hoofd van de operatie. “Maar patiënten weten niet hoe om te gaan met besmettelijke longziekten. Ze geloven in de overheid en de artsen, dus ze zijn bereid om hun vermaak, hun feestjes en bepaalde vrijheden op te geven in ruil voor veiligheid.”

Aan de rand van de gigantische zaal vertelt hij dat mensen nerveus waren, in paniek zelfs. “Maar ze legden zich vrij snel bij de situatie neer. Niemand is hier gestorven”, zegt Zhang. Zo’n zestig mensen werden zieker en verhuisden naar het Jinyintan-ziekenhuis, aan de andere kant van de weg.

‘Geen slecht systeem’

Twee maanden nadat het noodziekenhuis op 7 februari opende, is de laatste patiënt vertrokken. Zhang wil het nog even openhouden. “De epidemie in Wuhan is nog niet voorbij. En het is geen slecht systeem dat we hier hebben. Binnenlandse en buitenlandse media moeten komen kijken hoe we het hebben gedaan.”

China toont zich allerminst bescheiden in het delen van zijn ervaringen bij de bestrijding van het coronavirus. Feit is wel dat de aanpak heeft gewerkt. “Op 29 december, toen we de eerste negen patiënten binnenkregen, hadden we nog geen idee hoe groot dit zou worden”, zegt Zhang Dingyu, directeur van het Jinyintan-ziekenhuis. Het ziekenhuis in mag nog niet, dus hij staat de pers te woord in een parkje onder een steeds hetere lentezon.

Op het hoogtepunt van de crisis behandelde het ziekenhuis vijfhonderd coronapatiënten. Van de ernstig zieke patiënten die het ziekenhuis opnam, stierven er meer dan driehonderd. Van de 123 mensen die nu nog in het ziekenhuis liggen met een corona-infectie, zijn drie er slecht aan toe.

Virusremmer

De Chinese aanpak komt er kortweg op neer dat wie besmet is, of ervan verdacht wordt besmet te zijn, zich afzondert. AIs er behandeling nodig was, zette Zhang Dingyu een virusremmer in die bij aidspatiënten gebruikt wordt, en een maagmedicijn - beide werden ook voorgeschreven tijdens de Sars-epidemie om te voorkomen dat de toestand van een patiënt verslechterde. “Het onderzoek is nog niet klaar, maar iedereen heeft het gevoel dat deze medicatie nut heeft.”

Voor de heilzame werking van hydroxychloroquine, een middel waarvan de Amerikaanse president Trump hoog opgeeft, is te weinig medisch bewijs, zegt Zhang. Hij vertrouwt voor de behandeling van ernstig zieken eerder op plasma van mensen die genezen zijn. “Met zo veel geïnfecteerden wereldwijd, is plasma relatief overvloedig.”

China maakt zich intussen vooral zorgen over de mensen die het virus onder de leden hebben, maar niet ziek zijn. Daar worden er dagelijks enkele tientallen van ontdekt. Deskundigen geloven dat nieuwe clusters niet te vermijden zijn, maar ze zullen door alle maatregelen niet de kans krijgen groter te groeien dan tien tot twintig gevallen, denkt Zhang. Door op grote schaal te testen en de resultaten te koppelen aan gezondheidscodes in een app, krijgen veel mensen in Wuhan hun vrijheid terug. Groene codes markeren een inwoner als veilig, mensen met rode codes worden op publieke plekken geweerd.

Het is ‘niet eerlijk’ om al te kritisch terug te kijken, vindt Zhang Dingyu. Had hij geweten hoe besmettelijk het virus was, hoe snel het aantal patiënten zou groeien, dan had hij het anders aangepakt. “Ik behandelde de patiënten als reguliere zieken.” Hij verwacht dat ziekenhuizen extra middelen gaan inzetten voor speciale afdelingen voor corona-infecties, net zoals er voorheen speciale klinieken werden opgezet voor griep of hiv-infecties. “Als zich weer zo’n epidemie voordoet, doen we het beter.”

Lees ook:

Wuhan ademt weer, maar de barricades blijven

Na elf weken is Wuhan weer open. Elders in China zitten ze nog niet overal te wachten op reizigers uit de stad.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden