ReportagePrikbus

Tim laat zich liggend prikken bij de bus in Zaandam: ‘Voor als ik onderuitga’

Tim Spierenburg kan nog wel eens flauwvallen na het krijgen van een prik, daarom krijgt hij liggend zijn vaccinatie. Beeld Maartje Geels
Tim Spierenburg kan nog wel eens flauwvallen na het krijgen van een prik, daarom krijgt hij liggend zijn vaccinatie.Beeld Maartje Geels

De ‘prikbus’ in Zaandam is bedoeld voor mensen die anders geen vaccinatieafspraak zouden maken. Maar er komen ook tal van tieners met belangst en Amsterdamse studenten die snel op vakantie willen.

Licht bezorgd kijkt zijn moeder, met hoofddoek en zwarte lange jurk, naar de forse bovenarm van de 29-jarige Ahmed Saglam. Hij zit er kalmpjes bij, in T-shirt en trainingsbroek, op een klapstoel bij de uitgang van de prikbus in Zaandam, waar hij net zijn coronavaccinatie heeft gehaald. Volgens voorschrift wacht hij vijftien minuten, voor het geval er bijwerkingen optreden. Een medewerker van het Rode Kruis houdt toezicht op de net gevaccineerden. Ze instrueert hen het mondkapje naar beneden te doen. “Dan zie ik het op tijd als je wit wegtrekt.”

Er druppelen gestaag mensen binnen op deze middag. De bus staat achter een supermarkt nabij de wijken Poelenbrug en Peldersveld. De GGD Zaanstreek Waterland besloot hier een prikbus neer te zetten, vanwege de lagere vaccinatiebereidheid. Dat heeft ermee te maken dat hier veel mensen met een niet-westerse achtergrond wonen, vertelt ‘dagcoördinator’ Remko. Hij wil niet met zijn achternaam in de krant, vanwege de bedreigingen waarmee de prikbusmedewerkers geregeld te maken hebben. “Afgelopen week riep iemand in Koog aan de Zaan nog dat ’ie de priklocatie ging opblazen.”

‘Sommigen weten überhaupt niets’

Hij staat hier nu twee dagen, vertelt Remko, een opgewekte veertiger die zelf ook in Zaandam woont. De eerste dag zijn er 88 mensen geprikt, en tot het einde van deze middag 44. Het is dankbaar werk, zegt hij. “Sommige mensen weten überhaupt niet wat het vaccineren inhoudt, of begrijpen nauwelijks wat er speelt. Maar als ik het ze dan uitleg, en vertel dat ik zelf ook een prik heb gehad, willen ze ook wel.”

Vaak is onbekendheid met de Nederlandse taal het probleem. De GGD heeft de formulieren daarom laten vertalen in zo’n tien talen: van Arabisch tot Bulgaars en van Eritrees tot Chinees. De coördinator is middenin een volgende zin als een auto achter hem parkeert in een van de leegstaande vakken. Een stevige man, gekleed in wit T-shirt, een tatoeage in cyrillisch schrift op zijn onderarm, stapt uit. Samen met zijn tengere zoontje komt hij aangelopen.

Niet-begrijpende gebaren

Remko herkent hem meteen: een Bulgaarse Zaandammer die eerder vandaag zijn prik heeft gehaald. Niet-begrijpend gebaart hij naar zijn prikverklaring, en begint hij te spreken, maar Remko kan er niets van maken. “Problem?”, vraagt hij. Via het zoontje, die wat Engels spreekt, blijkt wat de vraag is: of hij al weer alcohol kan drinken. “Aha”, zegt de GGD-coördinator, en hij zwaait met zijn vinger. “Nee, nee. Zes weken geen alcohol voor jou.”

Ondanks de taalkloof komt de grap toch wonderwel over, zo blijkt uit een bulderende lach. “Nee hoor”, na de vaccinatie mag je gewoon meteen drinken, corrigeert Remko zichzelf. Een gelukkige man stapt terug naar de auto.

Minder gelukkig

Waar de prikbuscoördinator iets minder gelukkig mee is: de komst van mensen die toch al een prikafspraak hadden staan, maar die de prikbus gewoon iets handiger vinden. “Bijvoorbeeld omdat ze dan sneller op vakantie kunnen. En we hebben hier ook heel wat tieners die belangst hebben en geen telefonische afspraak durven te maken.”

Even later dient zich een groepje Amsterdamse studenten aan die de prikbus hebben ontdekt. De zussen Charlotte (27) en Alexandra (24) Hage zijn de afgelopen dagen wanhopig op zoek geweest, vertellen ze. De een, wiskundestudent, gaat volgende week naar een vakantiehuis in Frankrijk met een groep van twintig vrienden. “Dan voelt dit toch wel fijn.” De ander, tandheelkundestudent, gaat naar Griekenland. “En daar mag je alleen de horeca in als je volledig gevaccineerd bent.”

Een campingstoel voor wie flauwvalt

Ook de 37-jarige accountmanager Tim Spierenburg ontbrak het niet aan vaccinatiebereidheid. Zijn probleem: meestal valt hij flauw na een prik. Om die reden kwam hij liever naar een kleinschalige priklocatie – hier is hij zojuist horizontaal op een uitgeklapte campingstoel gepositioneerd. “Voor als ik onderuitga”, zegt hij met een gespannen lach om zijn mond.

Voor Ahmed Saglam, die nog steeds op de klapstoel zit, is de prikbus om andere reden een uitkomst: hij heeft een visuele beperking. De normale priklocatie is een uur reizen met het openbaar vervoer, in Koog aan de Zaan. “Dit bespaart mij een hele hoop gedoe.”

“Ik ben geen wappie ofzo”

Hij heeft net een studie bestuurskunde afgerond, en begint na de zomer aan een stage bij een ministerie. “Ik ben geen wappie ofzo, die overtuigd moest worden.” In zijn bubbel laat overigens iedereen zich vaccineren, zegt Saglam. “Ik wil niet opscheppen, maar mijn vrienden zijn allemaal hoogopgeleid. Ja, er zijn hier in de wijk wel hangjongeren die de overheid wantrouwen, maar die spreek ik niet.”

Zijn moeder kijkt hem nog eens onderzoekend aan. “Ik voel echt niks van dit prikje hoor”, zegt Saglam. “Dat krijg je als je heel je leven al tegen bomen en lantaarnpalen oploopt”, zegt hij schertsend. “Daar word je hard van.”

De volledige naam van Remko is bekend bij de hoofdredactie.

Lees ook:

Nederland kleurt vanaf vandaag donkerrood op de covid-kaart. Wat betekent dat voor vakantiegangers?

Het grootste deel van Nederland gaat naar donkerrood op de nieuwe covidkaart van Europa. De vrees bestaat dat andere landen hun toegangsbeleid daarop gaan aanpassen. Maar is die vrees terecht?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden