Nederland op slotEmiel Hakkenes

Over een paar weken de tweede prik? ‘Ik kan dan wel dood en begraven zijn’

Henk Verheijen in Leiden. Beeld Emiel Hakkenes
Henk Verheijen in Leiden.Beeld Emiel Hakkenes

Het land is gesloten. Hoe brengen Nederlanders de lockdown door? Voor Henk Verheijen is zijn vaccinatie een welkome afleiding.

Vanochtend bij het aankleden, zegt Henk Verheijen, heeft hij drie keer een ander overhemd aangetrokken. Steeds kwam hij tot dezelfde slotsom: hij kon de mouwen slechts opstropen tot zijn spierballen. Om zijn bovenarm ver genoeg te kunnen ontbloten voor een injectie met het coronavaccin draagt hij nu maar een trui.

Zojuist is Verheijen (84, wit golvend haar, gesoigneerd snorretje) in zijn cappuccinokleurige auto het parkeerterrein opgedraaid van het ECC, een hotel en congrescentrum in Leiden dat dienstdoet als vaccinatielocatie. Hij komt uit Hillegom. Van daaruit, zegt hij, kon hij voor de prik terecht op Schiphol (twintig minuten rijden) of hier in Leiden, wat verder weg. “Parkeren op Schiphol zag ik niet zitten.”

Hij verontschuldigt zich voor de gehaaste indruk die hij maakt, hij heeft hoge nood. Verheijen wijst op het emmertje dat hij altijd meeneemt in de auto, voor noodgevallen.

We spoeden ons naar de congreshal. “Een stukje fietsen met mijn vrouw doe ik nu ook niet”, zegt hij. “Alle cafés zijn gesloten. Ik kan nergens naar het toilet.”

Even later, op witte kunststof stoelen in de wachtruimte, vertelt Verheijen dat zijn wereld sinds de lockdown klein geworden is. “Ik teken en schilder, maar ik kan me niet echt uitleven. We spreken weinig mensen. Ik vind dat niet zo erg, ik ben een eenpitter, maar voor mijn vrouw is het een crime.” Weer een verontschuldiging, weer even naar het toilet.

Uit zijn jaszak vist Verheijen de envelop met de vaccinatieoproep. Zodra de brief binnen was, zegt hij, heeft hij gebeld voor een afspraak. “Het kon ook via internet, maar daar werk ik niet mee. Ik heb geen computer.” Een pinpas heeft hij sinds kort.

. Beeld Emiel Hakkenes
.Beeld Emiel Hakkenes

We volgen de stroom bezoekers – veelal duo’s van een tachtiger en een vijftiger, ouder en kind, waarbij het kind de ouder aan de arm neemt. Aan het plafond van de hal loeien warmtekanonnen. Verheijen meldt zich bij de balie, waar een jonge vrouw in een paars hesje vaststelt dat de naam op zijn brief overeenkomt met die op zijn rijbewijs. Verheijen verstaat haar slecht, achter haar perspex scherm, in het geroezemoes. Ook heeft het elastiek van zijn mondkapje zijn gehoorapparaat verschoven.

We mogen naar hokje 12. Er zitten twee vrouwen: een studente die de administratie afhandelt en een oudere verpleegkundige die de injectiespuit hanteert. Verheijen stroopt zijn linkermouw op, de naald gaat in zijn arm. Uit de printer rolt een A4’tje, het bewijs van vaccinatie. “Over een paar weken zien we u voor de tweede prik”, zegt de verpleegkundige. Verheijen lacht. “Ik kan dan wel dood en begraven zijn.”

Halverwege de uitgang is een terras ingericht. Er staan stoelen per twee, op afstand van elkaar. We krijgen koffie in een kartonnen bekertje. EHBO’ers staan paraat voor wie onwel mocht worden. Henk Verheijen neemt alles in zich op en nipt van zijn koffie. “Het is hier best gezellig”, zegt hij.

Verslaggever Emiel Hakkenes reist door Nederland en peilt de stemming.

Lees ook:
In de lege bus mist de chauffeur zijn praatje, ‘maar ik blijf iedereen groeten’

Het land is gesloten. Hoe brengen Nederlanders de lockdown door? Buschauffeur Julian Brokx blijft trouw zijn passagiers groeten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden