null Beeld

MegastadIstanbul

De bijzondere keepers van mijn amateurteam

Ingrid Woudwijk

Elke maandagavond ben ik in Istanbul op het voetbalveld te vinden. Mijn team is een samengeraapt zootje van voetballers uit de halve wereld: internationale diplomaten, een paar zeer fanatieke Turken, een Syrische vader en zoon, leraren van de internationale school en nog wat mensen die voor ngo’s werken. De meest bijzondere spelers zijn echter de keepers.

De keepers zijn serieus, voor de rest van het team is het potje voetbal een vrijblijvende aangelegenheid. Wie zin heeft, geeft zich een paar dagen van tevoren op in de appgroep, we maken twee teams, verdelen de hesjes en spelen een uur tegen elkaar. Geen wedstrijden, geen trainingen en geen gedoe.

Het vrijblijvende maakt het, vooral in de winter, soms lastig genoeg spelers te mobiliseren. Gelukkig is daar een oplossing voor: we kunnen bij de club tegen betaling keepers huren. Ik ben daar altijd erg blij mee, want ik heb een hekel aan het verdedigen van het doel. Want ook al ben ik de enige vrouw in het team, van de mannen hoef ik geen genade te verwachten. Ze schieten keihard op goal en keepershandschoenen hebben we niet.

De keepers spelen de sterren van de hemel

De kosten per keeper zijn 40 lira voor één wedstrijdje, omgerekend verdienen deze jongens dus zo’n 2,20 euro per uur. Het is niet veel geld, maar toch spelen ze de sterren van de hemel. Met hun katachtige reddingen is het voor mij bijna onmogelijk om te scoren.

De jonge jongens zijn bijna allemaal afkomstig uit Afrika en spelen zo ontzettend goed, dat ik niet begrijp waarom ze de tocht naar ons trapveldje afleggen om zich vervolgens te verlagen tot ons amateurniveau.

In een boek over voetbal in Turkije las ik eens dat veel Afrikaanse jongens naar Turkije komen om hier een semi-profcarrière na te jagen. De hoop is dat ze daarmee genoeg geld kunnen verdienen om ook nog wat terug te sturen naar hun achtergebleven families. Zou dit ook voor deze keepers gelden?

Een voetbaldroom in duigen

Ik vroeg het een van hen, een lange jongen uit Ghana, nadat hij mijn team voor een enorme nederlaag had behoed. Vijf jaar geleden was hij naar Turkije gekomen om inderdaad geld te verdienen met voetbal. De mooie woorden van de spelersmakelaar die hem had geholpen bleken echter niet waar te zijn. Zijn agent ging er met al zijn geld vandoor, een voetbaldroom viel in duigen.

Zonder geld en papieren heeft de onfortuinlijke Ghanees echter geen andere keus dan in Turkije te blijven. Overdag traint hij bij een voetbalacademie in de hoop alsnog gescout te worden. De academie organiseert een heuse Africa Cup in Istanbul, met twee weken geleden Ghana-Nigeria op het affiche. Maar Turkse clubs mogen steeds minder buitenlanders contracteren, zeker in de lagere divisies, waardoor de kansen op een contract klein zijn.

Hoewel hij eigenlijk verdediger is, speelt hij om rond te komen als keeper met teams zoals het mijne. Soms twee of drie wedstrijden per avond, soms een paar dagen helemaal geen wedstrijd. Ik begon me inmiddels schuldig te voelen dat we hem zo weinig betalen, maar hij verzekerde mij dat hij wel plezier heeft in het spelen met mijn team.

Nu hoop ik natuurlijk van harte dat hij alsnog ontdekt wordt. Een beter bestaan voor hem, terwijl ik dan zal opscheppen dat ik met een echte profvoetballer op de slechte kunstgrasvelden van sportclub Feriköy heb gespeeld.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden