De Megastad Nairobi

De bijnaam van de Keniaanse hoofdstad is niet voor niets Nairobbery

Twee activisten worden tijdens een straatprotest in Nairobi opgepakt door de politie. Beeld Reuters

Bij de kassa merk ik dat mijn portemonnee weg is. Een kwartier geleden heb ik nog betaald voor benzine. Ik haal mijn tas ondersteboven en zoek in alle hoeken en gaten van de auto. Niets. Gestolen of verloren? Wie in Nairobi woont, heeft vooroordelen. Tenslotte is de bijnaam van de Keniaanse hoofdstad Nairobbery. 

Ik ben diverse malen beroofd in Kenia en het is zeker geen leuke ervaring. Vooral ook omdat je dan aangifte moet doen bij de politie om een schadeclaim bij de verzekering te kunnen indienen. En een bezoek aan een politiebureau is pure ergernis. 

Hij zegt dat het maar een grapje was

Ik ben erop voorbereid als ik naar het politiebureautje ga bij mij om de hoek. Er staat een agent met een forse buik achter de balie. Zijn jonge vrouwelijke collega zit naast hem op een stoel. Er komt een scheef gekopieerd aangifteformulier uit een kast, en de agent vult in wat er allemaal in de portemonnee zat – althans wat ik me weet te herinneren. Een identiteitskaart, twee perskaarten, een verzekeringskaart, geld en een inmiddels geblokkeerde bankpas. Alles wordt keurig opgeschreven en wel in tweevoud, want het carbonpapier is op, en een computer is nog altijd een droom in dit politiebureau. 

Als de formulieren zijn voorzien van handtekeningen en stempels buigt de agent zich over de balie. Hij merkt op dat het een hele klus was. Ik weet direct waar hij met deze openingszin naartoe gaat en doe er het zwijgen toe. Hij herhaalt dat hij moe is van de inspanning en het al bijna lunchtijd is. Dan komt het hoge en verwachte woord eruit: “Mama, buy me lunch”. De jonge agente schrikt op en stoot hem aan. In Swahili herinnert ze hem eraan dat ik twee perskaarten kwijt ben. Hij kijkt mij aan en zegt dan met een enigszins verslagen blik dat het maar een grapje was. Ik knik alleen.

Handige kleinoodjes

De politie komt er in onderzoeken en enquêtes onder de bevolking telkens weer uit als de meest corrupte overheidsinstantie. Agenten lijken weinig anders te doen dan geld aftroggelen van Kenianen. Wel hebben ze een beetje respect voor de media. Lokale journalisten hebben enkele malen agenten stiekem gefilmd terwijl ze smeergeld in hun zak staken. De commissaris moest ze wel ontslaan.

Mij is de grootste ergernis bespaard dankzij mijn verdwenen perskaarten. Maar niet iedereen beschikt over zulke handige kleinoodjes. Een Keniaanse vriendin had het een tijdje terug een stuk moeilijker toen ze het politierapport opvroeg van een auto-ongeluk dat ze had gehad. Haar auto was naar een garage gesleept en ik bood aan haar naar een politiebureau te rijden. Het politierapport, nodig voor de verzekering, kost niets, maar de dienstdoende agenten eisten het equivalent van 200 euro.

Na lang tevergeefs argumenteren, gaf de vriendin het op. Toch waren de agenten nog niet van haar af. Later ging ze opnieuw naar het bureau met een vriend die bij de nationale recherche CID werkt. Na wat fluisterend overleg, kreeg ze, zoals het hoort, gratis haar formulieren. Toch was ze niet blij toen ze me telefonisch het resultaat meldde. “Waarom moeten we toch altijd trucs bedenken om te krijgen waar we recht op hebben?”

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden