Nederland op slotEmiel Hakkenes

‘Sinds de coronacrisis krijgt de gaswinningsellende minder aandacht, maar ik wil dat het zichtbaar blijft’

Bea Blokhuis Beeld Emiel Hakkenes
Bea BlokhuisBeeld Emiel Hakkenes

Het land is gesloten. Hoe brengen Nederlanders de lockdown door? Bea Blokhuis betrekt haar aardbevingsbestendige huis.

Onderweg naar Groningen tuft een roodwitte dieseltrein door het landschap. Zonder passagiers, langs een woud van zilveren pijpen die uit de grond komen, afbuigen en weer in de aarde verdwijnen.

Licht wil het maar niet worden. In de straat van Bea Blokhuis in Delfzijl branden in alle huizen de lampen. Blokhuis (62) verontschuldigt zich als ze deur opent. “De verhuisdozen staan er nog.” In de woonkamer ligt ook een rol tapijt.

Sinds een paar weken is Bea Blokhuis weer thuis. Meer dan een jaar woonde ze elders, omdat haar eigen huis een bouwput was. De fundering is vervangen, in de muren zijn staven en netten van koolstof aangebracht. Nu moet het huis een aardbeving kunnen weerstaan. “Formeel heb ik de garantie dat ik dertig minuten de tijd heb om levend naar buiten te komen.”

Blokhuis (blauwe coltrui, kort grijs haar) is een van de vele, vele Groningers die kampen met scheuren in hun huis, hun hart en hun vertrouwen in de overheid als gevolg van de gaswinning. Voor velen voelt hun huis niet als een thuis. Hoe is het dan als de overheid je gebiedt juist daar te blijven waar het niet veilig en prettig voelt?

“Ik bof”, zegt Blokhuis. “Ik ben mondig. En ik zat op het juiste moment aan de juiste tafel te onderhandelen.” Dat begon in 2013. In de jaren die volgden, kreeg ze het aanbod haar huis te laten slopen en een nieuwe woning te laten bouwen. “Dat wilde ik niet. Ik wilde mijn eigen huis, maar dan veilig.”

De deurbel gaat. Een jongeman in zwart jack en met een zwart mondkapje komt binnen, gewapend met tangen en tape. Hij is van de witgoedwinkel, komt de wasmachine en de droger aansluiten. Een nieuwe vrieskast is nog onderweg, de oude is tijdens het jaar in de opslag beschimmeld geraakt.

“Hier woonde ik met mijn man die niet meer leeft”, zegt Blokhuis. “Hier wil ik blijven. Ik wil mijn herinneringen niet uitwissen.”

Sinds de coronacrisis, vindt Blokhuis, krijgt de gaswinningsellende minder aandacht. “Maar ik wil dat het zichtbaar blijft.”

Nu ze ervan overtuigd is dat haar huis eindelijk veilig is, ervaart ze het gedwongen thuisblijven niet als een last. Ze is zelfs blij, zegt Blokhuis, dat ze hier is, want dit huis heeft een kamer waar ze digitaal haar werk kan doen: lesgeven op een middelbare school.

We lopen de achtertuin is. Kijk, wijst Blokhuis, daar hangen de nestkastjes alweer. Planten die de hovenier in veiligheid had gebracht staan weer op hun oude plaats.

De afgelopen jaren, zegt ze, hebben haar cynisch en wantrouwend gemaakt over de overheid. Maar nee, dat weerhoudt haar er niet van de corona-adviezen serieus te nemen. “Omdat ik weet dat die zijn gebaseerd op wetenschap.”

Blokhuis gebruikt de lockdown om verhuisdozen uit te pakken. “Ik ben bezig geweest met weer thuiskomen. Het heeft jaren geduurd, maar ik ben er weer.”

Verslaggever Emiel Hakkenes reist door het land en peilt de stemming.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden