MegastadNew Delhi

De buurt heeft zijn eigen zuurstoftanks gekocht

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad. Deze week Aletta André, vanuit New Delhi. 

“Volgens de richtlijnen van de overheid, horen kinderen thuis te zitten.” Bij het bericht in de buurtapp staat een foto van een moeder met een jongetje op de step, duidelijk genomen van een balkon. Ik haal opgelucht adem: ik ben het niet.

Sinds de uitbraak van de coronacrisis fungeert de bewonersvereniging in mijn wijk meer dan ooit als buurtpolitie. Mensen die de regels overtreden, kunnen erop rekenen via de buurtapp aan de digitale schandpaal te worden genageld. Mondkapjes zijn verplicht, en ouderen, zwangeren en kinderen onder de tien dienen binnen te blijven.

Vooral voor kinderen is dit geen pretje, helemaal nu na ­weken van strenge lockdown de parken weer open zijn. Waarom zij binnen moeten blijven, is mij nooit helemaal duidelijk geworden. Een vriendin vermoedt dat jonge kinderen als te onvoorspelbaar en oncontroleerbaar worden beschouwd. “Die van mij rent in elk geval op iedereen af, afstand houden van vreemden is te moeilijk voor haar.”

Elke vreemdeling is een wandelende tijdbom

In mijn blok valt het gelukkig nog mee. Wanneer ik mijn zoontje uit fietsen neem, word ik voornamelijk vriendelijk toegeknikt door de bejaarden die de richtlijnen ook negeren. Wel worden er veel berichten gedeeld over ­‘onwenselijke elementen’ die in de buurt lopen. Zo verschenen er deze week foto’s van bedelende kinderen en een sadhu, een hindoe-monnik die van de bedelarij leeft, die over een hek zou zijn geklommen.

“Bedelen is geen misdaad”, suggereert iemand. En: “We zijn geen ‘gated community’, we kunnen toch niet iedereen controleren?” Maar in tijden van covid-19 is elke vreemdeling een wandelende tijdbom, dus de discussie over het sluiten van bepaalde ­toegangshekken zet zich voort.

Ondertussen bespreekt de ­bewonersvereniging ook hoe mensen geholpen kunnen worden wanneer ze ondanks alle voorzorgsmaatregelen ziek worden. Want de situatie bij de ziekenhuizen is niet bemoedigend. Door alle gesloten buurthekken komen ambulances soms niet ter plaatse, en wie niet zelf al een test heeft geregeld, wordt bij veel privéziekenhuizen geweigerd voor behandeling. Alleen mensen die kunnen bewijzen dat ze het virus onder de leden hebben, ­komen erin – als er al plek is.

De berichten over patiënten die vluchten uit overheidsziekenhuizen of na lange periodes dood op de wc worden gevonden zijn ook allesbehalve uitnodigend.

Een eigen buurt-ambulance

Dus wat moet je als je plotseling erg ziek wordt en naar adem happend een test moet regelen? De bewonersvereniging ging hierover uitgebreid in gesprek met de dokters die in onze buurt wonen, lees ik in de buurtapp. Een lijst met mobiele nummers van de dokters en een inventaris van hun voorraad medicijnen en ­materialen zoals pulse-oximeters voor het meten van hartslag en zuurstof werd gedeeld. Ook werd het plan geopperd om een eigen buurt-ambulance aan te schaffen. “Als 50 mensen 120 euro doneren dan zijn we er wel.”

Dit ambitieuze plan stuitte op nogal wat verzet, vanwege de ­hoge kosten “terwijl de buurt vol SUV’s staat die mensen ook naar het ziekenhuis kunnen vervoeren”. Wel werden er deze week een aantal zuurstoftanks aangeschaft, voor alle bewoners in ­geval van nood. Zo kan de periode tussen ziek worden en ziekenhuisopname in elk geval worden overbrugd. En dat is toch een ­geruststellende gedachte, die mij de bewonersvereniging meer heeft doen waarderen. De buurtpolitie neem ik voorlopig wel voor lief.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden