Thessa Sepers en haar zoontje Ian in de kinderkamer.

InterviewsMoederdag

Moeder worden in coronatijd: ‘Ook door een raam kun je de liefde voelen’

Thessa Sepers en haar zoontje Ian in de kinderkamer.Beeld Maartje Geels

Moeder worden in coronatijd, deze vrouwen maakten het mee. Van kraamfeesten of een stoet bewonderaars was geen sprake. ‘Raamvisite is heel memorabel.’

‘De wereld werd kleiner, daardoor kwamen we meer tot elkaar’

Thessa Sepers (41) uit Uithoorn is sinds juli moeder van geadopteerde zoon Ian (bijna 1).

Elf jaar lang koestert Thessa Sepers (41) een grote wens: moeder worden. Dat gaat helaas niet vanzelf. “We belandden al vrij snel in de medische molen. We vonden dat de ziekenhuisbezoeken niet de overhand mochten krijgen en besloten we dat we graag wilden adopteren.”

Ook het adoptietraject blijkt ingewikkeld; verschillende adopties lopen stuk. “We hebben de babykamer wel drie keer heringericht.” Een telefoontje in mei vorig jaar verandert alles: in de Verenigde Staten is een baby geboren die adoptieouders nodig heeft. De biologische moeder krijgt de keuze uit de dossiers van drie adoptie-ouderparen en kiest het stel uit Uithoorn.

Ondertussen krijgt het coronavirus de wereld steeds steviger in zijn greep. “We konden alleen met een noodpaspoort de VS in. Vier weken zijn we in Nederland in quarantaine geweest terwijl de autoriteiten de adoptie controleerden en eenmaal in de VS nog eens twee weken.” De onzekere tijd trekt zijn wissel op het paar. “We zijn in die paar weken tien jaar ouder geworden.”

Maar het jongetje van enkele weken oud dat Sepers in de tuin van de adoptie-advocate wordt overhandigd is ‘het knapste kindje ter wereld’. Het is nog wel wennen dat het écht gelukt is. “Door de teleurstellingen bouw je een soort muur om je heen.” Ze heeft steun aan haar zus en moeder. “Die zei: jij hebt niet negen maanden, maar elf jaar gedaan over een kindje krijgen. Het is logisch dat je je anders ontwikkelt als moeder.”

Geen internationale, wel Nederlandse babyboom

Bij het uitbreken van de coronacrisis werd gespeculeerd over een babyboom. Internationaal bleef die uit. Negen maanden na het begin van pandemie zijn in de meeste Europese landen juist minder baby’s geboren. Nederland is de uitzondering. In ons land werden in februari van dit jaar ongeveer 600 kinderen meer geboren dan een jaar eerder. Sinds april vorig jaar, toen de pandemie begon, tot en met maart van dit jaar werden ongeveer 170.000 coronababy’s geboren.

Gemiddeld zijn Nederlandse moeders dertig jaar wanneer ze hun eerste kind krijgen, blijkt uit cijfers van het CBS. Vaders zijn met bijna 33 jaar gemiddeld iets ouder. Vergeleken met ouders uit andere Europese landen beginnen Nederlanders iets later aan kinderen: in de EU zijn vrouwen gemiddeld 29,4 jaar als ze hun eerste kind krijgen.

De coronacrisis biedt eenmaal thuis een uitkomst. “De wereld werd kleiner, daardoor kwamen we veel meer tot elkaar en leerden we ook onze zoon kennen. We hebben gewacht met kinderopvang, omdat het zo fijn was met z’n drietjes.”

Dat de minister dit jaar een adoptiestop heeft ingesteld, vindt Sepers onbegrijpelijk. “Het is heel goed dat eventuele misstanden in bepaalde landen worden onderzocht. Maar de situatie van vroeger is niet te vergelijken met hoe het nu gaat. Het besluit om helemaal te stoppen is echt niet terecht; je kunt niet alle adopties over een kam scheren.”

Ze verheugt zich heel erg op Moederdag. “Jarenlang was het een heel moeilijke dag. Nu is het gewoon heerlijk.”

‘Lex lag te shinen in de vensterbank’

Marian Sinnige (33) uit Groningen is moeder van Lex (10 weken) en tweeling Falco en Jack (4 jaar).

Het zal vast ook deels met hormonen te maken hebben, maar Marian Sinnige (33) vond haar tweede zwangerschap mentaal een stuk zwaarder dan haar eerste. “Er zijn tijdens de lockdown toch gewoon minder dingen waar je energie uit kunt halen”, zegt ze. Bovendien: zwanger zijn, thuiswerken en dan ook nog twee kleuters in huis “was wel even aanpoten”.

Marian Sinnige met zoontje Lex. Beeld Reyer Boxem
Marian Sinnige met zoontje Lex.Beeld Reyer Boxem

Met name vanaf het derde trimester zag ze maar weinig mensen buiten haar eigen gezinsleden. “Tijdens het laatste deel van de zwangerschap was ik kortademig. Daardoor dacht ik: ik wil nu absoluut geen corona krijgen, want daar zou ik weleens heel veel last van kunnen krijgen.”

Ook na de geboorte van Lex bleef de bubbel van de familie klein. Want het verloop van corona mag dan bij kleine kinderen meestal niet zo ernstig zijn, je bent gewoon heel voorzichtig met een pasgeborene, zegt ze. “Mijn vriend en ik waren een soort leeuwen die waakten over onze kleine. Op opa’s en oma’s na kwam niemand binnen.”

Toch hebben veel familie en vrienden de kleine Lex al kunnen bewonderen. In de vensterbank van het grote raam van hun huis, aan de straatkant, maakten Marian en haar vriend Jonathan “een soort nestje” voor Lex. “Dan lag-ie daar helemaal te shinen voor de visite.” Wie buiten het kind stond te bewonderen, kreeg beschuit met muisjes van een gouden dienblaadje.

Bewust van veiligheid

“Het contrast met de geboorte van de tweeling is enorm”, vertelt Marian. De oudere broers van Lex kwamen ter wereld in het ziekenhuis. Omdat ze zes weken te vroeg werden geboren, moesten ze daar nog ruim twee weken blijven. “Zelfs toen zei ik al tegen iedereen gewoon langs te komen. Zij waren juist wat kwetsbaarder, maar door het afgelopen jaar ben ik nu toch bewuster bezig met de veiligheid van mijn baby.”

De rust van deze kraamtijd bevalt het gezin wel. “Veel mensen over de vloer is leuk, maar ook heel erg vermoeiend. De raamvisite is in elk geval heel memorabel. En ook door een raam kan je heel goed de liefde voelen. Mijn schoonvader stond al na een paar dagen voor het raam. Zijn gezondheid is niet zo goed, dus ook hij is heel voorzichtig. Hij stond daar met tranen van geluk in zijn ogen.”

‘In mijn kraambed bestond corona niet meer’

Angelique van Wijk (28) uit Nijkerk, moeder van Manuel (7 weken)

Het beeld dat Angelique van Wijk van de kraamtijd had, bestond uit herinneringen op Spakenburg, waar ze opgroeide: een constante in- en uitloop van familieleden en vrienden, die tien minuten komen kijken, ah’s en oh’s roepen, de baby een aai geven, een beschuitje eten en weer gaan.

“Hoe anders was dat bij ons”, zegt ze. Toen zij en haar man Arno terugkwamen van het ziekenhuis, lieten ze de kraamzorg maar een uurtje later komen. “Zo konden mijn schoonouders sneaky even op bezoek komen, want er mochten geen mensen komen als de kraamzorg er was.”

Angelique van Wijk en haar zoontje Manuel. Beeld Bram Petraeus
Angelique van Wijk en haar zoontje Manuel.Beeld Bram Petraeus

Van Wijks oorspronkelijke plan was om de kraamvisite op z’n Spakenburgs met een eigen twist te doen, in de vorm van een kraamfeest. “Maar dat zat er niet in, natuurlijk.” De afgelopen weken ontving het stel alle visite in tweetallen, met een fles alcohol bij de deur. Gezellig, zegt Van Wijk, maar tegelijk ook wel veel.

Daarom was ze stiekem wel blij met de avondklok, die toch een stok achter de deur was. “Het is superleuk als visite lang blijft, maar het kost best wat energie. Door de avondklok kon ik zeggen: ‘Zeg, ik wil jullie niet weg hebben, maar hoelang is het precies rijden naar huis?’”

Kolven met beschermende kleding

Als verpleegkundige op de medium care, was Van Wijk voor haar bevalling veel bezig met het corona. “Maar in mijn kraambed bestond corona niet meer. Ik miste totáál dat AstraZeneca was gestopt. Ik kon alleen maar naar Manuel kijken, die was mijn wereld.”

Even dacht ze: ik wil helemaal niet meer werken, maar gewoon moeder zijn, maar nu heeft ze wel weer zin om aan de slag te gaan. “Ik ben wel benieuwd hoe dat zal gaan met kolven, te midden van de drukte en met al die beschermende kleding aan.”

Voorlopig bestaan de dagen nog uit knuffelen. “Moeder-zijn vind ik zo bijzonder, zo geweldig. Manuel kwam eruit, ik pakte dat murmeltje vast en het was alsof mijn hart buiten mezelf lag. Zo’n klein mensje, deel van Arno, deel van mij, dat nu voor altijd bij ons is.”

Lees ook:

Wie of wat bepaalt eigenlijk wanneer ik moeder wil worden?

Bij het uitpluizen van haar kinderwens loopt Rianne Oosterom tegen een probleem aan: hoe maak je een autonome keuze, als er van alle kanten sociale conventies aan je trekken?

Zonder het coronavirus was baby Moos er niet geweest. ‘Had dit begin 2020 tegen me gezegd en ik had je uitgelachen’

Nederland is een uitzondering binnen Europa, er werden eind februari meer kinderen geboren dan anders in deze tijd van het jaar. ‘Corona heeft ons iets heel moois gebracht’, zegt Roxane Clijsen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden