MegastadMoskou

Alle hobbytuiniers houden Moskou in coronatijd leefbaar

Als ik ’s ochtends om acht uur uit het raam kijk is tuinman Dima al druk in de weer. De kruiwagen staat op de stoep en Dima monstert met een tuinschepje in de hand zichtbaar voldaan de omgewoelde en door compost zwartgekleurde aarde, waarin hij zojuist de nieuwe petunia's heeft geplant, pal naast de nog bloeiende floxen en salomonszegels. De hele zomer door groeit zo langzaam maar zeker een oase in de schaduw van ons flatgebouw. Sinds kort staat er een fiere grove den die ooit moet uitgroeien tot de trots van onze binnenplaats, als wij er allang niet meer zijn.

Moskou is al jaren in de ban van de van hogerhand opgelegde ‘verfraaiing’. Die roept de nodige vraagtekens op, want de gemeente heeft zo haar eigen opvattingen over wat mooi is en goed voor de natuur. De plantsoenendienst schraapt in de stadsparken gretig de natuurlijke plantengroei weg ten faveure van soortenarme en monotone graszoden, doorsneden met asfaltpaadjes, in de stellige overtuiging dat de Moskovieten dat mooi vinden. En, hoe treurig ook, dat is vaak ook zo.

Maar buiten de officiële groenzones nemen steeds meer stedelingen zelf het heft in handen. Eerst waren er de ‘groene partizanen’ die in navolging van geloofsgenoten in andere grote Europese en Amerikaanse steden door de stad trokken om links en rechts grauwe flatwijken en industrieterreinen letterlijk op te fleuren. Goed voorbeeld doet volgen, en dus zie je tegenwoordig ieder voorjaar, als de dagen lengen en de sneeuw is verdwenen, steeds vaker flatbewoners met tuingereedschap en zakken potgrond rondom hun huizen in de weer. Geheel belangeloos, louter gedreven door het plezier van tuinieren en het creëren van een prettige leefomgeving.

Miniatuurgazon

Het resultaat mag er zijn. De aangetrapte bleekgele grond met wat plekken weegbree of duizendblad en een eenzame paardebloem als hoogtepunt maakt plaats voor welige grondbedekkers, floxen en hortensia’s. En het mooie is dat iedereen die gewoon eerbiedig laat staan en er zo nodig keurig omheen loopt. De conciërge van de flat naast ons had er schoon genoeg van de hele dag stil op zijn post te zitten, schafte op eigen kosten plantjes en graszaad aan en tuinierde buiten zijn portiek een bloemperk met miniatuurgazon in elkaar, alles in de tijd van de baas. 

Een Amerikaanse collega post om de dag enthousiast foto's op Facebook van weer een bloemrijk binnenplaatsje in haar wijk in het centrum, dat op het beeldscherm oogt als een miniatuur van de hof van Eden. De reacties zijn een even verbaasd als verrukt "Waar is dat?!". Geboren en getogen Moskovieten kijken ongelovig naar buurten die ze dachten als hun broekzak te kennen.

Door de coronapandemie was Moskou dit voorjaar in lockdown en de bewegingsvrijheid van miljoenen mensen tot een minimum beperkt. Honderd meter van huis was de limiet, die de meesten stiekempjes toch wel overschreden, de telefoon wijselijk thuislatend om niet te worden gesnapt door de ‘coronapolitie’.

Maar parken en andere groene ruimten waren onverbiddelijk gesloten, en vooral dat was een hard gelag. Wel kijken, niet aankomen, als een verboden vrucht, een tantaluskwelling. Juist toen bleek de onschatbare waarde van alle inspanningen van Dima en al die andere 'groene partizanen', die de natuur weer naar de mensen brengen.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden