MegastadShanghai

Angst voor het virus wakkert wantrouwen aan

Al drie emails kreeg ik van de basisschool, de een nog wanhopiger dan de andere. De eerste kwam meteen op de dag dat de stad Wuhan werd afgesloten omdat daar een virus agressief om zich heen greep. Of ouders toch alsjeblieft willen aangeven of hun kinderen onlangs in de provincie Hubei waren, schreef de administratrice. Het moet vreemd voor haar zijn om zo te moeten vertrouwen op de oprechtheid van de ander.

In het bijzijn van mijn kinderen bedenk ik opeens dat ik twee jaar geleden in Wuhan was. Ik herinner me het uitzicht over de brede rivier, de aardige mevrouw die me rondleidde en mijn verbazing dat er in deze miljoenenstad nog gezellige buurtjes waren. “Sst!” zegt mijn man. “Wat als Lisa straks op school de vraag krijgt of wij in Wuhan zijn geweest? Wat als ze dan ‘ja’ antwoordt?”

De enige op wie je je in Shanghai zonder twijfel kunt verlaten is je eigen familie. Het vertrouwen in de oprechtheid van een vreemde zit niet in de natuur van de stadsbewoners. De gewoonte is afstand houden totdat iemand in wie je wél fiducie hebt, zegt dat het goed is. De epidemie die de stad in haar greep houdt, vergt het uiterste van het goede vertrouwen van de stedeling.

“Werkt er op kantoor iemand die uit Wuhan komt?” vraagt de schoonmaakster in een berichtje. Anders komt ze natuurlijk niet. Omgekeerd vertrouw ik de oppas die mijn kinderen opvangt zolang de scholen dicht zijn. Ze is niet op reis geweest tijdens Chinees Nieuwjaar en belooft dat ze een mondkapje ophoudt tijdens haar werk. Gezellig.

Hamsteren

Ik druk mijn dochter op het hart dat ik nooit in Wuhan ben geweest. Dat is jokken, ja. Maar mijn man heeft gelijk. Al was mijn laatste bezoek twee jaar geleden, een klein misverstand kan grote gevolgen hebben.

Inwoners van Shanghai met mondkapjes.Beeld Reuters

Ik voel me er schuldig over. Net zo schuldig als wanneer ik vergeet mijn mondkapje voor te doen in de supermarkt en een verwijtende blik van een andere klant opvang. Schichtig om zich heen kijkend, laden mensen in de supermarkt groenten en vlees in hun karretje – extra veel, voor het geval er over een paar dagen niets meer te krijgen is.

De stad is in tweeën gesplitst: de ene helft is bang ziek te worden, de andere helft is bang in quarantaine te moeten. Er hoeft maar één vader of moeder een tripje naar Hubei op te biechten, of de hele school wordt gegijzeld. Op aanraden van de overheid laten we ons dus nu maar alvast gijzelen. Het contact met de medemens is tot het minimum teruggebracht, dat haalt de vertrouwenskwestie ook meteen uit de lucht.

“Om fysiek contact te vermijden zet de koerier boodschappen voortaan bij de deur”, luidt het berichtje van de supermarkt. Het management van mijn flat gaat nog een stapje verder en zette bij de ingang van het parkeerterrein een tafel neer. Op hun sloffen moeten mijn verwende buren nu in de vrieskou naar buiten om er hun bestelling op te halen. Gelieve ook de boodschappen online te betalen, zodat er geen smerige bankbiljetten hoeven te worden uitgewisseld. Gezellig. 

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Lees ook: 

Wat als de artsen serieus waren genomen?

Openheid rond het wuhanvirus is het motto in China, maar de praktijk is lastig. Hoe gaat een autoritaire staat om met onrust onder de bevolking?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden