Staking in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven.

Ziekenhuisstaking

Staken doen ze in Brabant op de klanken van Guus Meeuwis

Staking in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Beeld Maikel Samuels

Op Guus Meeuwis’ ‘Het dondert en het bliksemt’ gaat het in het Eindhovense Catharinaziekenhuis van la laaa lalalalalala. Maar de staking van het verpleegkundig personeel is uiterst serieus. ‘Jullie moeten veel meer vragen dan vijf procent extra.’

De man en vrouw die even na tienen het Catharinaziekenhuis in Eindhoven komen uitgelopen, knipperen eerst twee keer met de ogen voordat ze de rolstoel van hun dochter vakkundig door een polonaise van verpleegkundigen manoeuvreren. Het verpleegkundig personeel mag dan boos zijn, de stakingsdag verloopt hier wel op zijn Brabants. De serieuze boodschap over de lage beloning en hoge werkdruk wordt met een lach verkondigd. “We maken er een topdag van”, roept OK-assistent en actieleider Miran van Arendonk vanaf een verhoging naar haar collega's. Als ze tot twee maal toe vraagt 'Zijn we boos?' schiet ze in de lach.

Het punt is natuurlijk dat ze wel boos is. En met haar het grootste deel van de 4000 medewerkers van dit ziekenhuis. Om de broodnodige zorg niet in het gedrang te laten komen, zijn sommigen deze stakingsdag gewoon aan het werk. Veel afdelingen draaien zondagsdiensten, sommige poli's hebben ervoor gekozen de lang geleden reeds ingeplande afspraken met patiënten te laten staan. "Elke afdeling kiest zelf hoe ze actievoert", zegt Van Arendonk. Soms is die actie heel subtiel. Precies op het moment dat andere verpleegkundigen bij de ingang in polonaise achter elkaar aanlopen, houden ze in het urologisch behandelcentrum een pauze. "Dat staat in de arbeidsvoorwaarden, maar ze hebben daar anders nooit tijd voor. Vandaag zijn ze een keer strikt. Straks gaan ze ook gewoon lunchen, hebben ze besloten."

Staking in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Landelijk staken woensdag 150.000 zorgmedewerkers van 119 ziekenhuizen. Beeld Maikel Samuels

‘De situatie is verontrustend’

Later in de ochtend is een bus richting het Jaarbeursplein in Utrecht vertrokken om te staken. Het overige personeel blijft bewust hier, zegt Van Arendonk. "Alle spoedeisende hulp gaat hoe dan ook door. We kunnen niet iemand dood laten gaan omdat wij actie aan het voeren zijn. Dat is ook het lastige, eigenlijk kunnen wij niet staken. Sommige collega's hebben het gevoel dat ze iets slechts aan het doen zijn. Maar als we nu geen signaal afgeven, loopt de zorg de komende tien jaar helemaal leeg. Zo onaantrekkelijk is het nu. De situatie is oprecht verontrustend.”

In de centrale hal trakteert het zorgpersoneel de bezoekers op gezonde en minder gezonde lekkernijen. Er is een escaperoom, handverzorging en het is lachen geblazen als uitgerekend een mannelijke collega een wedstrijdje bed opmaken wint in een tijd van juist onder de minuut. Aan een tafel knoopt Gordon Assumption, op bezoek bij zijn zieke vrouw, een gesprek aan met twee radiologisch laboranten. "In plaats van 5 moeten jullie 15 procent extra vragen", zegt de voormalig vakbondsleider van de Zuid-Afrikaanse marine. "De directeuren krijgen genoeg bonussen, maar jullie doen het werk. Het is knap dat jullie vrolijk blijven, maar ondertussen kunnen jullie 's avonds of in het weekend vaak geen leuke dingen met de familie doen." Het gesprekje staat niet op zich. Het begrip voor de staking is groot bij patiënten.

Ernstig ziek

Aan een andere tafel breekt een lach door op het gezicht van de 75-jarige mevrouw Van Kempen. Een verpleegster verzorgt haar nagels en ze krijgt een fijne handcrème op. Maar nog belangrijker: er is tijd voor een praatje. "Dit is een cadeautje voor mij", zegt de ernstig zieke en uitbehandelde vrouw. "Ik leef van dag tot dag. Als er iets leuks gebeurt, zorgt dat voor een glimlach. Maar ik moet ook elke dag huilen tegenwoordig. Wanneer ik in het ziekenhuis lig, merk ik dat de afstand tussen het personeel en de patiënt groter is geworden. Ze hebben weinig tijd, tenzij je nadrukkelijk om aandacht vraagt. En dan is de afdeling oncologie hier nog goed bezet."
Juist daarom is deze actie zo hard nodig, zegt Van Arendonk. "Dat we er een gezellige dag van maken, past bij Eindhoven. Maar dit is eigenlijk een rouwdag. Iedereen voelt dat, daarom is geen enkele patiënt negatief over de staking. De mensen staan ons nog net niet toe te juichen."

Michelle Stammen Beeld Maikel Samuels

‘Gesloten bedden geven een rotgevoel’

Michelle Stammen (39)verpleegkundige intensive care
“De IC-zorg moet gegarandeerd zijn. Maar als wij een patiënt hebben gestabiliseerd, moet deze vaak naar een ander ziekenhuis. Door het personeelstekort zijn er bij ons continu bedden gesloten. Dat geeft een rotgevoel, want ik zorg graag en wil er zijn voor een patiënt. Het werk is de afgelopen jaren veel zwaarder geworden. Dat komt ook door de technologie. Wij zijn een cardiologisch centrum, er komen veel hartpatiënten op de IC. Voor sommigen gebruiken we een hartlongmachine. Patiënten die we daaraan leggen, vereisen een-op-een zorg, soms zelfs twee-op-een. Het is fantastisch dat we tegenwoordig zo veel kunnen. Maar binnen een team dat al tekorten heeft, is de zorg eigenlijk niet meer te organiseren.”

Margret Kortooms Beeld Maikel Samuels

‘Er zijn collega’s met meer dan honderd overuren’

Margret Kortooms (50)verpleegkundige medische psychiatrie
“Dit vak is een roeping, maar het moet wel leuk blijven. We hebben dit jaar al drie of vier stagiairs gehad die het niet gaan redden, heel jammer. Op onze afdeling zijn de laatste jaren ook al zeven van de achttien mensen vertrokken. Ze hebben een andere baan, werden zzp’er of hebben de zorg verlaten. Doordat we daarnaast langdurig zieken hebben, kampen we sinds februari met onderbezetting. Er zijn collega’s met meer dan honderd overuren, het is onmogelijk om ze op te nemen. Met de feestdagen mag er niets gebeuren, er zit geen rek meer in de planning. Eigenlijk gaat het al ten koste van de patiënten. Niet qua zorg, wel qua aandacht. Want in de psychiatrie is een praatje ook belangrijk.”

John van Erp Beeld Maikel Samuels

‘Het loon groeit niet mee met de verwachtingen’

John van Erp (29)verpleegkundige cardiologie
“Ik heb altijd gezocht naar iets waar ik me goed bij voel. Sinds ik als vrijwilliger met een dementerende man heb gewerkt, weet ik dat mijn hart bij de zorg ligt. Het harde werken maakt het wel minder aantrekkelijk. Hiervoor werkte ik in een verpleeghuis, daar was de druk enorm. Stonden we ’s avonds met zijn tweeën op 28 patiënten. Ik vond het heel zwaar en kreeg er ook lichamelijke klachten van. Het is knap dat mensen daar zo lang kunnen blijven werken. Ik kan het werk niet vergelijken met vroeger, maar ik denk dat de verwachtingen steeds hoger liggen. Het loon groeit echter niet mee. Daardoor gaan mensen op zoek naar iets anders. Zelf overweeg ik dat niet, het werk geeft me daarvoor te veel voldoening.”

Lees ook:

Ziekenhuizen geven niet toe: We kunnen beter gezamenlijk demonstreren in Den Haag

Personeel van ziekenhuizen kwam woensdag in actie tijdens een landelijke stakingsdag. Ze willen meer geld, dat er niet is. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden