Robin thuis op de bank in Badhoevedorp. Sinds ze op de middelbare school zit, heeft ze een aantal vrienden.

ReportageEenzaamheid

Robin wilde óók naar het feestje van een klasgenoot. ‘Accepteer gehandicapte kinderen’

Robin thuis op de bank in Badhoevedorp. Sinds ze op de middelbare school zit, heeft ze een aantal vrienden.Beeld Maartje Geels

Eenzaamheid is deze week het thema van de Week van het Gehandicapte Kind. Acceptatie van kinderen met een beperking moet dit tegengaan.

Jos Smit

Een op de vijf kinderen met een handicap heeft helemaal geen vriendjes. De helft wordt nooit uitgenodigd op een verjaardagsfeestje, zo blijkt uit onderzoek van Stichting het Gehandicapte Kind. De veertienjarige Robin weet daar alles van.

“Ik hoorde pas over een feestje wanneer andere kinderen het erover hadden in de klas. Ik raakte er aan gewend, maar het was niet leuk.” Robin zit naast haar moeder Fleur Kanon op de bank. Boven de bank hangt een grote foto van de familie, inclusief haar broer, vader en twee honden.

Robin heeft het syndroom van Pfeiffer, een genetische aandoening. Hierdoor zijn haar botten verkeerd gegroeid, met grote gevolgen voor haar gezondheid. Ze somt het zelf op: “Ik ben slechtziend en slechthorend, ik kan m'n ellebogen niet buigen en heb moeite met ademen”.

Geen vriendjes in de buurt

Ze gaat naar een speciale middelbare school in Hilversum, bijna een uur reizen vanaf haar huis in Badhoevedorp. Af en toe stuitert Robin op de bank heen en weer. “Thuis ben ik heel druk, omdat ik op school rustig moet zijn,” verontschuldigt ze zich.

Op de basisschool is ze veel eenzaam geweest. Ook naar die school was het een eind reizen. Daardoor had ze geen vriendjes in haar eigen buurt. Kinderen die ze kende op haar speciale basisschool konden niet komen spelen. Te ver weg of te ingewikkeld.

Sinds Robin op de middelbare school zit, heeft ze een aantal vrienden kunnen maken. Een paar van school, maar ook een stel uit haar eigen buurt. Ook haar moeder is daar blij mee. “Dat is geweldig, ik zie mijn kind echt opbloeien”, zegt Fleur.

Robin maakt volop gebruik van technologie. “Ik zie mijn vrienden nu veel online. We appen, videobellen of gamen samen.” Haar moeder glimlacht. “Tijdens het gamen zit ze dan tegen het scherm te schreeuwen.”

Kinderen moeten elkaar ontmoeten

Zowel Robin als haar moeder ziet acceptatie van mensen met een beperking als een belangrijke voorwaarde om eenzaamheid terug te dringen. Volgens de twee is het belangrijk dat kinderen met en zonder een beperking elkaar ontmoeten.

Robin houdt bijvoorbeeld erg van dansen. Ze heeft nu een aantal lessen tapdansen gehad, samen met kinderen zonder een beperking. Volgens Fleur is het een groot succes. “Die kinderen zijn elf tot veertien jaar. Ze kijken natuurlijk wel even, maar ze accepteren daarna wel dat Robin erbij hoort.”

Door een hoestbui gaat praten even niet voor Robin, maar ze laat zich niet uit het veld slaan. Op een telefoon typt ze een bericht. Haar moeder leest het daarna voor. “Ik wil dat kinderen met een handicap gewoon geaccepteerd worden. Ook zou ik graag willen dat alle kinderen les kregen op dezelfde scholen.”

Lees ook:

Stotteraars eisen respect. ‘Ik eis rust en ruimte om te kunnen stotteren’

Jarenlang hield hij liever zijn mond dan dat hij wat zei. Die tijd is écht voorbij, zegt Bas Joosse. ‘Ik eis rust en ruimte om te kunnen stotteren.’

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden