InterviewAdoptie

Rene Schriemer vond zijn Libanese moeder terug. ‘Ineens weet ik hoe het is om op iemand te lijken’

René Schriemer werd geadopteerd uit Libanon en tot voor kort was het zo goed als onmogelijk om daar familie te vinden.Beeld Reyer Boxem

Dankzij dna-databanken kunnen uit Libanon geadopteerde kinderen ineens toch biologische familie vinden. De verhalen die daarmee boven komen, geven een weinig fraai beeld van hoe adopties verliepen. 

“Mam”, kon René Schriemer op 23 augustus 2019 zeggen tegen de vrouw aan de andere kant van de telefoonlijn, “mam, het is officieel”. De Libanese zestiger met wie hij al een tijdje contact heeft via WhatsApp en die heeft gezegd in haar hart te voelen dat hij haar zoon is, blijkt volgens de dna-test inderdaad zijn biologische moeder.

“Een briljant moment”, zegt Schriemer (43). Bijna een jaar later straalt hij nog steeds als hij vertelt over de relatie die de twee sindsdien hebben opgebouwd. “Ineens weet ik hoe het is om op iemand te lijken. We hebben dezelfde handen, zitten hetzelfde op de bank, houden van dezelfde muziek.” Zijn moeder bleek een periode in België gewoond te hebben en heeft een dochter die in Amsterdam werkt. In november zagen moeder en zoon elkaar voor het eerst, ze hebben veel contact.

Trots laat hij foto’s zien op zijn telefoon. “Zo’n leuke meid”, zegt hij over zijn dertien jaar jongere zus. Dan nog een foto van een neef die sprekend op hem lijkt, alleen een beetje kaler.

Zoektocht was een welhaast kansloze exercitie

Dat de in Groningen opgegroeide Schriemer zijn Libanese moeder vond, is allesbehalve vanzelfsprekend. Decennialang was de zoektocht van uit Libanon geadopteerde kinderen een welhaast kansloze exercitie; er woedde vijftien jaar lang een bloedige burgeroorlog, papieren en gegevens zijn er nooit geweest, of zijn kwijt of vernietigd. Getuigen zijn overleden of houden hun mond stijf dicht.

De komst van laagdrempelige wereldwijde dna-databanken heeft daar verandering in gebracht. Schriemer is de eerste van de ruim 350 uit Libanon geadopteerde Nederlanders die zijn moeder heeft gevonden, vertelt Marije Roos. Roos is zelf uit het land geadopteerd en verzamelt informatie voor de commissie-Joustra, die onderzoek doet naar de rol en verantwoordelijkheid van de Nederlandse Staat bij interlandelijke adopties.

Zij weet van drie anderen die hun vader hebben gevonden, “maar via de moeder komen de complete verhalen”, zegt ze. “Vaders waren soms al uit beeld als de kinderen werden geboren.” Die ontwikkeling is best spannend, vindt ze. “De verhalen die nu bekend worden, zijn allemaal niet zo mooi.”

Beeld Reyer Boxem

De moeder van Schriemer vertelde hem dat ze halverwege de jaren zeventig, 17 jaar oud, zwanger raakte van haar vriendje. Familieleden brachten haar naar een kliniek, waar ze onder narcose werd gebracht, de bevalling werd opgewekt en haar zoon is weggehaald. Zijn moeder kreeg te horen dat het jongetje was overleden, zijn adoptieouders kregen op het vliegveld van Beiroet een te vroeg geboren kindje in de armen.

Roos weet dat er voor kinderen uit Libanon uiteenlopende bedragen zijn betaald. Al is het op zichzelf niet gek dat onkosten worden vergoed, benadrukt ze. Ook lijkt het er op dat adopties uit Libanon allemaal geregeld zijn door een handjevol mensen. Kinderen die in Nederland, Zweden en de Verenigde Staten terecht zijn gekomen, zien vaak dezelfde namen staan op de papieren die ze hebben.

Hoeveel er mis is gegaan, is echter nog onmogelijk te zeggen. Daarvoor is er te weinig bekend. Roos: “Het verhaal van René kan een uitwas zijn, maar het zou ook zomaar kunnen dat meer mis is gegaan.”

Zijn vrouw is boos geweest over het onrecht dat haar man en zijn moeder is aangedaan, Schriemer zelf is vooral gelukkig dat hij nu weet hoe de vork in de steel zit. Toen zijn moeder hem vertelde dat ze smoorverliefd was op het vriendje van wie ze zwanger raakte, werd er iets geheeld waarvan hij niet wist dat het kapot was.

“Ik had altijd gehoord dat mijn moeder ongehuwd was en jong”, zegt hij. “Op de een of andere manier had ik in mijn hoofd zitten dat ik was geboren uit een verkrachting. Ook omdat het oorlog was. Dat deed iets met mijn eigenwaarde. Ik denk dat ik nog steeds niet helemaal weet wat de impact is van het feit dat ik nu weet dat ik wel gewenst was.”

Jaren van verdriet en frustratie

De uitkomst is bijna sprookjesachtig maar daaraan gingen jaren van verdriet en frustratie vooraf. In 2012 gingen Schriemer en zijn vrouw voor het eerst naar Libanon, op zoek naar zijn wortels. Het enige aanknopingspunt was de naam van een arts en het adres van een kliniek, hij heeft geen geboorteakte. Maar de arts bleek overleden en de kliniek weg. Verschillende tips en namen leverden niks op. Wat die reis hem wel opleverde: het overweldigende gevoel thuis te komen. “Ik leek op mensen, voelde me ineens geen buitenlander meer.”

Zelf is hij niet zo bezig met de vraag wie er verantwoordelijk is voor zijn geschiedenis, hij voelt geen behoefte iets of iemand als schuldige aan te wijzen. Schriemer wil vooral aan andere geadopteerden laten weten: het kan, je familie vinden. “Ik weet wel dat mijn verhaal heel positief is, en ik weet ook dat er mensen zijn die zeggen helemaal geen behoefte te hebben aan die zoektocht. Maar ik hoop dat dit mensen bemoedigt. Ik merk nu hoezeer mijn eigenwaarde vast zat aan het compleet krijgen van mijn verhaal.”

Lees ook:

Het aantal adopties uit het buitenland loopt gestaag terug

Het aantal adoptiekinderen uit het buitenland dat in Nederland een thuis vindt, is in een paar jaar gehalveerd en blijft dalen. Net als het aantal wensouders.

Adoptiekinderen uit Bangladesh gaan op zoek naar hun ouders

Tientallen kinderen uit Bangladesh lijken onder valse voorwendselen bij hun ouders te zijn weggehaald en ter adoptie aangeboden aan wensouders. Nu zijn ze op zoek naar de waarheid achter hun afkomst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden