InterviewLichtpuntjes

Ruurdtje de Vries (93) breit van het ontbijt tot in de avond voor het goede doel. ‘Het kopke is nog goed’

Ruurdtje de Vries breide met haar handwerkclub 220.000 euro bij elkaar voor de Nierstichting. Beeld Sjaak Verboom
Ruurdtje de Vries breide met haar handwerkclub 220.000 euro bij elkaar voor de Nierstichting.Beeld Sjaak Verboom

We leven niet in de makkelijkste tijd, maar er zijn altijd lichtpuntjes die het leven mooi maken. Trouw portretteert de laatste week van 2021 vijf ‘gewone’ Nederlanders die zich op hun eigen manier inzetten voor de omgeving. Vandaag het verhaal van Ruurdtje de Vries, handwerker voor het goede doel uit Gorredijk.

Orkun Akinci

De rekensom waaraan ze ooit begon heeft nooit tot een uitkomst geleid. Hoeveel uur er nodig waren om met haar handwerkclub 220.000 euro voor de Nierstichting bij elkaar te breien, Ruurdtje de Vries (93) zou het niet weten. En ze gaat niet nog eens haar hersens daarover pijnigen. Hoewel, een van de dames vertelde eens dat ze onafgebroken van het ontbijt tot in de avond aan één sok werkt. Als je het zo bekijkt, ligt de opbrengst zo rond een dubbeltje per uur. Een korte overpeinzing. Nou ja, het breien houdt haar in elk geval lekker bezig.

Gorredijk leeft met haar mee

De sokken vormen de core business van de handwerkgroep. Nogal wiedes, vindt ze zelf, want elk mens draagt sokken. De Vries kan daarentegen hele volksstammen opnoemen die nooit een wollen trui of muts zullen kopen. De groene plaat op haar roze voorgevel meldt dan ook enkel de sokken die ze aan huis verkoopt. Geen idee trouwens wie dat voor haar heeft gemaakt. De plaat lag op een sinterklaasavond opeens voor de deur nadat tot twee keer toe een bordje in de tuin was weggehaald. De mensen in Gorredijk leven met haar mee.

Het einde van de jaren zeventig nadert als Ruurdtje de Vries bij de Nierstichting betrokken raakt. Zo gaat dat in het leven, zegt ze, je rolt weleens ergens in. Maar wat het bij Ruurdtje de Vries is: als zij ergens inrolt, rolt ze er nooit meer uit. Ze gaat collecteren in haar dorp, start een handwerkclubje, haalt het eerste jaar 200 gulden op en is nu al veertig jaar het breivrouwtje van Gorredijk. Het past bij de eenvoud waarop ze is gesteld. Tevreden zijn met wat je hebt, zo zouden meer mensen moeten zijn. Een auto heeft zij nooit gehad, het buitenland kent ze slechts van verhalen. Wat zou het? Appelscha is net zo mooi is als Venetië, zegt ze. Alleen wat minder luxe misschien.

null Beeld Sjaak Verboom
Beeld Sjaak Verboom

Ze begint te lachen. Dat doet ze vaak, maar nu van onbegrip. Voor een vrouw aan wie de ontwikkeling van internet en e-mail voorbij is gegaan, kan ze moeilijk geloven dat ze tegenwoordig een webshop heeft. Een webshop! Ideetje van de Nierstichting, die ook verantwoordelijk is voor de opzet. Nu het vanwege corona nauwelijks mogelijk is om de gebreide spullen aan de man te brengen – braderieën gaan zelden door, de maandelijkse stand in een ziekenhuis is ook niet meer zo’n goed idee – wordt de digitale markt aangeboord. De stichting geeft de bestellingen door, De Vries verdeelt de opdrachten onder haar handwerkclubje. Een wonder, het werkt.

Kwaliteit leveren

Overigens is de handwerkclub niet aan iedereen voorbehouden. Het mag dan allemaal vrijwilligerswerk zijn, er moet wel kwaliteit worden geleverd. Maar ja, zeg maar eens tegen iemand dat ze rommel maakt. Er is weleens een breister die letterlijk steken laat vallen. Als De Vries de spullen in handen krijgt, probeert ze er zo goed en kwaad als het kan nog iets van te maken. Enige tijd later ontmoet ze een vrouw die tweedehandskleding naar Roemenië brengt. De Vries stopt de tweedeklassokken er gauw bij. Zo komen ze toch nog goed terecht.

Ze houdt het vast nog wel even vol. Waarom niet? “Het bekje is nog goed, het kopke ook. En het loopt allemaal prima, we hebben nooit mot met elkaar. Mensen zeggen weleens dat ik nu ergens directrice zou zijn als ik vijftig jaar later was geboren. Maar dat hoef ik helemaal niet, het geeft veel te veel strubbelingen. Het leven mag simpel zijn. Tegenwoordig tel je niet meer mee als je na het trouwen thuis blijft voor de kinderen. Nog voor een baby er is, moeten ouders al beslissen over de crèche. Het hoort bij deze tijd, maar ik ben het er niet mee eens.”

Het moment van 2021

“De Nierstichting riep deze maand de Ruurdtje de Vriesprijs in het leven. Dat vind ik wel bijzonder op mijn leeftijd. Ik was verrast toen ze daarvoor langskwamen. Tegelijkertijd mist er altijd één, hè, bij zo’n gelegenheid. Deze maand is het 19 jaar geleden dat mijn man Fokke overleed. Ik heb hem drieënhalf jaar lang elke dag opgezocht in een verpleeghuis. Hij kon na een hersenbloeding niet meer praten, maar zat altijd op dezelfde plek op mij te wachten. Sinds zijn dood heb ik december altijd een moeilijke maand gevonden. Misschien helpt dit mij om daar na zoveel jaar verandering in te brengen.”

Lees ook:

‘Mensen denken vaak onterecht dat ze luisteren’

We leven niet in de makkelijkste tijd, maar er zijn altijd lichtpuntjes die het leven mooi maken. Trouw portretteert de laatste week van 2021 vijf ‘gewone’ Nederlanders die zich op hun eigen manier inzetten voor de omgeving. Vandaag het verhaal van Mika Hendriks (25) uit Zaandijk, vrijwilliger bij de Luisterlijn.

Afvalprikker Franse Bongenaar behoudt altijd haar glimlach

We leven niet in de makkelijkste tijd, maar er zijn altijd lichtpuntjes die het leven mooi maken. Trouw portretteert de laatste week van 2021 vijf ‘gewone’ Nederlanders die zich op hun eigen manier inzetten voor de omgeving. Vandaag het verhaal van Fransje Bongenaar (53), afvalprikster in Gorssel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden