InterviewEenzame ouderen

Mevrouw Schriek had al veel meegemaakt – en toen kwam corona

Mevrouw Schriek uit Weesp kampt met eenzaamheid, mede door corona. 'Ik zei laatst tegen mijn zoon: ik ben gewoon helemaal niks meer waard.' Beeld Patrick Post
Mevrouw Schriek uit Weesp kampt met eenzaamheid, mede door corona. 'Ik zei laatst tegen mijn zoon: ik ben gewoon helemaal niks meer waard.'Beeld Patrick Post

Door corona zijn ouderen eenzamer dan ooit. Mary Schriek-Rus uit Weesp kan erover meepraten. “Mijn zuster moet er altijd om huilen, zo takel ik af.”

Jeroen den Blijker

Op de bank ligt een gebreide pop. “Bartje heet ie. Die stomme pop met die gekke kleuren”, zegt Mary Schriek-Rus (74), “maar dat soort dingen maakt me wel vrolijk.” Die pop heeft ze zelf gebreid, toen ze drie maanden lang voor een depressie was opgenomen in de ggz. De groepsactiviteiten daar waren gezellig, daar had ze ook wat aan, zegt Schriek. “Want ik voel me eenzaam.” Maar om nu altijd naar die ggz-activiteiten te gaan? Daar heeft ze geen zin in – nog afgezien van het feit dat de taxi een paar keer per week veel kost. “Dus zo vaak ga ik niet meer.”

Ooit huppelde ze op een tennisbaan, speelde ze badminton of ging ze zwemmen met haar buurvrouw. Tegenwoordig zijn het vooral de rollator, de thuiszorg en medicijnen die haar leven bepalen. “Mijn zuster moet er altijd om huilen, zo takel ik af. En een internist zei ooit: ik had u eigenlijk al negen jaar geleden opgegeven. Maar ik ben er nog steeds.”

Overmaat van ramp

Vraag haar evenwel niet hoe ze zich voelt. Juist nu ze lichamelijk zo wordt beperkt, is het gevoel van gemis en verlies enorm. Corona heeft dat gevoel van eenzaamheid alleen maar verdiept. Kom daar dan maar eens uit.

Er is het gemis van haar man Bob, inmiddels alweer tien jaar geleden overleden. Het gemis van haar hartsvriendin, in 2014 overleden. En, tot overmaat van ramp, ging vorig jaar ook nog haar oudste zuster dood na een herseninfarct. Toen lag ze zelf acht weken in het ziekenhuis, met corona.

“Ik zei laatst tegen mijn zoon: ik ben gewoon helemaal niks meer waard. Hij zegt dan: Mam, kijk nou wat ze allemaal voor je doen!” Dat is natuurlijk wel zo, erkent mevrouw Schriek. Dit weekend komt haar zuster met haar zoon de tuin voor en achter doen. “Echt schatten.” Net als haar buren, ook zulke lieverds. “Kijk, daar loopt die buurvrouw. Zij brengt me geregeld eten, zorgt voor de katten en als het misgaat en ik druk op de alarmknop, dan staat zij hier als eerste.”

Geen verpleeghuis

Het leven van mevrouw Schriek heeft gewoon te veel glans verloren. Daar komt nog bij dat de thuiszorg, die nu vier keer per dag langskomt, haar eigenlijk naar een verpleeghuis wil hebben. De zorg wordt te zwaar. De psychiater van de ggz gooide daar ook een balletje over op. “Toen ben ik heel kwaad geworden. Hou op met dat verpleeghuis, ga er zelf naar toe! Dat wil ik echt niet.” Haar zoons laten echter ook doorschemeren dat ze het wel een optie vinden. Mevrouw Schriek: “Mijn zoons vinden het moeilijk als ze me hier aantreffen op de grond. Dat is al een paar keer gebeurd.” Ooit, jaren geleden, verbleef mevrouw Schriek kort in een verpleeghuis, om te herstellen van een tia. “Dat was vreselijk. Het stonk er naar pies, de kastjes waren van metaal, net als in het leger. Ik zeg tegen mijn man: Bob, haal me hieruit. Dit wil ik niet.” Zo is het dus gegaan; ze is uiteindelijk thuis gerevalideerd.

“Eigenlijk ben ik boos, heel boos.” Boos om de situatie, boos op iedereen. “Ik kan ook zo ruzie krijgen, zelfs met mijn zuster. Dat vind ik heel erg, want zo ben ik eigenlijk helemaal niet. Ik was vroeger zo vrolijk. Maar dan zeg ik: ik kan er niks aan doen, hoor. Gek hè, dat ik zo boos kan worden?” Misschien komt het door niet aangeboren hersenletsel, een gevolg van de tia’s die ze heeft gehad? Misschien komt het door corona? “Ach, ik heb gewoon te veel verloren.”

Lees ook:

RIVM: Kwart van de Nederlanders heeft een hersenaandoening

Een op de vier Nederlanders heeft een hersenaandoening. Dit blijkt uit onderzoek van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) in opdracht van de Hersenstichting.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden