null Beeld

MegastadShanghai

De charme van armoedig, stoffig en dictatoriaal Peking

Eva Rammeloo

Megasteden heb je in alle soorten en maten en Peking is een beetje een armoedige bende. Deze opmerking zegt mogelijk meer over mijn hedonistische, glitzy woonplaats Shanghai, dan over de hoofdstad zelf. Een vriendin uit Peking verzuchtte laatst dat Shanghai zo’n heerlijk groene stad is. “Echt waar?” vroeg ik.

Voor mijn gevoel is de stad zo vol auto’s, mensen, asfalt en gebouwen, dat het af en toe moeilijk ademhalen is. En even de stad uit om een berg te zien, kost een halve dag reizen.

Wijn haal je bij de 7/11

Vorige week mocht ik bij haar logeren, een verwarrende ervaring. De afstanden in Peking zijn enorm, de kruispunten gigantisch, de straten breed. Maar de gebouwen zijn laag, met bescheiden winkels waar je zonnebrillen, kleding, dekbedden en keukenspul kunt kopen. Van die winkels die Shanghai al lang in shoppingmalls heeft opgeborgen.

Op het programma staat een borrel bij een collega. Ik zoek een fles wijn om mee te nemen, en dat blijkt in megastad Peking nog geen sinecure. In Shanghai zit op iedere straathoek een winkeltje met geïmporteerde producten. Zo niet in Peking. Waar westerlingen hun wijn kopen? “Gewoon”, zegt mijn gastvrouw, “bij de 7/11.” Mijn decadente hart slaat over en ik denk aan die ene keer dat ik een fles Great Wall – een van de eerste Chinese wijnhuizen – van de avondwinkel probeerde. Rillingen.

Maar de 20 euro die ik uitgeef aan een fles Australische wijn blijkt niet al te slecht besteed. Het is in ieder geval een gezellige avond. De volgende ochtend geniet ik van de zon op het dakterras van mijn logeeradres in een traditionele hutong. Ik kijk uit over de daken van het chaotische ratjetoe aan hutonghuizen.

De underground scene vertrekt uit Peking

Het binnenplaatsje wordt overschaduwd door een grote boom vol oranje shizi, kakivruchten. Ze zijn nog lang niet allemaal rijp. “Die wel”, zegt de buurvrouw die haar lunch op het terrasje komt opeten. Ze wijst. “Als ze bijna doorzichtig zijn, zoals die daar, zijn ze rijp.” Onder de boom is het een zooitje van gevallen en uit elkaar gespatte vruchten.

De buurvrouw slurpt de wontonsoep van haar lepel. Tussendoor vertelt ze dat ze kunst verkoopt aan kopers in een andere megastad, het zuidelijke Guangzhou, waar ze vandaan komt. Stad van artiesten, zo staat Peking bekend. Maar steeds vaker hoor ik dat de levendige, kunstzinnige underground scene zich van Peking naar Shanghai verplaatst. Het zou in mijn stad relaxter zijn.

Inderdaad staat op de straathoeken in Peking overal politie, en niemand lijkt er ooit zijn mondkapje af te doen. Omdat de Communistische Partij er haar machtsbasis heeft, is de greep van de Chinese dictatuur hier het stevigst.

Mijn lippen zijn gespleten van de droge lucht

Daar wil ik de buurvrouw niet mee lastig vallen. Ik begin wel te begrijpen wat mijn vriendin bedoelde. Shanghai is een groene oase ten opzichte van het droge, kale Peking. Mijn lippen zijn gespleten van de droge lucht, en de hele stad lijkt bedekt met een grijzig laagje stof.

Maar een dag later ontdek ik toch nog een charmant aspect van Peking. Als ik voor een interview afspreek in een kantoorgebouw, neemt mijn gesprekspartner me mee naar het raam. Ik ben verbluft door de weidse heuvels in de verte. Dat is niet het enige: een paar miljoen minder inwoners uitgesmeerd over een oppervlakte tweeënhalf keer zo groot – verplaatsen gaat hier snel. Met een uurtje ben je de stad uit en bij die heuvels, in de natuur. Kom daar in Shanghai maar eens om.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden